Ruh Halim Hep Değişiyor...

[Cookie]

Bunu şöyle yaşıyorsun, karşında ki kişi senin için tapılacak insan olmuyor. yada çok fazla bağlılık hissedersem biliyorum ki bunun nedeni hastalığım. O yüzden daha nötr kalmaya çalışıyorum. Fakat ilgimle boğuyor muyum? Bunu ben söyleyemeyeceğim. Daha sakinim ama. Sen onların terketmesi karşısında kendince bir savunma geliştirmişsin ve sen terkediyorsun. Buda sağlıklı değil. Ben artık erkekleri bir tehdit olarak görmüyorum, fakat ben erkeklere güven gibi telkinlerde dinledim. Aylardır telkin dinliyorum. Sanırım kendi içimde çok şeyi hallettim. Eskiden birinden ilgi alamadığımda dikkatini çekebilmek için delirirdim. Peşine düşerdim, uğraşır dururdum. Şimdi öyle değilim aynı yerde bile olsak daha sakinim o kişiyi gördüğümde. Ne nefret, ne acı, ne de aşk anlatabiliyor muyum. Sadece o kişinin kişiliğine bağlı kalabiliyorum. Yani karakterini beğeniyorsam evet bu mümkün ama nefret yada aşırı ilgi yada kıskançlık duymuyorum. Tabi ki acı çekersin nihayetinde sevmişsin ama normal boyutlarda anlatabiliyo muyum?

Anlıyorum. Ama ben tamamen dürtüsel davrandığımı keşfettim. Ben önce inanılmaz ölçüde dikkatini çekerim, ilgi gösteririm karşımdakine. Sonra sıkılırım, bırakırım ilgiyi sevgiyi. Bazen de seviyormuş gibi yaparım. Bir gün gerçekten onsuz yapmam gibi gelir, hatta bir keresinde sevgilim şehir dışına gidiyor diye ağlamıştım. Kendimi berbat hissetmiştim ama sonra ayrılmalıyım, bana göre değil, sevmiyorum demiştim. Yani sevsen de, bir şekilde beynin nasıl işliyorsa artık, seni sevmekten alıkoyuyor gibi. Yani ben buna, bu büyük değişimlere mani olamıyorum. Sevgim uzun süremiyor. Bu arada ben hiç terk edilmedim. Her zaman terk eden oldum. Hiç beni bırakıp giden olmamıştır yani. Ayrılık acısı yaşayıp panik atağa sebep olan ilişkimde bile çocuğu bulup kendime aşık ettikten sonra terk etmiştim. Ve ardıma bakmadan, acımadan yapıyorum bunu. Nasıl değiştiğimin farkında bile olmuyorum.

Sonuç olarak yazdıklarını anladım ama birini aniden sevmeme hissin olunca bu konuda nasıl tekrar karşımdakine bir şeyler hissetmeye zorlayabilirim kendimi? Bunu öğrenemedim sanırım.

En korkuncu da amaçsızlık ve boşluk hissi. Tutunacak bir şey bulamazsam böyle durumlarda, çıldıracak gibi oluyorum. Aşıyorum ama yavaş yavaş. Tek derdim işte bir yuva kurabileceğime inancımın olmayışı. :S

Yine de siteden çok şey öğrenip motive olacağıma inanıyorum.

 

[Işıklı yol]

farkında olman çok güzel, bunu değiştirmen için iyi bir başlangıç.. ama bu farkındalığı sürekli kılman lazım. mesela önce şunu bir bil, işler hiçbir zaman mutlak anlamda kötü değil, olmayacak da blissy olumlama diye birşey duydun mu? etkili cümleler kurarak bunlardan olumlama listesi yapacaksın, olumlama yaparak olumsuz düşüncelerle mücadeleye girişeceksin, her gün yaptığın olumlama listesini birkaç kez okuyarak istediğin gibi birisi olacaksın.. olumlu yönlerini zamanla açığa çıkaracaksın; bilinçaltın artık buna alışmaya başlayacak ve sen zaman geçtikçe göreceksin ki, herşey çok daha güzele gidiyor.
Bir de, bilmeni istediğim birşey daha var; bu içinde bulunduğun 15 - 20 yaş aralığı, insan hayatının gelişim sürecinde çok önemli bir aşama. hatta, ikinci aşama - ilki çocuklukta yanlış hatırlamıyorsam 2 - 6 yaş arasındaydı. Şimdi sen yetişkinsin, giderek işlerin daha da ciddiye bindiğini göreceksin ve şu an senin içinde bulunduğun sürecin ciddiyetinin farkında olman, sana bu yolda kendi gelişim sürecini izleyebilmen ve sağlam temellere oturtabilmen için verilmiş bir fırsat bence guitar

Bu çok fazla bilinçli gerçekleşmiyor. Dediklerin doğru fakat bu çok yoğun bir duygu durumu üzerinde çok fazla mesai harcaman gerekiyor. Hiç ama hiç kolay olmuyor. Bir gün bulutlardaysan bir gün yerin dibinde oluyorsun. Cehennemi içinde yaşıyorsun adeta. Asla birinin seni sevdiğine emin olamıyorsun. Gözünün önünde yerlere kapanıp yeminler etse sen yine de onun sevgisinden emin olmıyorsun. Ve en kötüsü boşluk duygusu. Biranda için boşalıyor ve kendine yabancılaşıyorsun. Hayatta her şey anlamını yitiriyor ve sen çok ama çok yoğun bir acı yaşıyorsun. Benim hissettiğim böyleydi en azından şöyle söyleyebilirim yaşadığım acı için adeta ruhum acıyordu. Sanki tüm hücrelerimde hissediyordum bu acıyı. Allaha şükür atlattım hepsini. Şimdi iyiyim. Çok daha iyi olacağımı biliyorum.

 

[tuna123]

Bu çok fazla bilinçli gerçekleşmiyor. Dediklerin doğru fakat bu çok yoğun bir duygu durumu üzerinde çok fazla mesai harcaman gerekiyor. Hiç ama hiç kolay olmuyor. Bir gün bulutlardaysan bir gün yerin dibinde oluyorsun. Cehennemi içinde yaşıyorsun adeta. Asla birinin seni sevdiğine emin olamıyorsun. Gözünün önünde yerlere kapanıp yeminler etse sen yine de onun sevgisinden emin olmıyorsun. Ve en kötüsü boşluk duygusu. Biranda için boşalıyor ve kendine yabancılaşıyorsun. Hayatta her şey anlamını yitiriyor ve sen çok ama çok yoğun bir acı yaşıyorsun. Benim hissettiğim böyleydi en azından şöyle söyleyebilirim yaşadığım acı için adeta ruhum acıyordu. Sanki tüm hücrelerimde hissediyordum bu acıyı. Allaha şükür atlattım hepsini. Şimdi iyiyim. Çok daha iyi olacağımı biliyorum.

bendede seninki gibi oluyor ani çöküntüler yaşıyorum hayat bana zehir gibi geliyor adeta . peki nasıl yendin anlatırmısın

 

[Cookie]

Bu çok fazla bilinçli gerçekleşmiyor. Dediklerin doğru fakat bu çok yoğun bir duygu durumu üzerinde çok fazla mesai harcaman gerekiyor. Hiç ama hiç kolay olmuyor. Bir gün bulutlardaysan bir gün yerin dibinde oluyorsun. Cehennemi içinde yaşıyorsun adeta. Asla birinin seni sevdiğine emin olamıyorsun. Gözünün önünde yerlere kapanıp yeminler etse sen yine de onun sevgisinden emin olmıyorsun. Ve en kötüsü boşluk duygusu. Biranda için boşalıyor ve kendine yabancılaşıyorsun. Hayatta her şey anlamını yitiriyor ve sen çok ama çok yoğun bir acı yaşıyorsun. Benim hissettiğim böyleydi en azından şöyle söyleyebilirim yaşadığım acı için adeta ruhum acıyordu. Sanki tüm hücrelerimde hissediyordum bu acıyı. Allaha şükür atlattım hepsini. Şimdi iyiyim. Çok daha iyi olacağımı biliyorum.

Bu konuda da merak ettiğim bir şey var. Ben neredeyse hiç dibe çökmüyorum. Hiç kendimi mutsuz hale sokmuyorum. Hep iyiyim, huzurluyum diye telkin ediyorum kendimi. Cehennemi yaşadığımı söyleyemem yani.
Fakat borderline olan insanlar hep dibe çökme durumundan bahseder.

Ben de amaçsızlık ve boşluk duygusu yoğun olduğunda yaşamak çok anlamsız oluyor sadece. Ve ölsem süper olur diyorum ve bunu düşünmek beni çoookkkk korkutuyor. Gerçekten rezalet bir durum. ( Hemen o halden çıkmak için çabalıyorum. Yani benim dibe vuruş dediğim ancak o zamanlarda olur. Ki ölümü düşününce dahi mutsuz olmuyorum. Aslında her şeyim var, mutluyum diyorum ama yaşamanın manası ne ki? Yapmak istediğim hiçbir şey yok, zaten aşık da olamam, aile de kuramam diyerek umutsuzluğun dibine çöküyorum yalnızca

Yine geçen gün çok kötü düşünceler içine girmişken engelledim kendimi. Bu boşluk duygusu cehennem gibi, o konuda katılıyorum.

Ölme fikrini unuttum artık. Sonuçta ölsen de ruhun yaşayacak. Acı çeken ruh olduğuna göre bedenimden kurtulmanın anlamı yok. Bu düşünceyle beraber aştım bazı şeyleri sanırım.

 

[Işıklı yol]

Anlıyorum. Ama ben tamamen dürtüsel davrandığımı keşfettim. Ben önce inanılmaz ölçüde dikkatini çekerim, ilgi gösteririm karşımdakine. Sonra sıkılırım, bırakırım ilgiyi sevgiyi. Bazen de seviyormuş gibi yaparım. Bir gün gerçekten onsuz yapmam gibi gelir, hatta bir keresinde sevgilim şehir dışına gidiyor diye ağlamıştım. Kendimi berbat hissetmiştim ama sonra ayrılmalıyım, bana göre değil, sevmiyorum demiştim. Yani sevsen de, bir şekilde beynin nasıl işliyorsa artık, seni sevmekten alıkoyuyor gibi. Yani ben buna, bu büyük değişimlere mani olamıyorum. Sevgim uzun süremiyor. Bu arada ben hiç terk edilmedim. Her zaman terk eden oldum. Hiç beni bırakıp giden olmamıştır yani. Ayrılık acısı yaşayıp panik atağa sebep olan ilişkimde bile çocuğu bulup kendime aşık ettikten sonra terk etmiştim. Ve ardıma bakmadan, acımadan yapıyorum bunu. Nasıl değiştiğimin farkında bile olmuyorum.

Sonuç olarak yazdıklarını anladım ama birini aniden sevmeme hissin olunca bu konuda nasıl tekrar karşımdakine bir şeyler hissetmeye zorlayabilirim kendimi? Bunu öğrenemedim sanırım.

En korkuncu da amaçsızlık ve boşluk hissi. Tutunacak bir şey bulamazsam böyle durumlarda, çıldıracak gibi oluyorum. Aşıyorum ama yavaş yavaş. Tek derdim işte bir yuva kurabileceğime inancımın olmayışı. :S

Yine de siteden çok şey öğrenip motive olacağıma inanıyorum.

işte sende farklı tezahür etmiş. Sen terkedilmeye karşı bir yöntem geliştirmiş ve ondan önce ben terketmeliyim duygusuna sığınmış olabilirsin bence. Yani bir tür korunma iç güdüsü. Evet kendine aşık etme konusunda yetenek geliştirmen çok mümkün çünkü biz başkaları gibi değiliz. Biz sevgiyi ilgiyi aşırı sevdiğimizden bu konuda kendimizi eğitmiş olabiliriz. ben mesela kendimde şunu fark ediyordum eskiden, ben birinin ilgisini çekmek için cinselliğimi kullanıyordum. Onu alt üst ediyordum fakat bana yakınlaşırsa hatta cinselliğimi vurgularsa bu defa da ondan nefret ediyordum. Hani bazı hayvanlar varya cinsel ilişkiye girdikten sonra erkeğini öldüren. Aynen öyle gibiyim karadul gibi yani. İlişki dediysem sadece bunu ima etmesi bile yoksa ileri boyutlara taşımama şükür ki inançlarım mani idi. Yoksa hergün başka biriyle olabilirdim allah korumuş bu manada beni. Günah olur korkum olmasa çok yara alacaktı ruhum bu manada

 

[Işıklı yol]

Bu konuda da merak ettiğim bir şey var. Ben neredeyse hiç dibe çökmüyorum. Hiç kendimi mutsuz hale sokmuyorum. Hep iyiyim, huzurluyum diye telkin ediyorum kendimi. Cehennemi yaşadığımı söyleyemem yani.
Fakat borderline olan insanlar hep dibe çökme durumundan bahseder.

Ben de amaçsızlık ve boşluk duygusu yoğun olduğunda yaşamak çok anlamsız oluyor sadece. Ve ölsem süper olur diyorum ve bunu düşünmek beni çoookkkk korkutuyor. Gerçekten rezalet bir durum. ( Hemen o halden çıkmak için çabalıyorum. Yani benim dibe vuruş dediğim ancak o zamanlarda olur. Ki ölümü düşününce dahi mutsuz olmuyorum. Aslında her şeyim var, mutluyum diyorum ama yaşamanın manası ne ki? Yapmak istediğim hiçbir şey yok, zaten aşık da olamam, aile de kuramam diyerek umutsuzluğun dibine çöküyorum yalnızca

Yine geçen gün çok kötü düşünceler içine girmişken engelledim kendimi. Bu boşluk duygusu cehennem gibi, o konuda katılıyorum.

Ölme fikrini unuttum artık. Sonuçta ölsen de ruhun yaşayacak. Acı çeken ruh olduğuna göre bedenimden kurtulmanın anlamı yok. Bu düşünceyle beraber aştım bazı şeyleri sanırım.

tebrikler bu süper bir bakış açısı. Zaten borderline hastalığınında dereceleri vardır. Demek ki sen benden daha iyisin. Fakat ben evliyim ve eşimi görmek dahi istemem. Sanki herkesi sevebilirim ama onu sevemem. Bu duygu beni çok yordu. Ayrılmaya karşıda kabiliyetim yok. Eşimde bana aşık, yani dön baba dön

 

[tuna123]

arkadaşlar ben galiba buldum hastalığımı Bipolar Bozukluk : Bipolar bozukluk - Vikipedi bakın bunu okuyun beni anlatıyo işte aynı ben of gerçekten çok kötü bişey ya bide böyle bi hastalığının olduğunu bilmek bitirdi beni . ne yazıyorsa tıpa tıp uyuyor bana .

 

[Işıklı yol]

bendede seninki gibi oluyor ani çöküntüler yaşıyorum hayat bana zehir gibi geliyor adeta . peki nasıl yendin anlatırmısın

Sen daha çok gençsin. Ne güzel hayatın daha başındası ve bu yaşta farkına varmışsın seni cidden tebrik ederim cnm benim. Ben terapi almanı tavsiye ederim. en güzeli bu olur. Zamanla yenersin. merak etme çaresiz değiliz.

 

[Işıklı yol]

Borderline / Sınır Kişilik Bozukluğu - iyi hissetmek tv - 3 Ocak 2013 - YouTube

 

[Işıklı yol]

hmmm demek ki farklı senin rahatsızlığın o zaman sen o konuyu araştırmalısın. Fakat dediğim gibi tanı alman çok önemli. En azından hastalığını tam olarak öğrenmen iyi olur ona göre tedavini olabilirsin.

 

[Cookie]

işte sende farklı tezahür etmiş. Sen terkedilmeye karşı bir yöntem geliştirmiş ve ondan önce ben terketmeliyim duygusuna sığınmış olabilirsin bence. Yani bir tür korunma iç güdüsü. Evet kendine aşık etme konusunda yetenek geliştirmen çok mümkün çünkü biz başkaları gibi değiliz. Biz sevgiyi ilgiyi aşırı sevdiğimizden bu konuda kendimizi eğitmiş olabiliriz. ben mesela kendimde şunu fark ediyordum eskiden, ben birinin ilgisini çekmek için cinselliğimi kullanıyordum. Onu alt üst ediyordum fakat bana yakınlaşırsa hatta cinselliğimi vurgularsa bu defa da ondan nefret ediyordum. Hani bazı hayvanlar varya cinsel ilişkiye girdikten sonra erkeğini öldüren. Aynen öyle gibiyim karadul gibi yani. İlişki dediysem sadece bunu ima etmesi bile yoksa ileri boyutlara taşımama şükür ki inançlarım mani idi. Yoksa hergün başka biriyle olabilirdim allah korumuş bu manada beni. Günah olur korkum olmasa çok yara alacaktı ruhum bu manada

Aynen ben de öyle yaptım hep. :O Çok şaşırdım sen de yazınca.
Öyle çok anlamsız ikilikler taşıyorum ki bünyemde. Kendime hayret ediyorum.
Hem utangaç hem utanmaz, hem çok cesur hem korkuları olan, hem kendine hayran hem de yok aslında beni kimse istemez diyebilen hallere de girebiliyorum. :s Çok değişik şeyler.

Beni de Allah korumuş. Ailemle yaşıyorum. Onların yanında okuyorum üniversiteyi. Yoksa çok farklı şeyler olabilirdi. Alkol olayını abartabilirdim belki ve daha pekçok kötü şey. :/ Neyse ki şanslıymışım.

Bir soru daha soracağım izninle. Şimdi ben bir kitap aldım borderline diye. Bir kızın hayatını anlatıyor. O da borderlinemış. Filiz Sezen Arslan yazarı. Ayrıca "Borderline Kişiliğin Psikoterapisi Nesne İlişkilerine Odaklanmak" diye bir kitap daha aldım. Sipariş verdiğimin ertesi gününe pişman oldum gerçi. Sonra yine iyi almışım falan dedim. Neyse... Sonuç olarak ikisinin de arka yüzünü çevirdim, gözümün görmeyeceği yere koydum kitaplığımda. Okumaya cesaret edemiyorum. Ya daha çok düşünüp de kendimden korkarsam diye endişe duyuyorum. Sence daha da derine inmek için böyle kitaplar okumak bizim için iyi olmaz mı? Sanki daha kötü etkiler gibi geliyor. Hiç düşünmeyip yeniden doğmuşum gibi davranmak daha iyi olur gibi ... Sence hangisi?

tebrikler bu süper bir bakış açısı. Zaten borderline hastalığınında dereceleri vardır. Demek ki sen benden daha iyisin. Fakat ben evliyim ve eşimi görmek dahi istemem. Sanki herkesi sevebilirim ama onu sevemem. Bu duygu beni çok yordu. Ayrılmaya karşıda kabiliyetim yok. Eşimde bana aşık, yani dön baba dön

Bize zaten hep aşık olurlar. Ahhhhh.
Ben hemen harekete geçerim. Katlanamam ve ayrılırım.
Öyle oturmama herhalde. Ama inşallah bir gün evlenirsem böyle olmaz.

Yani sen boşluk hissindeki berbat durum dışında da mı sık sık mutsuzsun?

 

[Cookie]

arkadaşlar ben galiba buldum hastalığımı Bipolar Bozukluk : Bipolar bozukluk - Vikipedi bakın bunu okuyun beni anlatıyo işte aynı ben of gerçekten çok kötü bişey ya bide böyle bi hastalığının olduğunu bilmek bitirdi beni . ne yazıyorsa tıpa tıp uyuyor bana .

Bipolar bozuklukta atak geçirmen lazım ama.
Var mı sende atak durumları?
Yani aşırı boyutta kendini üstün bir insan olarak görüyor musun?
Günlerce uyumadığın oluyor mu?
Kendini ajan sanıyor musun?
Bipolar çok ciddi bir beyin hastalığıdır.
Dr.a git, kendi kendini korkutma.

 

[tuna123]

Bipolar bozuklukta atak geçirmen lazım ama.
Var mı sende atak durumları?
Yani aşırı boyutta kendini üstün bir insan olarak görüyor musun?
Günlerce uyumadığın oluyor mu?
Kendini ajan sanıyor musun?
Bipolar çok ciddi bir beyin hastalığıdır.
Dr.a git, kendi kendini korkutma.

diyorum ya ani iniş çıkışlar çok oluyor bi öyle bi böyleyim . hatta bana arkadaşlarımda söyliyor diyolar bazen çok iyi birisi oluyosun çok komik oluyosun bizi sevdiriyosun ama bazen çok kötü durgun suskun kendi halinde içine kapanık biri oluyorsun diyolar . hadi ben belki yanlış anlamış olabilirim bu durumu ama çevremdekiler bunu söyliyosa bişey vardır demekki . kendimi aşırı boyutta üstün hissettiğim oluyor O iyi anıma gelince gözüm kendimden başkasını görmez. orda bipolar bozukluklla ilgili ne yazıyosa bende var bunu bil.

 

[Işıklı yol]

Aynen ben de öyle yaptım hep. :O Çok şaşırdım sen de yazınca.
Öyle çok anlamsız ikilikler taşıyorum ki bünyemde. Kendime hayret ediyorum.
Hem utangaç hem utanmaz, hem çok cesur hem korkuları olan, hem kendine hayran hem de yok aslında beni kimse istemez diyebilen hallere de girebiliyorum. :s Çok değişik şeyler.

Beni de Allah korumuş. Ailemle yaşıyorum. Onların yanında okuyorum üniversiteyi. Yoksa çok farklı şeyler olabilirdi. Alkol olayını abartabilirdim belki ve daha pekçok kötü şey. :/ Neyse ki şanslıymışım.

Bir soru daha soracağım izninle. Şimdi ben bir kitap aldım borderline diye. Bir kızın hayatını anlatıyor. O da borderlinemış. Filiz Sezen Arslan yazarı. Ayrıca "Borderline Kişiliğin Psikoterapisi Nesne İlişkilerine Odaklanmak" diye bir kitap daha aldım. Sipariş verdiğimin ertesi gününe pişman oldum gerçi. Sonra yine iyi almışım falan dedim. Neyse... Sonuç olarak ikisinin de arka yüzünü çevirdim, gözümün görmeyeceği yere koydum kitaplığımda. Okumaya cesaret edemiyorum. Ya daha çok düşünüp de kendimden korkarsam diye endişe duyuyorum. Sence daha da derine inmek için böyle kitaplar okumak bizim için iyi olmaz mı? Sanki daha kötü etkiler gibi geliyor. Hiç düşünmeyip yeniden doğmuşum gibi davranmak daha iyi olur gibi ... Sence hangisi?






Bize zaten hep aşık olurlar. Ahhhhh.
Ben hemen harekete geçerim. Katlanamam ve ayrılırım.
Öyle oturmama herhalde. Ama inşallah bir gün evlenirsem böyle olmaz.

Yani sen boşluk hissindeki berbat durum dışında da mı sık sık mutsuzsun?

hayır şimdi iyiym. Birde yazıyorum ben. Yazmak bana çok iyi geliyor. resim yapıyorum. Çokça okuyorum. Yavrularımla yaşamak zaten cennette yaşamak gibi onların sevgisi ilgisi bana müthiş iyi geliyor. sadece eşimle anlaşamıyorum fakat şu varki yıllardır ona karşı olan duygularımı analiz ediyorum. yani bu nihayetinde verdiğim bir karar. Yine de eşime tahammül edemiyor değilim. fakat onunla ayrı telden çalıyoruz bu kesin

 

[Cookie]

diyorum ya ani iniş çıkışlar çok oluyor bi öyle bi böyleyim . hatta bana arkadaşlarımda söyliyor diyolar bazen çok iyi birisi oluyosun çok komik oluyosun bizi sevdiriyosun ama bazen çok kötü durgun suskun kendi halinde içine kapanık biri oluyorsun diyolar . hadi ben belki yanlış anlamış olabilirim bu durumu ama çevremdekiler bunu söyliyosa bişey vardır demekki . kendimi aşırı boyutta üstün hissettiğim oluyor O iyi anıma gelince gözüm kendimden başkasını görmez. orda bipolar bozukluklla ilgili ne yazıyosa bende var bunu bil.

Sana bipolar bozukluğu olan birinin yaşadıklarını anlatan mesajı kopyalıyorum.
Ne kadar vahim bir şey olduğunu gör.

"bu hastalıga üniversite yılımın 2. yılında zemin hazırladım farketmeden de olsa. en basta yogun bir depresyon yasadım yani sadece hastalıgım depresyondu.iki yıl sonra ise bir mani atagı geçirdim ki allah düşmanımın basına vermesin.resmen akli dengemi kaybetmiştim, resmen bir deli gibi davranıyordum.bir kaç ay böyle delirmiş vaziyette gezdim.annem hep yanımdaydı,okul vardı ama derslere gidemiyordum her gün hastaneye gidip çare arıyorduk annemle.mani dönemimde kendimi çok üstün bir insan olarak görüyordum, yüzlerce km yürüsem yorulmam gibi geliyodu.aşırı hiperaktiftim.bir hafta uyumadıgım ve yemek yemedigim oldu.bir haftada 10 kilo verdim.dini yönden de acaip düşüncelere sahiptim.kendimi bu arada asker sanıyodum.tv izlerken mesela vj ler, dizilerdeki insanlar bana mesaj veriyomuş gibi geliyodu.her cümleden her bakıştan mesaj, gizli bir anlam çıkarıyorum.çok konusuyordum.daldan dala atlıyordum.annem bizi öldürdün diyodu ben gercekten onları öldürgümü sanıyordum.daha neler neler..hatırlamak bile istemiyorum.yemin ederim allah düşmanımın basına vermesin.manik bir dönem yaşamaktansa depresif bir dönem yaşamayı tercih ederim.ama tabi depresyon da çok kötü bir şey.aylarca yatagıma yapışık vaziyette yaşamama neden oluyor.depresyon deneyimlerimi anlatmam gerekirse aylarca yataktan çıkmamak, güneşten, gündüzden nefret etmek, gece sabaha kadar tv izleyip akşam olana kadar uyumak,dogru düzgün yememek,içmemek, yıkanmak istememek,rı düşünmek, r planları yapmak, aglamak, aglamak,aglamak..
allaha çok şükür aylardır ilaç kullanmadıgım halde psikolojik sorun yaşamıyorum.yaşadıklarım sadece moral bozuklugu oluyo, bir iki gün içinde geçiyo.ilaçlarımı hayatım boyunca kullanmam gerekiyo fakat karacigerim şimdiye kadar binlerce ilaç kullandıgım için sanırım kötü durumda.sadece acil durumlarda yani depresyona girecegimi anladıgım zamanlarda baslıyorum tedaviye.tabi doktoruma gidip durumu anlatarak.."

 

[Cookie]

hayır şimdi iyiym. Birde yazıyorum ben. Yazmak bana çok iyi geliyor. resim yapıyorum. Çokça okuyorum. Yavrularımla yaşamak zaten cennette yaşamak gibi onların sevgisi ilgisi bana müthiş iyi geliyor. sadece eşimle anlaşamıyorum fakat şu varki yıllardır ona karşı olan duygularımı analiz ediyorum. yani bu nihayetinde verdiğim bir karar. Yine de eşime tahammül edemiyor değilim. fakat onunla ayrı telden çalıyoruz bu kesin

Kitapları okumak konusunda ne diyorsun. Yukarıda sormuştum.

 

[Işıklı yol]

Hastalık hakkında bilgi sahibi olmak bence önemli düşmanını tanımalısın ki seni kolay avlayamasın. Bu önemli. Bence biraz oku baktın olmuyor bırak. ne kaybedersin. ben birde irvin yalom çok okudum. Onun romanlarını severim. Çok yol gösterici olur. Çok eğlenceli gider. Çokta yardım alırsın pek çok konuda tavsiye derim.

 

[tuna123]

Sana bipolar bozukluğu olan birinin yaşadıklarını anlatan mesajı kopyalıyorum.
Ne kadar vahim bir şey olduğunu gör.

"bu hastalıga üniversite yılımın 2. yılında zemin hazırladım farketmeden de olsa. en basta yogun bir depresyon yasadım yani sadece hastalıgım depresyondu.iki yıl sonra ise bir mani atagı geçirdim ki allah düşmanımın basına vermesin.resmen akli dengemi kaybetmiştim, resmen bir deli gibi davranıyordum.bir kaç ay böyle delirmiş vaziyette gezdim.annem hep yanımdaydı,okul vardı ama derslere gidemiyordum her gün hastaneye gidip çare arıyorduk annemle.mani dönemimde kendimi çok üstün bir insan olarak görüyordum, yüzlerce km yürüsem yorulmam gibi geliyodu.aşırı hiperaktiftim.bir hafta uyumadıgım ve yemek yemedigim oldu.bir haftada 10 kilo verdim.dini yönden de acaip düşüncelere sahiptim.kendimi bu arada asker sanıyodum.tv izlerken mesela vj ler, dizilerdeki insanlar bana mesaj veriyomuş gibi geliyodu.her cümleden her bakıştan mesaj, gizli bir anlam çıkarıyorum.çok konusuyordum.daldan dala atlıyordum.annem bizi öldürdün diyodu ben gercekten onları öldürgümü sanıyordum.daha neler neler..hatırlamak bile istemiyorum.yemin ederim allah düşmanımın basına vermesin.manik bir dönem yaşamaktansa depresif bir dönem yaşamayı tercih ederim.ama tabi depresyon da çok kötü bir şey.aylarca yatagıma yapışık vaziyette yaşamama neden oluyor.depresyon deneyimlerimi anlatmam gerekirse aylarca yataktan çıkmamak, güneşten, gündüzden nefret etmek, gece sabaha kadar tv izleyip akşam olana kadar uyumak,dogru düzgün yememek,içmemek, yıkanmak istememek,rı düşünmek, r planları yapmak, aglamak, aglamak,aglamak..
allaha çok şükür aylardır ilaç kullanmadıgım halde psikolojik sorun yaşamıyorum.yaşadıklarım sadece moral bozuklugu oluyo, bir iki gün içinde geçiyo.ilaçlarımı hayatım boyunca kullanmam gerekiyo fakat karacigerim şimdiye kadar binlerce ilaç kullandıgım için sanırım kötü durumda.sadece acil durumlarda yani depresyona girecegimi anladıgım zamanlarda baslıyorum tedaviye.tabi doktoruma gidip durumu anlatarak.."

şimdi ben 15 yaşındayım sanırsam o kişi 20 yaşında dır . eğer bende bu hastalık varsa ve yeni başlamışsa onunkine göre daha az seyrediyordur. yavaş yavaş büyüyüp onunki gibi olabilir yani sonuçta bu hastalık bi anda çıkıp insanı delirten bukadar sıkıntıya sokan bi hastalık olamaz . hem okuduklarımın arasında da yazıyodu zaten bipolar bozukluk erken teşhis konulmazsa tedaviye başlanmazsa ilerleyip daha büyük sıkıntılara yol açabilir diye. bende bu hastalığın başında olabilirim.

 

[Cookie]

Hastalık hakkında bilgi sahibi olmak bence önemli düşmanını tanımalısın ki seni kolay avlayamasın. Bu önemli. Bence biraz oku baktın olmuyor bırak. ne kaybedersin. ben birde irvin yalom çok okudum. Onun romanlarını severim. Çok yol gösterici olur. Çok eğlenceli gider. Çokta yardım alırsın pek çok konuda tavsiye derim.

Onun romanlarını seviyorum ben de.
'Divan' ve 'Nietzche Ağladığında'yı okumuştum.

Umarım ben çok aşık olarak, artarak devam eden bir sevgiyle süren bir evlilik yaşarım. Hayalim bu. )

Teşekkür ederim sana da.

 

[Cookie]

şimdi ben 15 yaşındayım sanırsam o kişi 20 yaşında dır . eğer bende bu hastalık varsa ve yeni başlamışsa onunkine göre daha az seyrediyordur. yavaş yavaş büyüyüp onunki gibi olabilir yani sonuçta bu hastalık bi anda çıkıp insanı delirten bukadar sıkıntıya sokan bi hastalık olamaz . hem okuduklarımın arasında da yazıyodu zaten bipolar bozukluk erken teşhis konulmazsa tedaviye başlanmazsa ilerleyip daha büyük sıkıntılara yol açabilir diye. bende bu hastalığın başında olabilirim.

Acilen dr.a git o zaman. İlerlerse hastaneye yatırıyorlar atak durumunda.
Çok korkunç bir şey o da. O yüzden önlem almalısın.
Ama genelde atak olmadan bipolar teşhisi kimseye konmaz.
Dr. belki de önlem alman için bir şeyler yapacaktır. Bilemeyiz.
Buradan bir sonuca ulaşamazsın. Uzmanın görmesi gerek canım.
Hatta gittikten sonra burada da yaz bakalım neler dedi dr.
Umarım bipolar olmazsın hiçbir zaman.