Merhabalar,
kendime son derece güvenirim aslinda cok severim kendimi ve kendimle barisigim.
yada ben öyle saniyordum, suan bilemiyorum ne yapmam gerektigini sadece
degismem gerek bunu anladim.
35 yasinda yillar önce bosanmis iki cocuk annesiyim, hayati hep kendim sirtlandim,
elbet ailemin yardimi cok büyük ama hep yanlizdim sanki.
suan tamamen yanlizim cocuklarim haric konusacak sohbet edecek diyalog kuracak hickimsem yok.
insanlar teker teker döküldüler hayatimdan, bilmiyorum neden.
kimse beni sevmiyor, kimse benimle ilgilenmiyor, beni idare edip gecistiriyorlar gibi geliyor bana. kesinlikle ciddiye alinmadigimi düsünüyorum.
oysa ben kendime cok güvenirim en zor günlerimde bile kendime hep güvendim,
cesaretim coktur ama artik cesaretimde kiriliyor sanki.
yine ilgisiz kalirim nasilsa gecici hayatimdaki insanlar diye düsünceye kapiliyorum ve kimseyle baglanti kuramiyorum.
ilgi görmeyen, deger verilmeyen, sevilmeyen, önemsenmeyen biri gibi hissetmeye basladim. ve bu hislerim icin kiziyorum kendime,
hayir ben degerliyim, seviliyorum bu bir sürec suan demekki böyle olmasi gerekiyormus diyorum
ama yok icim aciyor, kirginim, küsüm artik herkese,,, cünkü beni kimse sevmiyor..
kimseye güvenmiyorum hic kimseye güvenim yok ve bu beni diger duygularim gibi cok üzüyor,
kendime aciyorum ve bu yüzdende kendime kiziyorum.
ay bayilcam simdi ben neseli hayat dolu bir insanim neden bunlari hissediyorum ? rica ederim yardimci olun kurtulayim.
ben kendime ve hatta herzaman herkese yetmeyi cok iyi bildim, simdi neden
baskasinin sevgisine ilgisine bana deger verip önemsemesine bukadar takinti yaptim ?
evet takinti dogru kelime, aklima hic olmadik zamanda olmadik seyler geliyor, hasbinallah buda nerden cikti diye yine kiziyorum kendime.
aylardir kisisel gelisim kitaplari okuyorum, olumlamalar, hooponopo dinliyorum kendime söylüyorum,
sevgi dolu pozitif oluyorum ama en ufak birseyle hooop yine kederli ayyy yaziiik öldüm bittim ben, kimse beni sevmiyor olayina giriyorum.
özetle: kimseye güvenemiyorum, sevilmedigimi idare edildigimi düsünüyorum, ilgisizlikten yakiniyorum,
takintiliyim yani endise korku ya aldatiyosa, kesin baska biri var gibi. kimse beni ciddiye almiyor. bunlari hissediyorum ve degistirmek yani kurtulmak istiyorum bunlardan.
telkin olumlama yada artik herneyse rica ederim bir yol gösterin dusun2
saygi ve sevgiyle
kendime son derece güvenirim aslinda cok severim kendimi ve kendimle barisigim.
yada ben öyle saniyordum, suan bilemiyorum ne yapmam gerektigini sadece
degismem gerek bunu anladim.
35 yasinda yillar önce bosanmis iki cocuk annesiyim, hayati hep kendim sirtlandim,
elbet ailemin yardimi cok büyük ama hep yanlizdim sanki.
suan tamamen yanlizim cocuklarim haric konusacak sohbet edecek diyalog kuracak hickimsem yok.
insanlar teker teker döküldüler hayatimdan, bilmiyorum neden.
kimse beni sevmiyor, kimse benimle ilgilenmiyor, beni idare edip gecistiriyorlar gibi geliyor bana. kesinlikle ciddiye alinmadigimi düsünüyorum.
oysa ben kendime cok güvenirim en zor günlerimde bile kendime hep güvendim,
cesaretim coktur ama artik cesaretimde kiriliyor sanki.
yine ilgisiz kalirim nasilsa gecici hayatimdaki insanlar diye düsünceye kapiliyorum ve kimseyle baglanti kuramiyorum.
ilgi görmeyen, deger verilmeyen, sevilmeyen, önemsenmeyen biri gibi hissetmeye basladim. ve bu hislerim icin kiziyorum kendime,
hayir ben degerliyim, seviliyorum bu bir sürec suan demekki böyle olmasi gerekiyormus diyorum
ama yok icim aciyor, kirginim, küsüm artik herkese,,, cünkü beni kimse sevmiyor..
kimseye güvenmiyorum hic kimseye güvenim yok ve bu beni diger duygularim gibi cok üzüyor,
kendime aciyorum ve bu yüzdende kendime kiziyorum.
ay bayilcam simdi ben neseli hayat dolu bir insanim neden bunlari hissediyorum ? rica ederim yardimci olun kurtulayim.
ben kendime ve hatta herzaman herkese yetmeyi cok iyi bildim, simdi neden
baskasinin sevgisine ilgisine bana deger verip önemsemesine bukadar takinti yaptim ?
evet takinti dogru kelime, aklima hic olmadik zamanda olmadik seyler geliyor, hasbinallah buda nerden cikti diye yine kiziyorum kendime.
aylardir kisisel gelisim kitaplari okuyorum, olumlamalar, hooponopo dinliyorum kendime söylüyorum,
sevgi dolu pozitif oluyorum ama en ufak birseyle hooop yine kederli ayyy yaziiik öldüm bittim ben, kimse beni sevmiyor olayina giriyorum.
özetle: kimseye güvenemiyorum, sevilmedigimi idare edildigimi düsünüyorum, ilgisizlikten yakiniyorum,
takintiliyim yani endise korku ya aldatiyosa, kesin baska biri var gibi. kimse beni ciddiye almiyor. bunlari hissediyorum ve degistirmek yani kurtulmak istiyorum bunlardan.
telkin olumlama yada artik herneyse rica ederim bir yol gösterin dusun2
saygi ve sevgiyle
