çocukluğuma nasıl inip o günleri hatırlarım yardımmm

[armoni111]

arkadaşlar kısaca ben çocukluk günlerimi hiç hatırlamıyorum,dolayısıyla çekirdek inanç bulma güçlüğü çekiyorum sanki silinmiş,hatta ilkokul bile yok nerdeyse,öğretmenimin ders anlatışını dahi hatırlamıyorum.çok ufak olaylar var hatırımda bunlar da hayatımı değiştirecek türden değil,geçmiş günler konusunda zorlanıyorum.nasıl hatırlayabilirim o günleri bana yardım edin lütfen.hipnoz yaptırma imkanım yok,kendi kendime nasıl çözebilirim bu işidunk56

 

[Houner]

Bende biraz sizin gibiyim ama biraz işin üzerine gidince biraz biraz bulabiliyorsunuz mesela şöyle komut verebilirsiniz bilinçaltınıza '' bilinçaltım sana emrediyorum gerçmişimdeki, beni derinden etkileyen olayları bana hatırlat'' gibi buna benzer cümleler sizde kullanarak en azından şansınızı deneyebilirsiniz ama bence kesin yararı olacaktır ki bende oldu ufak tefekte olsa yada şöyle bir olumlamada yapabilirsiniz ''hatırlamayı seçiyorum böylelikle yaşamımı güvenle sürdürürüm'' gibi kesin etkili olacaktır

 

[armoni111]

sevgili houner işe yarıyor mu gerçekten bu sık sık bunu mu tekrar edeyim başka bir konu daha açtım az önce korku üzerine bir bulabilsem o konudaki bilinçaltı izimi hayatım işte o zaman değişecekagl34

 

[keops]

Hatırlamayı seçiyorum ve böylelikle güven içindeyim diye bir komut ver bilinçaltına sık sık... hatırlamaya başlıcaksın

 

[ozardage]

Hatırlamayı seçiyorum ve böylelikle güven içindeyim diye bir komut ver bilinçaltına sık sık... hatırlamaya başlıcaksın

tamam bunu yapacağım bazı şeyleri hatırlasam da konuşmalar falan hiç yok ses ve duygu yok .umarım bulurum yoksa bir arpa boyu yol alınmıyor.herkes geçmişi unutamıyorum diye yakınırken ben çok rahattım ohhh diyordum ben ne şanslıyım meğer tam tersiymiş.hemencecik unutuyorum yaşadıklarımı ancak arkadaşlarım anlatırsa heee deyip hatırlıyordum,şimdi ise hatırlasam diye duacıyım

 

[aslanbey]

tamam bunu yapacağım bazı şeyleri hatırlasam da konuşmalar falan hiç yok ses ve duygu yok .umarım bulurum yoksa bir arpa boyu yol alınmıyor.herkes geçmişi unutamıyorum diye yakınırken ben çok rahattım ohhh diyordum ben ne şanslıyım meğer tam tersiymiş.hemencecik unutuyorum yaşadıklarımı ancak arkadaşlarım anlatırsa heee deyip hatırlıyordum,şimdi ise hatırlasam diye duacıyım

çocukluk arkadaşlarını hatırla veya görüşüyorsan onlarla hatıralarınızı tazeleyin çocukken neler yapardık diyehappy6

 

[armoni111]

hy789sevgili aslanbey çocukluk arkadaşlarımdan tamamen koptum taşındık oradan ama şöyle yapacağım annemle konuşacağım bana anlatsın biraz belki yakalrım bir şeyler

 

[aslanbey]

armoni bunu senin için bir yerden buldum.


Isin bitince beni sever misin anne
Kapidan iceri girer girmez neseyle bagirdi:
-Anne biliyormusun bugün yuvada ne oldu?

-Görmüyor musun? Telefonla konusuyorum.

Hic kimsenin sevdigi sey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu,
babasi arabayi seviyordu. Hersey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu oldugunda. Bir de eve misafir gelecek oldumu kendisine hic yer kalmiyordu.

Nerelere gitsindi?

Annesi kapatti telefonu. Mutfaktan tencere kasik sesleri geliyordu.
Kosarak yanina gitti.
-Sana yardim edeyim mi?
dedi en sevimli halini takinarak. Annesi manali manali bakti.

-Hayirdir. Bir yaramazlik filan. Bak bir de seninle ugrasmayayim.
Cok yorgunum zaten.

Yorgunluk nasil bir seydi. Bazen elinde oyuncagiyla uykuya daldiginda anneannesi oyuncagi yavasca elinden alir "Nasil yorulmus yavrucak. Uykunun gül kokulu kollari sarsin seni" diyerek alnina bir öpücük konduruverirdi. Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eger, ne diye annesi kendisiyle böyle kizgin kizgin konusuyordu.

-Annecigim yoruldugun zaman gül kokulu uykulara dalarsin. Anneannem öyle söylüyor.
-Uykuya dalayim da gül kokulari kusur kalsin. Yorgunluktan ölüyorum.

Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun oldugumdan. Böyle yorgun yorgunken...

-Annecigim sen yorulma diye...
-Yemekte konusuruz cocugum. Bankada isler yetismedi.Baban gelene
kadar bunlari bitirmem lazim. Hadi sen oyna biraz.
-Hani siz yoruluyorsunuz ya...
-Eeee....
-Ben de oynamaktan yoruluyorum.
-Ne yapayim?
-Bilmem...

Yapilmamasi gerekenleri biliyordu da büyükler, yapilmasi gerekenleri hic bilmiyorlardi. Isiklar söndü birden. Annesi öfkeyle söylenmeye basladi."Mum da yok" diye diye karistirdi dolaplari el yordami.
Cocuk sirtüstü yatip, anneannesinin köyünü düsündü. Gaz lambasinin isiginda deli tavsan masalini anlatisini. Deli tavsanin duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birlestirip isaret parmaklarini yukar kaldirarak tavsan kafasi yapti. "bak deli tavsan" diyerek parmaklarini oynatti.

Yoldan gecen arabalarin farlari duvardaki tavsana yol acti. Tavsan
alabildigine hür dolasti sagda solda. Otlarla kuslarla konustu. Sonra yorgun düstü. Duvardaki görüntü o minik avuclarin acilmasiyla kayboldu. Kolu yavasca kanepeden asagi sarkti.


Neden sonra isiklar geldi. Kadin cocugun hic konusmadigini akil
etti birden. Kanepeye kostu. Kücücük dizlerini karnina dogru cekerek uykuya dalmisti. Masanin üstündeki dosyalara bakti igrenerek. Dindirilmez bir pismanlik doldurdu icini. Uyandirmaktan korka korka kücük alnina bir öpücük kondurdu.

Cocuk sanki bu öpücügü bekliyormuscasina

-Isin bitince beni sever misin anne? dedi.

""ve sonra kadın kendisini sevmesi için randevu alan oğluna bakarak sabaha kadar ağladı..""

 

[armoni111]

armoni bunu senin için bir yerden buldum.


Isin bitince beni sever misin anne
Kapidan iceri girer girmez neseyle bagirdi:
-Anne biliyormusun bugün yuvada ne oldu?

-Görmüyor musun? Telefonla konusuyorum.

Hic kimsenin sevdigi sey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu,
babasi arabayi seviyordu. Hersey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu oldugunda. Bir de eve misafir gelecek oldumu kendisine hic yer kalmiyordu.

Nerelere gitsindi?

Annesi kapatti telefonu. Mutfaktan tencere kasik sesleri geliyordu.
Kosarak yanina gitti.
-Sana yardim edeyim mi?
dedi en sevimli halini takinarak. Annesi manali manali bakti.

-Hayirdir. Bir yaramazlik filan. Bak bir de seninle ugrasmayayim.
Cok yorgunum zaten.

Yorgunluk nasil bir seydi. Bazen elinde oyuncagiyla uykuya daldiginda anneannesi oyuncagi yavasca elinden alir "Nasil yorulmus yavrucak. Uykunun gül kokulu kollari sarsin seni" diyerek alnina bir öpücük konduruverirdi. Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eger, ne diye annesi kendisiyle böyle kizgin kizgin konusuyordu.

-Annecigim yoruldugun zaman gül kokulu uykulara dalarsin. Anneannem öyle söylüyor.
-Uykuya dalayim da gül kokulari kusur kalsin. Yorgunluktan ölüyorum.

Bu kelimeden nefret ediyordu. Yorgunum. Yorgun oldugumdan. Böyle yorgun yorgunken...

-Annecigim sen yorulma diye...
-Yemekte konusuruz cocugum. Bankada isler yetismedi.Baban gelene
kadar bunlari bitirmem lazim. Hadi sen oyna biraz.
-Hani siz yoruluyorsunuz ya...
-Eeee....
-Ben de oynamaktan yoruluyorum.
-Ne yapayim?
-Bilmem...

Yapilmamasi gerekenleri biliyordu da büyükler, yapilmasi gerekenleri hic bilmiyorlardi. Isiklar söndü birden. Annesi öfkeyle söylenmeye basladi."Mum da yok" diye diye karistirdi dolaplari el yordami.
Cocuk sirtüstü yatip, anneannesinin köyünü düsündü. Gaz lambasinin isiginda deli tavsan masalini anlatisini. Deli tavsanin duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birlestirip isaret parmaklarini yukar kaldirarak tavsan kafasi yapti. "bak deli tavsan" diyerek parmaklarini oynatti.

Yoldan gecen arabalarin farlari duvardaki tavsana yol acti. Tavsan
alabildigine hür dolasti sagda solda. Otlarla kuslarla konustu. Sonra yorgun düstü. Duvardaki görüntü o minik avuclarin acilmasiyla kayboldu. Kolu yavasca kanepeden asagi sarkti.


Neden sonra isiklar geldi. Kadin cocugun hic konusmadigini akil
etti birden. Kanepeye kostu. Kücücük dizlerini karnina dogru cekerek uykuya dalmisti. Masanin üstündeki dosyalara bakti igrenerek. Dindirilmez bir pismanlik doldurdu icini. Uyandirmaktan korka korka kücük alnina bir öpücük kondurdu.

Cocuk sanki bu öpücügü bekliyormuscasina

-Isin bitince beni sever misin anne? dedi.

""ve sonra kadın kendisini sevmesi için randevu alan oğluna bakarak sabaha kadar ağladı..""

offf tüylerim ürperdi sonunda.başta çok istedikleri bizi sonradan hayatlarına yükmüşüz gibi hissettirip kendimize yer bulamamamız,dosyaların ve işlerin bizlerden daha önemli tutulmaları sonucunda bir çocuğun hayatı çalınıyor ve çocuk kendi sırasını bekliyor,ne için? sadece sevgi.oysa ki sevgi zaten yaradılışımızda yok mu,nasıl sıra gelmez bir öpücüğe ne kadar zaman kaybettirir insana hiç oysa kocaman bir dünya verecek çocuğa.sonuç ne değersizlik duygusu,hadi çık çıkabilirsen işin içinden kendi adıma böyle şefkatsiz büyümediğimi düşünüyorum ama yine de hatırlamaya çalışacağım,zorluyorum kendimi.bana bu yazıyı bulmuş olman bile beni çok mutlu ve değerli hissettirdi,ne kadar kolay mutlu etmek onu anladım şu anda .hepimizin karşısına değer nedir bilen büyükler ve küçükler çıksın dilerim.sana ve yazına da çoook teşekkür ederim kopyaladım saklayacağım klasörümde diğer başlıkta yazdığın mevlananın sözünü de .
yürekten sevgilerimi ve en iyi dileklerimi yolladım hissetmeniz umuduyla.......

 

[gurbetci]

aslanbey gercekten cok guzel bir yazi. Ben de bir anneyim ve calisan bir anneyim. Iki tane pirlanta gibi evladim var.
Gozlerim doldu. Inanin ben de zaman zaman bu duruma dusuyorum sonra sabaha kadar vicdan azabi ama bu siteyle tanistigimdan beri daha farkli olmaya basladi.Yalniz cocuklar da zaman zaman cok hircin ve kurnaz israrci oluyorlar
tahammul sinirlarimizi zorluyorlar. Allah butun calisan annelere iki kat sabir ve babalara da empati yetenegi versin diyorum. sagolun..

 

[derya hanim]

aslanbey gercekten cok guzel bir yazi. Ben de bir anneyim ve calisan bir anneyim. Iki tane pirlanta gibi evladim var.
Gozlerim doldu. Inanin ben de zaman zaman bu duruma dusuyorum sonra sabaha kadar vicdan azabi ama bu siteyle tanistigimdan beri daha farkli olmaya basladi.Yalniz cocuklar da zaman zaman cok hircin ve kurnaz israrci oluyorlar
tahammul sinirlarimizi zorluyorlar. Allah butun calisan annelere iki kat sabir ve babalara da empati yetenegi versin diyorum. sagolun..[/qu amiiiiiiiiiiiiiiiiiin

 

[_EliF_]

Sanırım benimde bu hikayedeki gibi bir hikayem var. Okudum ve bağıra bağıra ağladım ama tek başıma yüzleşmeye cesaretim yok.
Aslanbey'e bende teşekkür ediyorum bu hikaye için.

 

[derya88]

bence hiç, ama hiç birşeyi ertelemeye degmez. hele bu sevgi ise, teşekkürlerr...

 

[mu@z]

neden çocukluğu hatırlamaya çalıştığınızı anlayamadım.hatırlayınca ne olacak yaralandığım,incindiğim vakitlere dönüp yaralarıma üfleyebilecekmiyim?
ben hatırlıyorum hatta 'annemin hayır imkansız o zaman çok küçüktün nasıl hatırlıyorsun' dediği mevzuları bile...hiç iç açıcı bir olay yok zirada hep kötüleri hatırlıyorum sanki hiçmi hiç mutlu olmamışım... keşke dünyaya gelirken fikrim sorulsaydı dedirten(haşa) kara günler...

 

[gnr]

benim kaydımı lütfen silermisiniz..
yazılarımı kim kaldırıyorsa ondan rica ediyorumm
nasıl davrandıklarını görmüyomusunuz...

 

[yeni bir hayat]

Sevgili mu@z,
Bir çoğumuzun bilinçaltında değişik kişilerin ve olayların neden olduğu bazı olumsuzluklar vardır. Bu olumsuzluklar bize bazen hayatı zehir ediyor. Hani psikologların dizilere konu olan bir söylemi vardır; sorunu bulmak için “çocukluğa inmek lazım” derler çocukluk yıllarımızdan bu yana bizim irademiz dışında bilinçaltına yerleşen ve bazılarının da yaşantımızda bize zararları dokunan birçok olumsuz mesaj vardır.

Belli bir dönemden sonra kişi isterse bilinçaltına ,düşünce gücüyle böyle olumsuz mesajlar yazılmasına izin vermez . Ancak öncesindeki olumsuz mesajları da bir an önce bilinçaltından silmeli.

Bu konuda bize “Bilinçaltını Temizleme Meditasyonları” yardımcı olabilir."Olumlamalar" yardımcı olabilir..Telkinler ve olumlamalar yardımıyla bir süre sonra içsel konuşmalarımızı olumluya çevirebiliriz..

Çocukluğumuzda bizde yer eden affedemediğimiz kişi ve olayları "Affetme Meditasyonu" ile hayatımızdan uzaklaştırabiliriz..
Sevgili shamanicin bizler için hazırladığı bu meditasyonu dinlemeni öneririm..
Telkin listenin sonuna ilave edebilirsin..

http://www.hayatimdegisti.com/forum...iyesi-gecmis-gelecek-ve-simdi-kutsal-3-a.html


Ayrıca sitemiz moderatörlerinden Abdullah Canıtez (keops) çekirdek inanç bulma konusunda yardımcı oluyor..

Bu arada buradaki hitap şeklimize de dikkat etmemiz gerekiyor

Sevgiler..actionsmile

 

[mu@z]

biliyorum çocuklukta olan olayların şimdi önemli olduğunu ve şimdiki karakteri biçimlendirdiğini... hasılı kelam hangi birine yarabandı takmam gerektiğini bilemediğim babında söylemiştim...
kimseyi kırmak incitmek gibi bir düşüncem yok hicvi severim uslubum için özür dilerim...

 

[scouter]

Hatırlamayı seçiyorum ve böylelikle güven içindeyim diye bir komut ver bilinçaltına sık sık... hatırlamaya başlıcaksın

Bu cümleleri tekrar etmek çekirdek inanç bulma konusunda yeterli oluyor mu? Çekirdek inanç bulma konusunda neler yapabilirim? Ya da hangi düşünce kalıbımın çekirdek inanç olduğunu nasıl anlayabilirim? Bu konuda nasıl yardım alabilirim?O0

 

[SapphireLady]

çekirdek inanç denilen (benim ego kodu dediğim) düşünce kalıplarımızı bulmak bir uzmanla çalışıldığında çok kolay olmakla beraber (ki ben sohbet esnasında da birçok ego kodunu buluyorum) kendi kendinize de biraz dikkat ve sabırla bulabilirsiniz. gayri ihtiyarı söylediğimiz öyle çok söz var ki ve onların altında öyle ego kodları var ki. ani verdiğiniz tepkilere, gayri ihtiyari ağzınızdan çıkan cümlelere dikkat edin, siz de ego kodlarınızın hiç değilse bir bölümünü bu şekilde bulabilirsiniz. illa ki çocukluğa inmek gerekmiyor. ayrıca çocukluğumuzdan aklımızda kalan minik anı kırıntıları da ego kodlarımızla ilgili ipuçları verir bizlere. onları da yabana atmamak lazım.