hayat öyle tuhaf ki hiç ummadığın bi anda seni mutluluktan göklere çıkarabiliyor yine hiç ummadığın bi anda seni gökten alıp yere koyabiliyor.Ve ben buna asla katlanamam dediğin şeylerede öyle bir katlanmayı öğretiyor ki.Hayat asla bizim yaptığımız hesaplarla örtüşmüyo.yani biz nekadar hesap yaparsak yapalım hayat bildiğini okuyo.evet tamam ben bu kez olgunlaştım artık her acının karşısında güçlü durabilirim diye birşey de yok çünkü zaten olgunlaşmanın bir sınırı yok.
Kendimi okadar zıt buluyorum ki içimde hem kendine çok güvenli hemde hiç güvenmeyen,hem sinirli hemde çok sakin hem konuşkan hemde suskun hem neşeli hem hüzünlü okadar zıt duygular var ki.beynimi alıp içini boşaltıp yeniden yoluma devam edesim var.İşte bunu yapmayı çok istiyorum.
herkesin hayatının dönüm noktası olarak gördüğü yaşlardayım.iş bulmak,evlenmek...helede evlenmek doğru insanı bulmak okadar zor ki.başkaları ne kadar da kolay başarıyor bunları oysa.belki güzel günler var önümde ama şuan içinde bulunduğum sıkıntılı günleri atlatmak çok zor.Ve hayatta kimi sevdiysem yanımda olması varlığı bana yeten herkes en uzağa gitti.kiimi yakınımdayken uzak.kimi ise uzaktaki yakınlarım oldu.benim merak ettiğim herkes hayatı kolay yaşabiliyoken ben niye kendime zorlaştırıyorum bu hayatı.beklentilerim mi çok korkularımmı çok nedir .oysa istediğim çok birşey değil belki bukadar alçak gönüllü olduğumdan...
