sabahlarımı düşleyemiyorum geceden, biliyorum çünkü yine de yalnız olduğumu. Herşeye rağmen, yalnızlıkk??? Kalabalıklar içinde yalnızlık. Siz de bilirsiniz değil mi?? En az bir kez yaşamışsınızdır. Bir kez mi?? Yoksa her an yaşıyor muyuz?? Gözgöze gelmekten korktuğumuz insanlarla göz göze geldiğimizde yanımızda birinin olmayışı, telefon rehberini açınca arayabileceğin, kendi kendine; işte, bunun yanında güvendeyim, diyebileceğin birinin olmayışı ne kadar çok can yakıyor, değil mi?? Yanan canını gözyaşlarınla söndürmeye çabalarsın, ancak bir fırtınadır, o. Kasırgadır; umusramaz bile seni. Ağlatır, daha a fazla ağlatır. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya mecbur eder seni. Çekilirken birkaç adım geriye, kafanı koymuşsundur, yastığına ve yapış yapış olan gözlerini açtığında yeni bir gün doğuyordur ve önündeki iki seçenekten hangisini seçeceğin hâlâ belirsizdir :
