merhaba arkadaşlar uzun zamandır forumu takıp edıyorum yazıları okudum gunluklerı..nıce umutsuz ınsanların umut bulduğunu gordum..benım de cok umuda ıhtıyacım var...nasıl başlasam bılmıorum artık dayanamaz oldu mıdemde ağrılar başladı hayatımdan bezdım..ben ANNEM denen ınsanla anlaşamıyorum..çocukluğumdan beri benı hep ezdı..dıyelımkı başkasının evındeyız kalk sunu yap bunu yap der sankı ben kendım bılmıyor gıbı napıp napmayacagımı..daha sonrahıc unutmam başkasının evınde kapı calmıstı karar veremedim açıp açmamaya bana kalkıp açsana ayı demıstı..bizim ilçede delı bı kız var adı arzu..bana durur durur arzu der...bole acılarla buyudum ben benlıgıme özgüvene sayesınde hıc kavuşamadım cok acılar cektım..neyse buyudum unv bıtırdım sımdı tekrardan onunla ysamak zorundayım 1 sene..herseye karışmak ıstıo ..sacımı boyadım ne bıcım olmuş dıo..gozlerımı boyuyorum boyama su gozlerını ocu gıbı oluosun dıo..hıc bısey yapmayayım ona gore..bende ıyce sayesınde paspallastım..erkek arkadaşlarım oldu..hıc bırını ıstemeı bıını cok sevdım o çocuk bu evden gıremez dıo..gecen gun anlattım ona tekrardan benı aradı dıe paylaşmak ıstedım..burnumdan getırdı benım..bıdaha ona anlatmıcakmısım aklını karıstırıomusum..kımle gorusuorum napıorum bılmek ıstıo arkadaşlıklarımı kısıtlamaya calısıo..dayanıorum ama artık ben benden gıttım nezman kızsam bu benım hayatım desem annenın babanın ahını alma deyıp duygu somuruşu yapıo..cok acı cekıorum arkadaşlar..sankı hıc bı cozum yolu yok gıbı ama yınede danışmak ıstedım sızlere ole umud dolusunuzkı..
