herkese selamlar...bugün telkinlere başlamamın 7. günü.aslında değişimleri hergüne özel anlatmayı düşünüyordum.fakat siteye her girdiğimde siteyi incelemekten buna fırsat bulamadım.bu nedenle daha genel anlatıcam. ilk gün, sakindim beni çok rahatsız edebilecek bir iki olaya (çok kızmış olmama rağmen) içsel bir huzurla ve kendimi korumak için farklı bir bakış açısyla karşılık verdim.normalde böyle bir tartışmanın etkisi bende ertesi güne kadar sürer ama çok ilginç bir şekilde söylemem gerekeni söyledim, konuyu uzatmadım ve günlük hayatıma aynı huzurla devam ettim
bu benim için dikkat çekiciydi.olayı tartışmaya çevirmeden bertaraf etmek çok hoştu.
2.gün çok gergindim dışarıdan gelen hiç bir sese tahamülüm yoktu.tv sesi, annemin sesi, vs. sadece telkinlerin doğa versiyonlarını dinledim.bu arada kafamı inanılmaz karışık hissediyordum ve basit günlük konuları bile çözerken zorlandım daha doğrusu beynim o kadar yorgundu ki, sank en küçük bir sorun patlamasına neden olacak gibiydi.gergin ama kendim için birşeyler yapıyor olmanın bilinciyle mutlu bir gündü.3.yada 4. günde 6 ay önce yaşadığım ve beni çok çok üzen bir konuyu tekrar gündeme getirdim.(zaten gündemdeydi telkinlere başladıktan sonra etkisi çok azalmıştı sadece)biraz stresli birgündü ama telkinlere devam ettim.5. gün gayet huzurluydu.6. gün 10-12 yıldır unuttuğum -beni- hatırlamaya başladım bunu bugün 7. günde farkettimbugün uyandığımda ilk kez pijamamın yumuşaklığından keyif aldım oysaki bundan 12 yıl yıl öncesine kadar kendime çok iyi davranan kendini çok seven ve başkalarına çok saçma gelebilecek küçücük şeylerden inanılmaz mutluluk duyan biriydim.ben bunu tamamen unutmuşum.yıllar içinde beni ben yapan en büyük özelliklerim den biri nasılda eriyip gitmiş.aynanın karşısına geçip 'burnum güzel değil ama, asla estetik olmam çünkü bu benim burnum', diyen biri nasıl bu kadar kendinden uzaklaşmış ve kendinden bu kadar nefret etmiş.buna şaşırıyorum.bu yazıyı hiç bir düzeltme yapmadan olduğu gibi yollıycam.yazım ve imala hataları için özür diliyorum ve atakan beye ve ekibine; bu sabah pijamalarımdan keyif alarak uyanmamı sağladıkları için, bu telkinleri ücretsiz kullanmamıza izin verdileri için pırıl pırıl bir hayat ve olabilecek en yüksek ruhani gelişimi diliyorum...sonsuz sevgiler
bu benim için dikkat çekiciydi.olayı tartışmaya çevirmeden bertaraf etmek çok hoştu.2.gün çok gergindim dışarıdan gelen hiç bir sese tahamülüm yoktu.tv sesi, annemin sesi, vs. sadece telkinlerin doğa versiyonlarını dinledim.bu arada kafamı inanılmaz karışık hissediyordum ve basit günlük konuları bile çözerken zorlandım daha doğrusu beynim o kadar yorgundu ki, sank en küçük bir sorun patlamasına neden olacak gibiydi.gergin ama kendim için birşeyler yapıyor olmanın bilinciyle mutlu bir gündü.3.yada 4. günde 6 ay önce yaşadığım ve beni çok çok üzen bir konuyu tekrar gündeme getirdim.(zaten gündemdeydi telkinlere başladıktan sonra etkisi çok azalmıştı sadece)biraz stresli birgündü ama telkinlere devam ettim.5. gün gayet huzurluydu.6. gün 10-12 yıldır unuttuğum -beni- hatırlamaya başladım bunu bugün 7. günde farkettim
bugün uyandığımda ilk kez pijamamın yumuşaklığından keyif aldım oysaki bundan 12 yıl yıl öncesine kadar kendime çok iyi davranan kendini çok seven ve başkalarına çok saçma gelebilecek küçücük şeylerden inanılmaz mutluluk duyan biriydim.ben bunu tamamen unutmuşum.yıllar içinde beni ben yapan en büyük özelliklerim den biri nasılda eriyip gitmiş.aynanın karşısına geçip 'burnum güzel değil ama, asla estetik olmam çünkü bu benim burnum', diyen biri nasıl bu kadar kendinden uzaklaşmış ve kendinden bu kadar nefret etmiş.buna şaşırıyorum.bu yazıyı hiç bir düzeltme yapmadan olduğu gibi yollıycam.yazım ve imala hataları için özür diliyorum ve atakan beye ve ekibine; bu sabah pijamalarımdan keyif alarak uyanmamı sağladıkları için, bu telkinleri ücretsiz kullanmamıza izin verdileri için pırıl pırıl bir hayat ve olabilecek en yüksek ruhani gelişimi diliyorum...sonsuz sevgiler
