gecen hafta mesela...3 yıldır acaıp guvendığım bırının aslında bı bok etmedını anladım..----kab aoldu ama tanımlayan kelıme bu ozur dıelrım---ne kadar acı dimi?kalbımdne ılık ılık bışıler aktı..gitti..duşundum kı halbukı hıc oel deıldi...ınanamadım! kendıem kızıorum neden hep bu tarz ınsnları buluorum die.ama onla rbenı buluo...belkıde ..offf ne bılım.. paradoks oluo bunlar duşundukçe en ıyısı yaşamak mı acaba?acıp telefonu kufretmek geldı ıcımden..sne busun bana şole şole yaptın die..amaa şimdi gozumd ebeş para etmez dıorum.ha yıne koşarımd erdını paylaşaırım ama asla hayatımd ayer etmez... duşundum boyle kalbımden gıden ınsanları ve onlar gıderlerken kalbımdekı ılık ılık akan şeyı duşundum...ole boş ki şu anda kalbım...ve ılıklıklar yerını soukluklara bırakmış her gıdışte....şimdi o boşlukları kım doldurcak?yada nasıl? bı 29 yıl daha ole boşluklar açılcak ki...naısl taşıycak benım kucucuk kalbım bunları?ve aklıma mı sorsam ne yapsam?ıkısı arasınd anasıl bır baglantı olştursam ki kalbım cok yara almasın?
aslınd aıcıme en cok koyan ne bılıomusunuz? herkes bı şekılde yoluna devam edıo ama ben? hep aynı noktada donup dolaşıorum....napıcam?