sevili merto, merhabalar... yazılarını ilgiyle okuyorum ve oldukça faydalanıyorum.emeğin için çok teşekkürler.danışmak istediğim bir şey var ama sanırım özel mesaj kabul etmiyorsun yada ben beceremedim

bu nedenle buraya yazıcam

8 yaşlarındayken annemden yediğim korkunç bir dayak var.daha doğrusu en kötüsü...36 yaşındayım, ve bu anı bende hep etkisini göstermiştir.ben bu dayakla ilgili olarak anneme bir mektup yazdım sonrada ondan kendime cevap yolladım

onu sevgiyle bağışlamaya çalışıyorum ama biraz zor olucak gibi görünüyor.çünkü kollarımda tuhaf birşekilde darbelerinin acısını hala hissediyorum.ve bağışlamaya çalışırken öfke duyuyorum.geceleri darbeleri aldığım yerleri onun öperek iyileştirdiğini imgeliyorum ama öfkem geçmiyor.önerebileceğin bir çalışma varsa hemen uygulamaya başlıycam.çünkü burda takılı kalmak istemiyorum daha çok yolum var ve ben bu yolda başarıyla ilerlemeye çok kararlıyım...(bu arada aslında annemi anlıyorum.dayak sebebi anlamasızdı ama o günün şartlarında çok zor bir dönemden geçiyordu ve sürekli öfkesini benden çıkarıyordu sanırım.)beynen anlıyorum ama kalben hissedemiyorum...biraz uzun oldu

sevgiler...