bende öğrencimin ailesinde yaşanan sorunları anlatınca acıma duygumun çok fazla olduğunu fark ettim. küçücük çocukla oturup hüngür hüngür ağlayabilirdim nerdeyse. ama insan sorunları olanları dinledikçe daha çok tutunuyor hayata.
Bir süredir hasta yatan annanemin bizden ayrılacağı fikri aklıma geldikçe geçmişteki güzel anılarıda beraberinde götüreceğini ve son zamanlardaki bazı anlaşılmazlıklar yüzünden görüşmediğimizi son günlerinde yanına gittiğimizde artık bizi tanımadan yabancı gibi baktığını hatırlar ken yakalıyorum kendimi..ve akarken gözyaşlarımıı..ve o bukadar üzülüp ağladığımı artık bilmeyecek olduğunu aklımdan çıkaramazken yakalıyorum kendimii..
Bu sitenin çalışmasını sağlamak için temel çerezleri ve deneyiminizi geliştirmek için isteğe bağlı çerezleri kullanıyoruz.
