Bugün suçluluk ve ego telkinlerini dinlediğim 3. günüm ve garip şeyler oluyor. Eğer bu günlüğü tutmazsam içinden çıkamam diye yazıyorum. Aslında kötü bir hafta geçiriyorum. Dün gece yatakta ağladım mesela. Uzun zamandır ilk kez ağladım. Sanırım çekim yasasıyla tanışalı beri ikinci kez. Telkinler pozitif sonuç vermeden önce biraz kötü hissetme olasılığı olduğu yazıyordu bu sitede bi yerlerde. Keşke hic karıştırmasa mıydım diye düşünmeye başladım, herşey iyi gidiyordu çünkü. Tabiiki bu bi yalan. Herşey istediğim kadar iyi gitmiyordu. Özellikle birşey istediğim seviyeye yaklaşmıyordu bile. Biliyorum bu konuda bazı bloklarım var. Üstesinden tam anlamıyla gelemiyorum. İlk gece çarpıntı oldu kalbimde. İkinci gece ağladığımı söylemiştim bir de çok ama çok ilginç rüyalar gördüm. Normal rüyalarım gibi değillerdi. Ve suçluluk telkininin bir sonucu olduğu belliydi. Bu sabah duru ve mutlu uyandım ama akşam saatleri böyle oluyorum. Zaten huzursuz ve mutsuz olmak için bir nedenim oldu az önce. Sabretmedim. Yapacağım şey %90 böyle hissettirecekti bile bile yaptım. Saçmalıyorum söylediklerimden bişey anlaşılmıyo. Geçelim...
Bugün bir iş gezisindeydim. Londra'daydım. Bütün gün metrolarda ordan oraya gittim. Acıkınca bir puba girip yemek yedim. Kılım kıpırdamadı. Yani öyle kolay değil benim için tek başıma bi puba girip yemek yemek. Sanırım ilk kez yaptım. Burger King'de bile tek başıma huzursuz olurdum. Sanırım bundan sonraki hedefim tek başıma tiyatroya ya da sinemaya gitmek.
Bundan 3 ay önce bambaşka biriydim. Hayatta güzel şeyler olabileceğine inancı kalmamış, sürekli ağlayan, krizler geçiren, ölmek isteyen hatta kendimi öldüremeyi bile düşünmeye başlardım yakında böyle gitseydi. Ama 7/7/2007 de inanılmaz bi deneyim yaşadım ve hayatım değişti. Bir saat bile çalışmaya katlanamadığım bir konuda doktoraya başlamak üzereydim. Bir gece kendimi şartladıktan sonra sabah psikolog olmam gerektiğini bilerek uyandım. Şimdi 1 yıllık bir kurs sonucu klinik psikoloji doktorası yapmama olanak tanıyacak bir diploma alıcam. Çok mutluyum. Ders çalışmaktan ömrümde ilk kez zevk alıyorum.
Part-time çalışıyordum iş o kadar sıkıcıydı, para azdı... Çok istediğim bir yerde full time çalışmaya başladım. Üstelik 4 kişi almak istedikleri halde görüşmeye çağırdıkları insanlar arasından yabancı olmama rağmen bitek beni kabul ettiler işe. Standartlarını çok yüksek tuttuklarını benim takımlarına çok uyduğumu diğer insanları aradıkları gibi bulurlarsa alacaklarını yavaş yavaş arayacaklarını söylediler. Hepsi bana harika davranıyo, sürekli yardımcı oluyo. İkinci günğmde beni iş yemeklerine davet ettiler. Herşey çok güzel gidiyor. İşte şimdiye kadar çok başarılıyım. Hala wğitim dönemi umarım böyle gider, gidecektir...
Herşeyden öte psikolojim çok fazla düzeldi, gülmeye eğlenmeye pozitif düşünmeye başladım. Gitmek istediğim ülkelere tatillere gittim. Yazılarımı yazmaya başladım hatta kitap projem var ve synopsisi, taslağıyla ilk iki bölümü bitti. Bence mükemmel oldu, oluyor... Babamla görüşmüyorduk görüşmeye başladık. Ömründe bana beni sevdiğini hiç söylememiş babam artık her telefon konuşmasının sonunda söylüyor. 2 yıl sonra onu ilk kez gördüm ve çok büyük kavgalar etmiş dargınlıklar yaşamış olamamıza rağmen ayrılırken bana sarılıp ağlayarak beni çok sevdiğini, benim için herşeyi yapacağını söyledi. İnanılmaz sorunlu bir ilişkim vardı ve atmam gereken çok büyük bir ilk adım vardı. O adımı attım. İlişkim hala çok sorunlu ama benim her gün içimi yiyen kendimi kötü hissettiren şey ortadan kalktı. Yine de sanırım benim ilişkiler konusunda bir bloğum var. Diğer herşeyi halledebiliyorum ama bu konuda ömür billah şanssız oldum da demiyeyim, kendim ettim kendim buldum. Klasik yanlış insanın ötesinde bişeylerdi, sanki bu güne kadar kendime acı çektirebilmek için ilişki yaşadım. Hayatımın bu noktasında beklediğim gelişme işte bu. Bana sözde aşık olan ölüp biten etrafımda pervane olan erkekler hiç eksik olmadı. Ama hiç mutlu bir ilişkim de olmadı. Sorun ne ise çözmek ve ilerlemek istiyorum artık. Evet istediğimi de belirttikten sonra kapatayım bu günlüğü. Ağlamaklı hissediyorum kendimi. Başağrısı vs tarzı şeyler yaşamadım ama baş dönmesi var hafif hafif. Dinlediklerimin etkisi var mı bilemem. Belki de dozu arttırmalıyım. Şimdilik bu kadar. İyi haberlerle görüşmek üzere...
Bugün bir iş gezisindeydim. Londra'daydım. Bütün gün metrolarda ordan oraya gittim. Acıkınca bir puba girip yemek yedim. Kılım kıpırdamadı. Yani öyle kolay değil benim için tek başıma bi puba girip yemek yemek. Sanırım ilk kez yaptım. Burger King'de bile tek başıma huzursuz olurdum. Sanırım bundan sonraki hedefim tek başıma tiyatroya ya da sinemaya gitmek.
Bundan 3 ay önce bambaşka biriydim. Hayatta güzel şeyler olabileceğine inancı kalmamış, sürekli ağlayan, krizler geçiren, ölmek isteyen hatta kendimi öldüremeyi bile düşünmeye başlardım yakında böyle gitseydi. Ama 7/7/2007 de inanılmaz bi deneyim yaşadım ve hayatım değişti. Bir saat bile çalışmaya katlanamadığım bir konuda doktoraya başlamak üzereydim. Bir gece kendimi şartladıktan sonra sabah psikolog olmam gerektiğini bilerek uyandım. Şimdi 1 yıllık bir kurs sonucu klinik psikoloji doktorası yapmama olanak tanıyacak bir diploma alıcam. Çok mutluyum. Ders çalışmaktan ömrümde ilk kez zevk alıyorum.
Part-time çalışıyordum iş o kadar sıkıcıydı, para azdı... Çok istediğim bir yerde full time çalışmaya başladım. Üstelik 4 kişi almak istedikleri halde görüşmeye çağırdıkları insanlar arasından yabancı olmama rağmen bitek beni kabul ettiler işe. Standartlarını çok yüksek tuttuklarını benim takımlarına çok uyduğumu diğer insanları aradıkları gibi bulurlarsa alacaklarını yavaş yavaş arayacaklarını söylediler. Hepsi bana harika davranıyo, sürekli yardımcı oluyo. İkinci günğmde beni iş yemeklerine davet ettiler. Herşey çok güzel gidiyor. İşte şimdiye kadar çok başarılıyım. Hala wğitim dönemi umarım böyle gider, gidecektir...
Herşeyden öte psikolojim çok fazla düzeldi, gülmeye eğlenmeye pozitif düşünmeye başladım. Gitmek istediğim ülkelere tatillere gittim. Yazılarımı yazmaya başladım hatta kitap projem var ve synopsisi, taslağıyla ilk iki bölümü bitti. Bence mükemmel oldu, oluyor... Babamla görüşmüyorduk görüşmeye başladık. Ömründe bana beni sevdiğini hiç söylememiş babam artık her telefon konuşmasının sonunda söylüyor. 2 yıl sonra onu ilk kez gördüm ve çok büyük kavgalar etmiş dargınlıklar yaşamış olamamıza rağmen ayrılırken bana sarılıp ağlayarak beni çok sevdiğini, benim için herşeyi yapacağını söyledi. İnanılmaz sorunlu bir ilişkim vardı ve atmam gereken çok büyük bir ilk adım vardı. O adımı attım. İlişkim hala çok sorunlu ama benim her gün içimi yiyen kendimi kötü hissettiren şey ortadan kalktı. Yine de sanırım benim ilişkiler konusunda bir bloğum var. Diğer herşeyi halledebiliyorum ama bu konuda ömür billah şanssız oldum da demiyeyim, kendim ettim kendim buldum. Klasik yanlış insanın ötesinde bişeylerdi, sanki bu güne kadar kendime acı çektirebilmek için ilişki yaşadım. Hayatımın bu noktasında beklediğim gelişme işte bu. Bana sözde aşık olan ölüp biten etrafımda pervane olan erkekler hiç eksik olmadı. Ama hiç mutlu bir ilişkim de olmadı. Sorun ne ise çözmek ve ilerlemek istiyorum artık. Evet istediğimi de belirttikten sonra kapatayım bu günlüğü. Ağlamaklı hissediyorum kendimi. Başağrısı vs tarzı şeyler yaşamadım ama baş dönmesi var hafif hafif. Dinlediklerimin etkisi var mı bilemem. Belki de dozu arttırmalıyım. Şimdilik bu kadar. İyi haberlerle görüşmek üzere...
diue yazıcam 
