Ynt: Agresifin haberleri
"geçmişe yönelik kalbini kıranları sevgiyle affet ve onları özgür bırak.. "
İlaç gibi bir cümle bu inanın, insan en çok sevdiklerine karşı kırılgan. Ben kalbimi çok gaddar bilirdim ama hep bir zayıf noktamız bir yumuşak karnımız var işte. Ben de çok insanın kalbini kırdım futursuzca. Cennet de cehennem de burda, ektiklerimizi biçiyoruz şimdi. Ama bu çok sert bir darbeydi çok sivri bir bıçak. Ve ben bu derin yarayı iyileştiremiyorum bir türlü, nekadar geçti, geçmişte kaldı desem de olmuyor. Düşünüyorum ben kalbini kırdıklarımdan af diledim mi hiç diye? Hatırlamıyorum, sanırım hiç istemedim affetmelerini. Bir kez istedim, ama söylemedim. Gurur kendimizi hapsettiğimiz koca bir buzdağı. Şimdi karşımda kırılan kalbimi onarmak için çırpınan biri var. Kitaplar deviriyorum affetmek üzerine o yalvardıkça. Ne sigara çare ne ilaçlar buna. Kendimi içimi öyle tanıyorum ki. 3 güne bu öfke geçecek, günlük koşturmacanın içinde ama ben hep içime atmış olucam. Sadece ağlamamak için sadece affetmiş görünmek için. Çünkü okadar çırpındı ve okadar uzun zaman geçti ki olanların üstünden, bu kadar uzatmak anlamsız aslında. Bu yüzden affettim dedim, kendime bile. Ama o kırılan kalbin üstünde işte o kistler belirmeye başladı. Hiç susmadım aslında bağırdım, kustum içimdeki öfkeyi ama hırsımı alamadım. Hala gözümde yaşlar birikiyor, hala boğazımda düğümleniyor bişeyler.
Şimdi yaşama olan inancımı ayağa kaldırmaya çalışıyorum, şükretmeye çalışıyorum. Ne kadar kalbimi kırsalar da beni seven insanlar için, ailemin sağlığı için, hala birilerini sevebildiğim için, hala bu hayata dair güzel bişeyler isteyebildiğim için şükrediyorum.
Şimdi bir yandan telkinler ve bir yandan hayal hanımın meditasyonları ile içimdeki bu kitlelerden, düğümlerden kurtulmaya çalışıyorum. Yavaş yavaş çözülüp bedenimden uzaklaşacaklarını biliyorum. Önce bu öfke ve kırgınlıklar, sonra da o kitleler.
Bu kitleler çıktığından beri evdeki tüm kanserojen olma ihtimali olan eşyaları falan attım özellikle de çin malı eşyaları ttli3
İsveç iksiri? Bilemiyorum, çok paranoyak oldum. Yediğim içtiğim herşeyin içeriğine bakıyorum. Gerçi siz kullandığınızı söylüyorsunuz. Zararlı olabileceğine dair de bir şey okumadım. Deniyebilirim.
"geçmişe yönelik kalbini kıranları sevgiyle affet ve onları özgür bırak.. "
İlaç gibi bir cümle bu inanın, insan en çok sevdiklerine karşı kırılgan. Ben kalbimi çok gaddar bilirdim ama hep bir zayıf noktamız bir yumuşak karnımız var işte. Ben de çok insanın kalbini kırdım futursuzca. Cennet de cehennem de burda, ektiklerimizi biçiyoruz şimdi. Ama bu çok sert bir darbeydi çok sivri bir bıçak. Ve ben bu derin yarayı iyileştiremiyorum bir türlü, nekadar geçti, geçmişte kaldı desem de olmuyor. Düşünüyorum ben kalbini kırdıklarımdan af diledim mi hiç diye? Hatırlamıyorum, sanırım hiç istemedim affetmelerini. Bir kez istedim, ama söylemedim. Gurur kendimizi hapsettiğimiz koca bir buzdağı. Şimdi karşımda kırılan kalbimi onarmak için çırpınan biri var. Kitaplar deviriyorum affetmek üzerine o yalvardıkça. Ne sigara çare ne ilaçlar buna. Kendimi içimi öyle tanıyorum ki. 3 güne bu öfke geçecek, günlük koşturmacanın içinde ama ben hep içime atmış olucam. Sadece ağlamamak için sadece affetmiş görünmek için. Çünkü okadar çırpındı ve okadar uzun zaman geçti ki olanların üstünden, bu kadar uzatmak anlamsız aslında. Bu yüzden affettim dedim, kendime bile. Ama o kırılan kalbin üstünde işte o kistler belirmeye başladı. Hiç susmadım aslında bağırdım, kustum içimdeki öfkeyi ama hırsımı alamadım. Hala gözümde yaşlar birikiyor, hala boğazımda düğümleniyor bişeyler.
Şimdi yaşama olan inancımı ayağa kaldırmaya çalışıyorum, şükretmeye çalışıyorum. Ne kadar kalbimi kırsalar da beni seven insanlar için, ailemin sağlığı için, hala birilerini sevebildiğim için, hala bu hayata dair güzel bişeyler isteyebildiğim için şükrediyorum.
Şimdi bir yandan telkinler ve bir yandan hayal hanımın meditasyonları ile içimdeki bu kitlelerden, düğümlerden kurtulmaya çalışıyorum. Yavaş yavaş çözülüp bedenimden uzaklaşacaklarını biliyorum. Önce bu öfke ve kırgınlıklar, sonra da o kitleler.
Bu kitleler çıktığından beri evdeki tüm kanserojen olma ihtimali olan eşyaları falan attım özellikle de çin malı eşyaları ttli3
İsveç iksiri? Bilemiyorum, çok paranoyak oldum. Yediğim içtiğim herşeyin içeriğine bakıyorum. Gerçi siz kullandığınızı söylüyorsunuz. Zararlı olabileceğine dair de bir şey okumadım. Deniyebilirim.
