sosyal fobi ye elveda.

[balkan72]

merhaba nevresim,
yalnız değilsiniz ve birçok insan bu konulardan muzdarip...eğer kabul ederseniz benimde söylemek istediklerim var. siz de kendinize hangisi kolay geliyorsa onu uygularsınız...
sizi insanların önünde utandıracak ilk olay,durum veya söz neydi..çocukluğunuzda neler yaşandıda sizi insanlar arasında utangaç biri haline getirdi.bunu çok iyi düşünün. o durum karşısında neler hissettiniz.. eğer imgeleme yeteneğiniz varsa yaşadığınızı film gibi gözünüzün önüne getirin.eğer görüntü getiremiyorsanız sesleri duyun, yada hislerinizi devreye girdirin.
o yaşadığınız her ne ise onun üzerinde sanki bir film yönetmeni gibi utandığınız anda stop kestik olmadı deyip sizin istediğiniz görüntüyü,sesi veya hissi tasarlayın. yani geçmişteki senoryayı bozup yenisini siz yaratın...bu durumu siz işte tamam bu diyene kadar tekrarlayın....zaten bilinç altında resim değiştikten sonra tüm yaşantınızdaki görüntülerde değişecektir...
insanlar yüce varlıktır...zaten biz bu dünyaya bu yanlışları farkedip doğruyu bulmaya geldik ve bu doğruları hayata geçirecek güce ve akla her zaman sahibiz...
sevgiyle ve mutlu kalman dileğiyle

 

[nevresim]

merhaba nevresim,
yalnız değilsiniz ve birçok insan bu konulardan muzdarip...eğer kabul ederseniz benimde söylemek istediklerim var. siz de kendinize hangisi kolay geliyorsa onu uygularsınız...
sizi insanların önünde utandıracak ilk olay,durum veya söz neydi..çocukluğunuzda neler yaşandıda sizi insanlar arasında utangaç biri haline getirdi.bunu çok iyi düşünün. o durum karşısında neler hissettiniz.. eğer imgeleme yeteneğiniz varsa yaşadığınızı film gibi gözünüzün önüne getirin.eğer görüntü getiremiyorsanız sesleri duyun, yada hislerinizi devreye girdirin.
o yaşadığınız her ne ise onun üzerinde sanki bir film yönetmeni gibi utandığınız anda stop kestik olmadı deyip sizin istediğiniz görüntüyü,sesi veya hissi tasarlayın. yani geçmişteki senoryayı bozup yenisini siz yaratın...bu durumu siz işte tamam bu diyene kadar tekrarlayın....zaten bilinç altında resim değiştikten sonra tüm yaşantınızdaki görüntülerde değişecektir...
insanlar yüce varlıktır...zaten biz bu dünyaya bu yanlışları farkedip doğruyu bulmaya geldik ve bu doğruları hayata geçirecek güce ve akla her zaman sahibiz...
sevgiyle ve mutlu kalman dileğiyle

çok memnun oldum yorumunuza bi heveslendimçocuklukta ilk utandığım an aklıma gelmiyo ama utandığım anlar dan aklıma gelenler var tek tük daha zorlasam da hatırlayacaklarım olabilir,bunlar üzerinde deneme yapabilirim uygunmudur.ve evet gerçekten yüce varlıklarız birimiz ikimiz değil hepimiz.tüm güzellikler sizinle olsun.

 

[nevresim]

sıcağı sıcağına şunuda sormak istiyorum balkan72ilk utandığım anı bilemedim ama çok küçükken utandığım bi iki an üzerinde yapabildim ancak,dün yatmadan önce denedim,ilk olanı akla getirmek mi esas,daha mı zorlamalıyım?bi de sadece küçükken değil,ilerleyen yaşlarımda da kötü duruma düştüğüm, kendimi çok kötü hissettiğim zamanlar oldu,bunlar çok üzüyo beni,misal bi kaç sene önce bi ortamda oturmuşuz eniştem bana bi soru sordu,daha önceden tanıyoduk ama uzaktan diyeyim,daha yeni evliler ailemize yeni giriyo gibi,ailecek oturmuşuz,bayanlar mutfakta erkekler in yanındayım,erkekler dediğiimde babam kuzenim eniştem vs,eniştem daha bana bi sordu,ben kıpkırmızı kesildim o neye uğradığını şaşırdı,bana bakmamaya çalışıyolar filan,bu o kadar kötü bi durum ki şu an aklıma gelince utanıyorum,o anı hiç yaşamasaydım orda oturmasaydım özgüvenim gelmeden diyorum,r gibi bişi,bunuda tavsiye etmiyorum o yüzden kimseye,ufaktan başlanılsın bence,ben bi daha o anı nası unuturum bilmiyorum,belki unuttular bunu bile çünkü 2006 senesiydi,ama ben unutumayıroum,unutulacak gibi de değil bence,bu anlarıda unutmak istiyorum sözün kısası
yine daldan dala atladım galiba,napim bende içimi burdan döküyorum işte,görüşmek üzere

 

[balkan72]

çok memnun oldum yorumunuza bi heveslendimçocuklukta ilk utandığım an aklıma gelmiyo ama utandığım anlar dan aklıma gelenler var tek tük daha zorlasam da hatırlayacaklarım olabilir,bunlar üzerinde deneme yapabilirim uygunmudur.ve evet gerçekten yüce varlıklarız birimiz ikimiz değil hepimiz.tüm güzellikler sizinle olsun.

merhaba,
ilk utanma deneyiminiz çok önemli, çünkü o ilk deneyimden sonra bilinç altı onu bir emir olarak aldığı için daha sonra ki yaşananlar bunun sonucu olarak hayatınıza olaylar olarak geliyor. Demiştik ya insanlar yüce varlıktır diye sizde hatırlama konusunda bilinçaltınıza " ilk utanma deneyimimi hatırlamayı seçiyorum" deyin ve beklemede kalın.hatırlıyacağım diye kendinizi zorlamayın o size biranda hatırlatacaktır.buna emin olabiirsiniz.hatırladıktan sonra siz senoryanızı tasarlarsınız.
sevgiyle mutlu kalın,

 

[balkan72]

sıcağı sıcağına şunuda sormak istiyorum balkan72ilk utandığım anı bilemedim ama çok küçükken utandığım bi iki an üzerinde yapabildim ancak,dün yatmadan önce denedim,ilk olanı akla getirmek mi esas,daha mı zorlamalıyım?bi de sadece küçükken değil,ilerleyen yaşlarımda da kötü duruma düştüğüm, kendimi çok kötü hissettiğim zamanlar oldu,bunlar çok üzüyo beni,misal bi kaç sene önce bi ortamda oturmuşuz eniştem bana bi soru sordu,daha önceden tanıyoduk ama uzaktan diyeyim,daha yeni evliler ailemize yeni giriyo gibi,ailecek oturmuşuz,bayanlar mutfakta erkekler in yanındayım,erkekler dediğiimde babam kuzenim eniştem vs,eniştem daha bana bi sordu,ben kıpkırmızı kesildim o neye uğradığını şaşırdı,bana bakmamaya çalışıyolar filan,bu o kadar kötü bi durum ki şu an aklıma gelince utanıyorum,o anı hiç yaşamasaydım orda oturmasaydım özgüvenim gelmeden diyorum,r gibi bişi,bunuda tavsiye etmiyorum o yüzden kimseye,ufaktan başlanılsın bence,ben bi daha o anı nası unuturum bilmiyorum,belki unuttular bunu bile çünkü 2006 senesiydi,ama ben unutumayıroum,unutulacak gibi de değil bence,bu anlarıda unutmak istiyorum sözün kısası
yine daldan dala atladım galiba,napim bende içimi burdan döküyorum işte,görüşmek üzere

sevgili nevresim,
bu olay, senin ilk yaşadığın olayda bilinçaltına verdiğin emrin sonucu. O ilk resim bilinçaltında kodlanınca bilnçaltıda bildiği bu durumu sana gösterecek olayları ve kişileri karşına çıkaracaktır. eğer bu durumu düzeltmezsen yıllar geçtikçe sen kendi gerçek kimliğini bulana kadar daha da artmış bir şekilde olaylar ve kişiler hayatına çekilecektir. evlimisin bilmiyorum ama bu durumu düzeltmezsen seni utandıracak bir eş bile seçebilirsin...
ama bilinçaltındaki resim değişirse hataındaki insanlar ve olaylarda ona göre şekillenecektir.Yüce yaradan bize "Ben seni tek ve biricik yarattım, sen benim yeryüzündeki halifemsin,ben seni çok seviyorum..."diyor. ama bizler ne yapıyoruz bize hissettirilen kötü duyguları genelleme yapıp hayatımızın bütün yıllarına yayıyoruz. Yüce yaradanın muhteşem yarattığı bu cana haksızlık yapıyoruz. Onun için artık bu duygulardan temizlenmeli ve hayata halifeliğimize yaraşır şekilde hayata devam etmeliyiz.birde en önemlisi bu olayları yaşatanları suçlamadan. Onlar bize bilnçaltımızdaki resimleri bize yansıtıyorlar...sevgiyle ve mutlu kalın

 

[nevresim]

ilk utanma deneyimimi şuanda hatırlamıyorum ama dediğiniz gibi bunu istiyicem ve zorlamadan bekliyicem,şunuda eklemek istiyorum,ben sadece utanma durumunada maruz kalmadım,sürekli aşağalanma da yaşadım çocukluğumda, dayak da yedim sürekli annemden,çok kardeştik öyle böyle yetiştik,baba vasfı zaten bi yabancıydı ya bağırırdı,yada susardı,öyle basit bi bağırmada değil bi keresinde ananem şahit oldu,ben korktum dedi hakaten ananem bile müdahale edemedi o derece,büyükleri korkutacak kadar,zaten sürekli şehir dışlarındaydı,bunlardan dolayı özgüven eksikliği olmuş olamaz mı,yani demek istedigim ilk utanma anını mı düşünmelyim yine de, bana kendimi sürekli gereksiz mişim gibi hissettirdikleri anları bi kenara mı bırakmalıyım.şunu da not geçeyim ben bana yapılan davranışları affettim şu şekilde,yanlışlar oldu hata yapılabilir bende hatalar yapıyorum onlarda yaptı ve bitti.niye yaptılar bana bununun peşinde değilim.
evli değilim,şu durumda da hazır hissetmiyorum kendimi,zaten yanlış eşi seçmeyi bırakın eş seçecek durumda bile değilim,ilk aklıma gelenler,haliyle aile ortamları yemekler davetler olacak,ben bu ortamlara girmeye hele hele önde olmaya hazır değilim,sonuçta "eş"te beni yanında taşıyıcak,öyle bi ortamda kilitlen kızar filan,hele de öyle ufak da değil yaşım.bu sebeplerden dolayı bunu yapabiliceğimi düşünmüyorum şuan için.
bilinçaltımdaki resim değişirse başkalarının benim için ne düşündüğünü bile umursamadan yaşıyıcam,üniversiteye ilk başladığım yıllarda acayip bi özgüven gelmişti bana-sonra gitti bi şekilde-,böyle olunca hayata bakışaçısı farklı oluyo,huzur rahatlık bilumum güzel tabirler daha ekleyebilirim,kendimle sorunumu çözersem başkalarıyla sorunum kalmıycak biliyorum.
şimdilik bu kadar yazıyım daha fazla uzatmadan sizinde sevgiyle ve mutlu kalmanızı içten dilerim.

 

[balkan72]

ilk utanma deneyimimi şuanda hatırlamıyorum ama dediğiniz gibi bunu istiyicem ve zorlamadan bekliyicem,şunuda eklemek istiyorum,ben sadece utanma durumunada maruz kalmadım,sürekli aşağalanma da yaşadım çocukluğumda, dayak da yedim sürekli annemden,çok kardeştik öyle böyle yetiştik,baba vasfı zaten bi yabancıydı ya bağırırdı,yada susardı,öyle basit bi bağırmada değil bi keresinde ananem şahit oldu,ben korktum dedi hakaten ananem bile müdahale edemedi o derece,büyükleri korkutacak kadar,zaten sürekli şehir dışlarındaydı,bunlardan dolayı özgüven eksikliği olmuş olamaz mı,yani demek istedigim ilk utanma anını mı düşünmelyim yine de, bana kendimi sürekli gereksiz mişim gibi hissettirdikleri anları bi kenara mı bırakmalıyım.şunu da not geçeyim ben bana yapılan davranışları affettim şu şekilde,yanlışlar oldu hata yapılabilir bende hatalar yapıyorum onlarda yaptı ve bitti.niye yaptılar bana bununun peşinde değilim.
evli değilim,şu durumda da hazır hissetmiyorum kendimi,zaten yanlış eşi seçmeyi bırakın eş seçecek durumda bile değilim,ilk aklıma gelenler,haliyle aile ortamları yemekler davetler olacak,ben bu ortamlara girmeye hele hele önde olmaya hazır değilim,sonuçta "eş"te beni yanında taşıyıcak,öyle bi ortamda kilitlen kızar filan,hele de öyle ufak da değil yaşım.bu sebeplerden dolayı bunu yapabiliceğimi düşünmüyorum şuan için.
bilinçaltımdaki resim değişirse başkalarının benim için ne düşündüğünü bile umursamadan yaşıyıcam,üniversiteye ilk başladığım yıllarda acayip bi özgüven gelmişti bana-sonra gitti bi şekilde-,böyle olunca hayata bakışaçısı farklı oluyo,huzur rahatlık bilumum güzel tabirler daha ekleyebilirim,kendimle sorunumu çözersem başkalarıyla sorunum kalmıycak biliyorum.
şimdilik bu kadar yazıyım daha fazla uzatmadan sizinde sevgiyle ve mutlu kalmanızı içten dilerim.

sevgili nevresim,
inanın sizi çok iyi anlıyorum, tabiki yalnızca utanma duygusu konusuna takılma, zaten onun altında aşağılanmışlık ve kendini değerli görmeme duygusu yatar.
mesala ben size bir anımı yazayım: ben daha çok küçüktüm 3 veya 4. bana annem-babam kızıyorlar. bende eşyalarımı bir torbaya koyup evden çıkıyormuşum.akrabamıza gidiyormuşum. onlarda benim gittiğim yeri bildikleri için bana hiç müdahale etmiyorlar.ama ben o yaşta bunları algılamıyor annem-babam beni umursamıyor, beni sevmiyorlar,bana değer vermiyorlar diye kodlamamı yapmışım...bundan sonraki hayatlarımda hep bu ve buna benzer olaylar ve durumlar..kişiler..çünkü o küçük yaşta annen-baban senin güvende hissedebileceğin tek insanlar..onlara kendini sevdirmek için artık çabalar durursun...ama hayat devam ediyor annenden-babandan ayrılıyorsun bu sefer başka insanlar hayatına giriyor ve onlarada aynı duyguyla yaklaşıyorsun seni sevsinler diye...olaylar ve durumlar hergeçen zamanda daha ağırlaşarak sana geliyor. Çünkü Cenabı Allah bize kendine gel diyor, ben seni özel yarattım sen nasıl annenin-babanın sana davranmasıyla kendini değersiz görürsün..şimdi bu durumda kendimize şunu soralım Allah'mı çekinilmeye layık,yoksa anne-babamı. biz annemizi babamızı severiz,sayarız ama onların bize küçükken davrandıklarını hayatımızın her zamanına yaymamalıyız.çünkü onlarda bilmiyorlar ve onlarada öyle davranılmış.

bu bilnçaltı temizliği yaparken her zaman Allah'tan yardım dilemeliyiz.O'na muhtacız ve O'nun izni olmadan bir yaprak bile kıpırdamaz. Ancak sabırla ve Allah'a duayla bu temizliği yapabiliriz.

sevgiyle ve mutlu kalın

 

[balkan72]

Dualarla birlikte hayatının yönetmeni olman için küçüklüğündeki beğenmediğin her durumun senoryasını değiştirmeye ve hayatını nakış işler gibi tasarlaman dileğiyle..inan değer o zaman kendinize olan güvenininiz ve saygınız artar..

kendinize iyi bakın
sevgilerimle

 

[nevresim]

balkan72 yazdıklarınızı ilgiyle okudum,güzel yorumlamışsınız,artık geceleri yatmadan önce bi tane filanda olsa eskiden yaşadığım hoş olmayan bi durumumun senaryosunu değiştirmeye çalışıyorum,fazla fazla yapmaktansa böyle zorlamadan tane tane yapıyorum sonradan sıkılıp vazgeçmeyeyim diye,zamanla birikip göl olacağını düşünüreksonunda benim hayatımın şekillenmesinde insanların içinde sadece benim hakkım olduğunun bilincine vararak amacıma ulaşmak istiyorum,bana kattığınız farklı bilinç tarzı içinde ayrıca teşekkür ediyorum,hayatta hep güzelliklerle sevgiyle karşılaşmanızı dilerim,sevgiiler.

 

[balkan72]

sevgili nevresim,
bir konu daha var, küçük yaşlarda yaşanan bu durumlar sebebiyle o küçük çoçuk hala korkak,sevgisiz bir şekilde içimizde duruyor. o küçük nevresimi bir anne şevkatiyle ve baba güvencesiyle kucağına al sev. olumsuz bir olay karşısında o küçük nevresim korkuyor aslında şuanki sen değil. her yaşadığın olumsuzluklarda şöyle de:" güvendesin,geçti,artık sen büyüdün,ben seni koruyacak güçteyim,seni çok seviyorum" böylece o küçük nevresimi kanatlarının altına alacaksın ve o da kendine güvenecek. diğerleriyle birlikte bunu yapmanıda tavsiye ederim.
sevgiyle ve mutlu kalman dileğiyle

 

[nevresim]

tam da sıkıntılı hissediyodum kendimi dediğiniz yöntemi uygulamalıyım şuan sanırım. çocukken çok korkaktım gerçekten,ürkek çekingen,takıntılı,özgüvensiz,bunları hasıraltı etmekle yok saymakla olmuyo galiba,kabul edip şuanda çocukluğumun kendini iyi hissetmesini benim sağlamam gerekiyo sanırım.

 

[.ceylan]

merhaba bende ünlük açsammı diye düşünüyorum

 

[nevresim]

merhaba bende ünlük açsammı diye düşünüyorum

tabi sizinde günlük açmanızı tavsiye ederim.

 

[nevresim]

alınganlık özgüvensizlikten mi kaynaklanıyo,aynı sözlleri başkaları işittiği zaman umursamayan tavırlar gösteriyolar,bense oturuyorum evde tek başıma,ağlıyorum ağır şarkılar dnliyorum bi melankoli hali filan,başka birinde alınganlık gördüğümde aslında hiçte hoş olmayan bi durummuş diye düşünüyorum,biraz umursamaz rahat olmak istiyorum.

 

[nevresim]

bugün bi düğüne gittik,orda çok kötü olduğum donemlerden uzaklaştığımı hissettim,daha iyiyim,hatta evde "herşey değiştiği zaman...." diye başlayan cümleler kurdum,o günün geliceğini hissediyorum,herşey güzel olacak.

 

[nurbanu25]

çok sevgili nevresim,
sosyal fobi benim içimde çoook derin bir yaradır. forumda birçok yerde açıkladım ama burda da yazmak istedim. ben de bunun bende rahatsızlık olduğundan bihaberdim.tamamen kendi kişiliğim,kaderim sanıyordum. birgün radyo programında dinledim.işte o zaman benim için hayatımın dönüm noktası oldu. biliyordum. bu utangaç,çekingen,özgüvensiz kız ben değildim.
sonra derhal araştırmalara girdim.nette, kitaplarda, radyolarda, tvlerde ne kadar sosyal fobiyle ilgili bilgi varsa aldım,okudum,dinledim, her yönünü tek tek öğrendim.özellikle bana bu konuda yıldız burkovik'in sosyal fobi kitabı yardımcı,destek oldu.çünkü psikolog yıldız hanım da eski bir sosyal fobikti. bu rahatsızlık doktor,doçent,prof ya da ord.prof olmakla asla anlaşılmaz.bunu ancak ve ancak içten,derinden senelerce yaşamış,yaşayan insanlar bilir.kitabın her sayfası,satırı tamamen benim yaşadıklarımdan bahsediyordu.26 yaşındayım ve 7 yaşından beri sf.liyim.böyle olmamda etkiler; babamın sfli olması,sinir hastası bir öğretmenle 5 yılımı geçirmem,evin en küçüğü ve geç olan çocuğu olmam...
bunun duygudurum bozukluğu olduğunu keşfettiğimden beri sürekli araştırma, uygulamalarda bulundum.yani 6 yıldan beri. bu yıl annemin zoruyla öğretmenliğe başladım...
bir tek sfli olsam iyi.bir de kronik bir depresifim.sad456.hayatın inanılmaz derecede çekilmez geldiği zamanlar çok oldu.en dibe vurduğum, hayattaki herşeyden ve herkesten soğuduğum çok oldu.bir çok tedavi yöntemi uyguladım.(NURBANUNUN İYİLEŞME ÇABALARI başlığı altındaki yaşadıklarımı okumanı tavsiye ederim.orda herşey yazıyo).şuan en son olarak bu siteyi keşfettim.önce bir ay kadar sitedeki telkinleri dinledim.sonra çekirdek inanç tespitimi yaptırdım.okul tatile girdiğinde düzenli bir şekilde onları dinlemeye başlıcam.bir tek bu değil tabi.nefes egzersizi,olumlamalar, aynalama tekniği,gülnkü düzenli spor vb...ve okuyacağım bir çok yararlı kitap...bu yaz inşaallah oldukça düzen ve disiplinli çalışarak sosyal fobiyi de depresyonu da yeniyorum,yenmeyi seçiyorum. gececek zaman kipli değil de şimdiki zaman kipli cümleler kullanmak, daha etkili oluyormuş....
işte böyle kelebekli nevresimcim.hayatta herkesin bir imtihanı var. Rabbimiz (c.c) bize bu dertleri veriyor ki sınavımızı nasıl çalışacağımızı sınavu sürecince neler yapacağımızı sınıyor.basit bir okul imtihanında geçmek için nasıl çabalamışızdır öğrencilik yıllarımızda.bu en büyük sınavımızda da gereken sabrı, çabayı,inancı gösterelim ki öncelikle Rabbimizin rızasını, sonra sonsuz güzellikleri kazanalım inşaallah.....sevgiler,başarılar....actionsmile

 

[blondish_ozlm]

bende sf liyim birbirimizi cok iyi anlariz.2haftadir sucluluk egoyu dinliyorum yarinda kendine guven sosyal fobiyi ekliycem.olumlamalar da yapicam.atlaticaz kizlar

 

[nevresim]

çok sevgili nevresim,
sosyal fobi benim içimde çoook derin bir yaradır. forumda birçok yerde açıkladım ama burda da yazmak istedim. ben de bunun bende rahatsızlık olduğundan bihaberdim.tamamen kendi kişiliğim,kaderim sanıyordum. birgün radyo programında dinledim.işte o zaman benim için hayatımın dönüm noktası oldu. biliyordum. bu utangaç,çekingen,özgüvensiz kız ben değildim.
sonra derhal araştırmalara girdim.nette, kitaplarda, radyolarda, tvlerde ne kadar sosyal fobiyle ilgili bilgi varsa aldım,okudum,dinledim, her yönünü tek tek öğrendim.özellikle bana bu konuda yıldız burkovik'in sosyal fobi kitabı yardımcı,destek oldu.çünkü psikolog yıldız hanım da eski bir sosyal fobikti. bu rahatsızlık doktor,doçent,prof ya da ord.prof olmakla asla anlaşılmaz.bunu ancak ve ancak içten,derinden senelerce yaşamış,yaşayan insanlar bilir.kitabın her sayfası,satırı tamamen benim yaşadıklarımdan bahsediyordu.26 yaşındayım ve 7 yaşından beri sf.liyim.böyle olmamda etkiler; babamın sfli olması,sinir hastası bir öğretmenle 5 yılımı geçirmem,evin en küçüğü ve geç olan çocuğu olmam...
bunun duygudurum bozukluğu olduğunu keşfettiğimden beri sürekli araştırma, uygulamalarda bulundum.yani 6 yıldan beri. bu yıl annemin zoruyla öğretmenliğe başladım...
bir tek sfli olsam iyi.bir de kronik bir depresifim.sad456.hayatın inanılmaz derecede çekilmez geldiği zamanlar çok oldu.en dibe vurduğum, hayattaki herşeyden ve herkesten soğuduğum çok oldu.bir çok tedavi yöntemi uyguladım.(NURBANUNUN İYİLEŞME ÇABALARI başlığı altındaki yaşadıklarımı okumanı tavsiye ederim.orda herşey yazıyo).şuan en son olarak bu siteyi keşfettim.önce bir ay kadar sitedeki telkinleri dinledim.sonra çekirdek inanç tespitimi yaptırdım.okul tatile girdiğinde düzenli bir şekilde onları dinlemeye başlıcam.bir tek bu değil tabi.nefes egzersizi,olumlamalar, aynalama tekniği,gülnkü düzenli spor vb...ve okuyacağım bir çok yararlı kitap...bu yaz inşaallah oldukça düzen ve disiplinli çalışarak sosyal fobiyi de depresyonu da yeniyorum,yenmeyi seçiyorum. gececek zaman kipli değil de şimdiki zaman kipli cümleler kullanmak, daha etkili oluyormuş....
işte böyle kelebekli nevresimcim.hayatta herkesin bir imtihanı var. Rabbimiz (c.c) bize bu dertleri veriyor ki sınavımızı nasıl çalışacağımızı sınavu sürecince neler yapacağımızı sınıyor.basit bir okul imtihanında geçmek için nasıl çabalamışızdır öğrencilik yıllarımızda.bu en büyük sınavımızda da gereken sabrı, çabayı,inancı gösterelim ki öncelikle Rabbimizin rızasını, sonra sonsuz güzellikleri kazanalım inşaallah.....sevgiler,başarılar....actionsmile

nurbanu25 öncelikle bu yazdıkların çok iyi geldi bana,bende şunu keşfettim benimle çocukluğumda neredeyse hiç ilgilenilmediği için,en ufak bi ilgi de yalpalıyorum,çocukkende okulda biri ismimi çağırsa dahi-değil ki o popüler çocukların yanlarından eksilmedikleri gibi yanımdan eksilmesinler- bana çok büyük bi lütüfda bulunmuş gibi gelirdi,o kadar ilgiye aç yaşamışım ki,içten içe bunlara layık değilim ben diyen bi ses aradan sıyrılmış.
konuşucak o kadar çok şeyimiz var ki çünkü sadece biz birbirimizi anlıyoruz dediğin gibi,bazen soruyorum kendime bu nası bi durum ya diye karışık bi durum,etrafımdakilerle dertleşemem bu konuda zaten o kadar geniş olsam bu soruna sahip olmamburdan sizlerle mesajlaşmak benim yalnızlığıma çare oluyo,iyi ki varsınız ama bundan sonra iyi ki sağlıklı olarak varız demeyi tercih ediyorum,hemen hemen aynı yaşlardayız bu açıdan da daha iyi anlarız birbirimizi,bende çok küçük yaşlardan beri böyleyim,açıkcası bu aralar moralim çok iyi de değil,öncesinden mide rahatsızlığım vardı,rahatsızlığım artınca dün yine endoskopi yaptırdım ülser başlangıcı dedi dr,midemde yara varmış,ilaçlar+esmax diye antidepresan,biraz rahatlatır seni dedi,bana herşeyi içine mi atarsın dedi evt biraz dedim.kızkardeşim benden küstü,en sinir olduğum şeydir birinin benden küsmesi,baya istikrarlı bu sefer,ablama gitsek ben gidiyorum diye gelmiyo,ben bu odadaysam o diğer odada oturuyo,aslında biraz moral bozucu yorumlar yaptım üzgünüm ama şu an öyleyim.
şuan bile çok rahat yazamıyorum annem gidip geliyo aman görmesin falan diye.bu yaşımda bu kadar da rahat biriyim işte!
siteye bi süredir girmediğim için görmemiştim yazdıklarınızı ama görünce gözümü kırpmadan okudum,teşekkür ederim.tüm iyiliklerin sizinle olmasını dilerim.inşallah daha güzel haberlerimizi yazarız burda.sağlıcakla kalın.

 

[nevresim]

bende sf liyim birbirimizi cok iyi anlariz.2haftadir sucluluk egoyu dinliyorum yarinda kendine guven sosyal fobiyi ekliycem.olumlamalar da yapicam.atlaticaz kizlar

evet haklısın birbirimizi çok iyi anlarız birbirimize olan iyi dileklerimizle iyi yerlere gelicez umut ediyorum,hayırlısıyla çok kısa zamanda kendine güveni yerinde olan biri olmanı dilerim.

 

[beautysea]

ben de özgüveni yüksek,belirlediği hedefleri gerçekleştiren biri olmayı çok istiyorum.sosyal fobim yok ama olanları çok da iyi anlıyorum bazen yalınlığı kendi içinde yaşamayı çok seviyorum o ayrı bir güzellik gibi geliyo bilmiyorum.bazen de çok aktif olmak sürekli gezip tozmak insanlarla paylaşımda bulunmak cazip geliyo.yani tamamen ruh halim karmakarışıktuh788umarım aşarız artık bazı durumları,pesetmeyelim lütfen,birbirimizden güç alalım