Merhaba aranıza bugün katıldım. aslında uzun süredir hayatımdaki sorunlarla ilgili çözüm yolları arıyordum. kendimce çözümler bulmaya çalıştım. Bir kısmından fayda da gördüm ama hiçbiri sorunun asıl nedenine inemedi; geçici çözümler getirmekten öteye geçemedi... hayatımda garip bir kısır döngü içerisinde yaşıyor gibi hissediyorum. hep üzüntü yıkım ve sevdiğim insanların uzaklaşmasıyla biten kısa filmler. en dayanılmaz olanı da sevdiklerimin arkalarını bakmadan beni bırakıp gitmeleri. birini bu hale getirebilecek kadar bunaltabiliyorum üzebiliyorum ya da her ne yapıyorsam sonunda hep yalnız kalıyorum. Elmayra nick ini seçmemin nedenide buydu aslında severken incitiyorum sanırım bunaltıyorum...
her ilişkimde bu kaygı dahada büyüyor. herşeyi halletmeye bütün sorunları üstlenmeye çalışıyorum. sonsuz sevgi ve ilgi veriyorum. hayatımın hatta evrenin merkezine oturtuyorum onu. karşı tarafın beni hırpalamasına kırmasına izin veriyorum. beni bırakmasında ne olursa olsun diye hertürlü şeye katlanıyorum. saygısını kaybediyorum en önemlisi kendime olan saygımı kaybediyorum. biliyor musunuz insanlar bu sevgiliniz bile olsa zayıf olduğunuzu bildiğinde çok acımasız olabiliyorlar...
işin bir diğer tarafı ise gereksiz ve aşırı öfkeliyim, öylesine kırılganım ki.... ansızın aşırı tepkiler veriyorum. karşımdaki insan sınırsız sevgi ve şevkat ile bir anda çıkıveren öfke arasında bocalıyor. sonrasında ise "çok yıprandım, çok üstüme geliyorsun, biz anlaşamıyoruz" cümleleriyle terk ediliyorum...
biraz daha kontrollü, sakin ve olumlu biri olabilmek için inanın ömrümün 20 yılını verirdim. çok acı çekiyorum. artık sevdiğimi bu şekilde kaybetmek istemiyorum. bu suçluluk duygusu ile baş edemiyorum. yine herşeyi mahvettin! bu inanın çok zor...
bilinç altı telkin yönteminin işe yarayacağını düşünmemin sebebi ise tüm yaşadıklarımın çözümünün ben de olmasına inanmam.
"ben değerliyim"
"ve değer görmeyi hakkediyorum"
sanırım anahtar burda...
bugün başlıyorum. deneyimlerimi paylaşacağım. sizin de görüş ve düşünceleriniz çok önemli eğer paylaşmak isterseniz severek dinlerim...
sevgiler...
her ilişkimde bu kaygı dahada büyüyor. herşeyi halletmeye bütün sorunları üstlenmeye çalışıyorum. sonsuz sevgi ve ilgi veriyorum. hayatımın hatta evrenin merkezine oturtuyorum onu. karşı tarafın beni hırpalamasına kırmasına izin veriyorum. beni bırakmasında ne olursa olsun diye hertürlü şeye katlanıyorum. saygısını kaybediyorum en önemlisi kendime olan saygımı kaybediyorum. biliyor musunuz insanlar bu sevgiliniz bile olsa zayıf olduğunuzu bildiğinde çok acımasız olabiliyorlar...
işin bir diğer tarafı ise gereksiz ve aşırı öfkeliyim, öylesine kırılganım ki.... ansızın aşırı tepkiler veriyorum. karşımdaki insan sınırsız sevgi ve şevkat ile bir anda çıkıveren öfke arasında bocalıyor. sonrasında ise "çok yıprandım, çok üstüme geliyorsun, biz anlaşamıyoruz" cümleleriyle terk ediliyorum...
biraz daha kontrollü, sakin ve olumlu biri olabilmek için inanın ömrümün 20 yılını verirdim. çok acı çekiyorum. artık sevdiğimi bu şekilde kaybetmek istemiyorum. bu suçluluk duygusu ile baş edemiyorum. yine herşeyi mahvettin! bu inanın çok zor...
bilinç altı telkin yönteminin işe yarayacağını düşünmemin sebebi ise tüm yaşadıklarımın çözümünün ben de olmasına inanmam.
"ben değerliyim"
"ve değer görmeyi hakkediyorum"
sanırım anahtar burda...
bugün başlıyorum. deneyimlerimi paylaşacağım. sizin de görüş ve düşünceleriniz çok önemli eğer paylaşmak isterseniz severek dinlerim...
sevgiler...
