Sevgili günlük

Her zaman benim konuşmam gerekmediğini anladım.Bazen iyi bir dinleyici olmakta lazım.Dinleyip gerekli yerlerde cevap verince ön plana çıktığımı da gördüm.Bakalım.Bir kitap buldum.İçindeki bilgiler çok işime yarıyor.Adı,Dil zekası (lq), Abdullah yılmaz'ın tavsiye ederim :)
 
Günlerim çok boş geçiyor.Hep bilgisayar başındayım.Hep anime izliyorum.Benim şöyle bir yapım var: bir şeyi yapıyorsam çok uzun saat onunla ilgileniyorum.Mesela anime izlemeden önce tüm zamanımı kitap okuyarak harcıyordum.Ama artık bu huyumdan vazgeçmek istiyorum.Yapacak hiçbir şeyim yok o da başka bir durum. Ders çalışacağım diyorum,yapmıyorum.3 ay tatilin bir ayı ne yaptın diye sorarsanız: Bilgisayar başında oturdum+bilgisayar...+bilgisayar.Bundan nasıl kurtulabilirim? İyice asosyal olmak istemiyorum.Önerisi olan var mı? Yardımcı olursanız sevinirim.
 
Günlerim çok boş geçiyor.Hep bilgisayar başındayım.Hep anime izliyorum.Benim şöyle bir yapım var: bir şeyi yapıyorsam çok uzun saat onunla ilgileniyorum.Mesela anime izlemeden önce tüm zamanımı kitap okuyarak harcıyordum.Ama artık bu huyumdan vazgeçmek istiyorum.Yapacak hiçbir şeyim yok o da başka bir durum. Ders çalışacağım diyorum,yapmıyorum.3 ay tatilin bir ayı ne yaptın diye sorarsanız: Bilgisayar başında oturdum+bilgisayar...+bilgisayar.Bundan nasıl kurtulabilirim? İyice asosyal olmak istemiyorum.Önerisi olan var mı? Yardımcı olursanız sevinirim.

aynı durumdayız bende koyu bir animeciyim y789 şöyleki bu durum üstünde oturup düşündüm suç bizde değil bizimde bir sosyal hayatımız yakın arkadaşlarımız hayatımız iyi gitseydi zaten bu durumda olmazdık o yüzden boşverip izlemeye devam edebiliyorum itachinin bir sözü vardı "yapraklar dans ederken bir tanesi ateşe düşer" ha diyebilirsinki bu bizim elimizde sanırım elmizde olan şey bu dünyadaki insanlar için geçerli değil :)
 
Bence bu beceremediğimiz sosyal ilişkilerden bir kaçış yolu.Sorunlarla yüzleşmektense kaçıyoruz.Çünkü böylesi daha kolay.Güzelim animeyi bırakıp insanlar arasında bir yer edinmeye çalışmak yorucu geliyor.Asıl sorunda bu, sanırım çok üşengecim. Okul zamanı en azından bu bir zorunluluktu.Şimdi istersem arkadaşlarımla buluşurum istersem buluşmam.Tercih meselesi. Hep tercihlerden kaybediyorum zaten. Saçma olduğunu bile bile aynı şeyi yapmaya devam ediyorum.Sonrada değişmek istiyorum diyorum. Çaba göstermeden nasıl değişebilirim ki? Kolay olanı değil zor olanı seçmek lazım. Konuşmak kolay iş icraatta.
 
haklısın seninki en azından tercih meselesiymiş benim istediğim zaman buluşabiliceğim arkadaşım olmadığından kendi halimdeyim çok doğru söyledin bende sürekli konuşurum icraat yok yada bu telkinlerle manipüle oluyor ondan ses çıkarmıyorumdur
 
Bence telkinler destekliyor sadece.Önemli olan senin bir şeyler yapabilmen.Kendimizi aşabilmemiz lazım.Hayırlısı :)
 
Dünya artık boşlaştı.
Etrafta insan kalmadı.
Herkes başkalaşım geçirdi.
Kimi oldu tilki,kimisi de kurt.

Duygular kifayetsiz kaldı.
Üzüntüden kafayı yiyen çoğaldı.
Bunu kimse görmeyince,
İnsan insan olmaktan çıktı.

Gözyaşları damla damla
Herkes bu aralar satışta
Bunun fiyatı iyiymiş.
Aa satılık olan bizmişiz.

Gözyaşları damla damla
Herkes bu aralar satışta
Etiketler çoğaldı fazlaca
İki çıkarcılık alana
Bir tane bedava.
 
En yakın arkadaşımla olan tüm ilişkimi bitirdim. İkimizde birbirimizi çekemiyorduk.Ancak ben içime atıyordum hep üzmemek adına.O ise hep beni kıskandırma peşindeydi. Sürekli beni satan ve bana basarak yükselen biri. 3 yıllık arkadaşlığımız bitti. O kadar zaman.Üzülüyorum.Acaba gerçekten doğru şeyimi yaptım diye.
 
Görüp duyduklarım
Ağlayışlarım
Kırılma noktası yok muydu ?
Hala aynı mehtap,aynı geceler

Duydum ama duyuramadım
Sesler bastırdı düşüncelerimi
Ya kalbim?
Artık dinleyemez oldum.

Bir dünya bir ülke
Artık yetmez oldu gözüme
İkincisini mi yaratsam?
Acaba bu geceden mi başlasam?

Son umut son duyuş
Derin sessizlik,derin uyuş
İkinci yakın artık
Ne güzel gözüktü gözüme
Bitmek bilmeyen sonsuzluk.
 
Okulda herkesle eşit derecede bir yakınlık kuran bir kız, öğretmenlerle ya da sınıftakilerle rahatça ve özgüvenli bir şekilde konuşan bir kız, Sınıfta tek oturan ama yinede yalnız olmayan bir kız, kimseye muhtaç olmayıp kendi kendine yetebilen bir kız, herkesle iyi anlaşan güler yüzlü bir kız, ilgiyi üstünde toplayan bir kız, kendine güvenen bir kız, doğal ve rahat bir kız.Tam olarak böyle bir kız olmak istedim son 3 yılda ve istiyorum da. Ama bir türlü kabullenemiyorum kendimi. Nasıl biri olduğumu , ne gibi özelliklere sahip olduğumu bilmiyorum. Hep özendiğim kişiler gibi olmak istiyorum. İlgi çekmek istiyorum ama utangaçlığımı göz ardı ediyorum. Kendi kendime yetebilmeyi istiyorum ama ille de birine bağımlı olma huyumu göz ardı ediyorum. Kendime güvenmeyi istiyorum ama kendimi sevmiyorum. Herkesle iyi anlaşmak istiyorum ama insanlardan korkuyorum. Doğal olmak istiyorum ama ne yapacağımı bilemeyerek sonunda yapmacık davranıyorum. Güler yüzlü olmak istiyorum ama kafamdaki olumsuz sesleri düşünürken gülmek gelmiyor içimden. Özellikle de olayları büyütüp beni depresyona sokan huyumu göz ardı ediyorum. Ne yapmalıyım tam olarak bilmiyorum. Büyük beklentilerle telkinlere sarılmış durumdayım. Asla pes etme diyorum daha başlamadan pes ediyorum. Çok umutsuz ve depresifim. Ne yapmalıyım arkadaşlar?
 
Tamamen yalnız kaldım. Hiç arkadaşım kalmadı. Hepsine uzak hissediyorum. En yakın arkadaşımla olan ilişkim bitince bazıları onunla daha yakındı onları kaybettim. Bana yakın olanlar da facelerini kapadılar ne hikmetse. Belki de en hayırlısı budur. Belkide yalnız kalmam gerekiyordur. Gerçi beni seven bir ailem var. Onlarla yalnız olduğumu hissetmiyorum.
 
Farkında olduklarınız bunlardır; belki farkında olmadığınız, hoşunuza gidecek birşeyler vardır diye düşünüyorum.
 
bunun ilacı kitaptır hocam. ilgi alanın neyse alıcan kitabını bir tanede kitap okuma gözlüğü alabilirsin herkes uyuduğunda açıcan kitabını oradaki kahramanlarla arkadaş olucan belki hayatında hiç yaşayamayacağın şeyleri okuduğun cümlelerde yaşıyıcan bir çok şey öğrenicen her durum için söyleyebileceğin fikirlerin olucak ufkun genişleyecek genişlemiş bilincin ile senin frekansındaki insanları kendine çekiceksin okuduğun cümlelerin altını çizerken kitabın kokusunu hissedicek rahatlıyıcaksın benim tavsiyem budur
 
Kitap okuyorum zaten. Ama artık onu da yapamıyorum tam anlamıyla. Okul başladı biliyorsunuz ve YGS yaklaşıyor. O yüzden sürekli test çözüyorum. Eskiden en yakın arkadaşlarımın arasında kendim olurdum içten gülerdim. Artık o da yok. İçtenliğim gitti. Yüzümdeki maskeyle konuşuyorum herkesle. Gerçek beni kimse bilmiyor. Ben bir korkağım. Gerçek kişiliğimi gösteremeyecek kadar korkak. Belki de depresyondayım. Sürekli aynı sorunlar. Aşamadım bir türlü.
 
Bugün çok neşeliydim. Çünkü kitaplar hakkında bol bol konuşabileceğim bir arkadaşla samimi olduk. Bunun haricinde eskiden en yakın arkadaşımı rüyamda görüyorum sürekli. Zaten ilk küstüğümüz zaman yatakta yatarken panik atak benzeri bir şey yaşamıştım. Ona kötü sözler söyledim, böyle ayrılmamalıydık falan(ama o his çok kötüydü, bildiğiniz vidan azabı çektim. İçime öküz oturmuştu yani.) ve sabah arayıp bunları söylerim deyip uyumuştum. O gece rüyamda onu arayıp barıştığımı görmüştüm.Sabah kalktığımda içim öyle ferahtı ki anlatamam. Bu aralar yine görüyorum ve rüyalarımın içeriği onunla barışmam. Suçluluk telkini yüzünden olabilir mi acaba? Kendimi suçluyor olabilir miyim?
 
Sevilen insanların komik,zeki ve güzel olması. Bu kalıp beynime yerleşmiş. Sürekli komik olsam sevilirim. Ortamlara girmekten çekinmezdim. Biraz daha zeki olsam dersler konusunda kendimi yormama gerek kalmazdı. Aklımda sürekli bu düşünceler. Kendime güvenim yok. Kendi özelliklerimi bilmiyorum. Neden başkaları için yaşıyorum? Kendini sev, kendine değer ver. Nasıl? Taklitler aslını yaşatır. Kendin ol eşsiz ol diyorum. Yapamıyorum. Neden? Acaba oluyorum da istediğim kişi olmadığım için mi öyle geliyor? Kendimi kabullenemiyor muyum? Kesinlikle kendimi kabullenemiyorum. Ben bu değilim diyorum. Bu kadar sıradan olamam. Ama aslında öyleyim. Aile içinde rahatım diyorum. Aile içinde komik, eğlenceli olduğumu düşünüyorum. Ya sadece öyle düşünüyorsam? Ailem onlar sonuçta. Bana alışmışlar. Gerçi bugün ablamdan hiçbir iyi özelliğimin olmadığını öğrendim o başka durum. Ben üzülürken küçük bir şeye kırılsam da hiç mi ilgi gerekmez. Diğer odada eğleniyorlar. Gerçi ne bekliyorum ki ben üzgünken herkes üzgün ben mutluyken herkes mutlu mu olacak? Ne kadar saçma. Ama çok depresif hissediyorum.Yine de Allah a şükrediyorum. Bana böyle küçük bir dert verdiği için. Ama bıktım artık. Bıktımmm
 
Hocalarım tarafından sessiz sakin kendi halinde bir kız olarak biliniyorum. Bundan hoşnut muyum? Hayır tabi ki. Ben de girişken olmak isterdim. Ama artık umursamamak istiyorum. Tamam sessiz ve sakinim. Ama bunu hoca dediği için mi kabulleniyorum, ( Her zaman ki etkisinde kalma muhabbeti) yoksa gerçekten sessiz sakin olduğum için mi? Gerçi aile içinde daha doğrusu bilgisayar, kitap okuma gibi hobilerimin dışında ailemle vakit geçirirken hiçte sakin biri değilim. Arkadaşlar acaba sorun bende mi yoksa herkes mi aile içinde olduğu kadar kendi gibi olamıyor? (Lütfen cümleyi anlamaya çalışın :D ) Aynı soruyu ablama sordum. O aynıyım dedi. Of of toplum içinde düşüncelerimi rahatlıkla açıklamak güzel bir duygu olurdu. Ya da kendim gibi olabilmek. Asıl beni gösterebilmek.
 
Kendimi kabullenmem lazım. Bunu deyince bile içim kötü oluyor. Bu ben değilim diyorum. Ben böyle biri değilim. Kafam karışıyor. Ben kimim? Hangi ben gerçek olan?
 
Bence sen kendine uğraş bul, sürekli kendini dinleyip kafanda üretiyorsun, olmak istediğin insan neyse yavaş yavaş adım at, kendini rahat hissettiğin ortamlarda bulun, çekingenlik girişimci olamamak bunlar bazılarımızın dertlerinin yanında devede kulak kalır, bence şükret ve neşelen mutlu ol kendine hedefler belirle ve başardıkça daha da hırslanır ve motive olursun.
 
Aslında çok doğru söylediniz. Kesinlikle kendimi çok dinliyorum. Moral bozukluğunu en dipte yaşıyorum diyebilirim olumsuz düşüncelerle. Ama sorun şu ki olumsuz düşünmekten kurtulamıyorum. Biliyorum bende küçük bir sorunum olduğunu. Ama 1. sınıftan beri yaşadığım şeyler üst üste geldiği için böyle biriyim. Yılların birikimi var bilinçaltımda. O kadar kolay değil benim için. Korkularım var. Şuan kendim bile diyorum ne var bunda git kendin ol. Ama o ortamda duygularım çok farklı oluyor. Çoğu insan bu yüzden bu sitede. Neşelen hedef belirle diyerek çözülseydi şuan sitede ki insanların yarısı dertlerinden kurtulmuştu.
 
Sitemiz bir forum sitesi olduğu için kullanıcılar her türlü görüşlerini önceden onay olmadan anında siteye yazabilmektedir. 5651 sayılı yasaya göre bu yazılardan dolayı doğabilecek her türlü sorumluluk yazan kullanıcılara aittir. 5651 sayılı yasaya göre sitemiz mesajları kontrolle yükümlü olmayıp, yasaya aykırı yada telif hakkı içeren paylaşımlar BURADAN bize ulaşıldığı taktirde, ilgili konu en geç 48 saat içerisinde kaldırılacaktır. Sitemizde Bulunan Videolar YouTube, Facebook, Dailymotion, v.b. video paylaşım sitelerinden alınmaktadır. Telif hakları sorumluluğu bu sitelere aittir. Videoların hiç biri sunucularımızda bulunmamaktadır.
Geri
Üst