bilmiyorum benim için mi bu kadar açık ve net ama kuantum ve kur'an kitabını okumamama ragmen ben kişisel gelişim içindeki her noktayı bir din öğretisi olarak algılıyorum. hepımız dın kulturu ve ahlak bılgısı derslerı aldık orda nasıl musluman ve nasıl ınsan olmalı ogrendık dınledık. (sozde dınıne baglı olanları kasdetmıyorum) dınıne baglı olan ınsanlara bakın bı dıkkatlıce onlar kıskanmaz, kin tutmaz, özenmez, derin bir şükran duyarlar, kendilerini ve etrafı olduğu gıbı kabul ederler, tabırı caizse yuzlerıne nur ınmıstır. eee hepımızın ılgılendıgı bu konuda bunlar gıbı bır cok vasıfa sahıp olmamızın anahtarları degıl mı??? 'evren' 'enerjı' meselelerını materyalıst gormus sanırım kendılerı halbukı tanrı evrenın ta kendısıdır sayın ıbrahım saracoglu ya kuantumla ılgılı bılgı sahıbı degıl ya da dınle. yoksa dın ve bu ıslerı bır arada ele aldıgımızde ortaya muthıs bır armoni cıkıyor. cogu ınsan bılıyordur bu hıkayeyı. zamanın bırınde bır ımam 'en el hak' (dogru mu yazdım bılmıyorum okunusu boyle) dedıgı ıcın oldurulmus. en el hak ben tanrıyım demek. sayın ibrahım saracogluda o zamanın on yargılı kısılerınden farksız bır tutum sergılemıs. oysakı ne kadar dogru ben tanrıyım! tanrı tumm ozellıklerınden bızlerede nasıp etmıs o bızı yarattı bızımde mutluluk huzur barıs sevgı yaratmamız ıcın donatmıs. kım ne soylerse nasıl soylerse soylesın duygu beslemeden uzaktan ızleyelım .
