Benim Yardıma İhtiyacım Var Hemde Çok ...

[ac_milan_ac]

Öncelikle selam arkadaşlar.Ben eskisi gibi olmadığım için çok üzülüyorumn. Bana bir şeyler oldu. Neredeyse 3 yıldır eski ben değilim. Eskiden ne kadar iyiydim yaşama sevinci doluydum. Çok sevdiğim beraber birşeyler yaptıgım arkadaslarım vardı. Günün her anını her dakikasını dolu dolu geçirirdim. En azından asosyal ve sessiz değildim. Dün okulda teneffüste başka bi sınıfa gittim ordan bi eski arkadaşlardan biri bana '' oo arda sen yaşıyomuydun ya '' dedi. Benim o okulda oldugumdan bile haberı yokmus galıba.lise 3 e gidiyorum şu an ve 3 yıldır benım orda oldugumu bılmıyor. Ondan sonra halısaha oldu. orda birinden top istedim bağırarak sonra '' oha arda top istedi vay be '' dediler. Çok garibime gidiyor bu durumlar ve böyle oldukça kendimi sevemez hale geliyorum. Evet ben kendimi hiç sevmediğimi düşünüyorum. Dersaneye gidiyorum sessiz sessiz oturuyorum tüm ders dersi dinlemeye calısıyorum biri espri yapınca gülesim gelmiyor ama ortamı bozmamak için sırıtıyorum sadece. Depresyonda mıyım kişilik bozukluğu mu vardır nedir bilmıyorum ama ben şu anda tamda böyleyim . Okula gidiyorum derste ağzım açılmıyo ne hocaya takıldıgım yeri sorabiliyorum nede sınıfın öbür tarafında oturan çocuğa seslenebiliyorum. Çekingenim,mutsuzum,insanların umrunda degilim. Geçen haftalardan birinde bi oyun oynuyoduk sınıfta bakışmalı bi oyun çocugun teki bana '' abi arda çok boş bakıyoki , adamın hayatı boş , bi gün ölüp gitse farketmicez kimsenin hayatında bi değişiklik olmıycak '' dedi . gelde şimdi sen takılma bu lafa. Sonra biri bana '' sessiz bi adamsın hoca nerden anlasın senin derste olup olmadıgını '' dedi. Derdimi anlatabildim mi bilmiyorum ama devam edeyim.Eve geliyorum. Eve gelir gelmez bilgisayarın başına geçıyorum. Gece 12 ye kadar bilgisayardayım nerdeyse. Toplumdan soyutlandım ben resmen. İnsanlar benim varlığımı unutmuş durumdalar. Eskiden böylemiydi halbuki. Ne güzel hayatım vardı. Çok komik bi çocuktum. Arkadaşlarıma her türlü komikliği yapardım.8 kişilik bir arkadaş grubumuz vardı onlarla çeşitli etkinlikler yapardık. Cıvıl cıvıldım. Herkes beni çok severdi. Ama şimdi kimsenin umrunda değilim. İçimde sanki ölü bir ruh var. Duygusuz biri oldum resmen. Çok sevinçli bi haber gelecek olsa ben sevinçten cıglık falan atamıycam çünkü hissiz biri oldum cıktım. Nedir bu kahrolası şey depresyon mudur , kişilik bozukluğu mu hastalık mı nedir diye düşünüp duruyorum. Okulda kendımı konuşmak zorunda olgumu düşünüyorum. Hocalar beni böyle bilmesinler arkadaşlarım böyle bilmesinler diye konusmak zorunda oldugumu düşünüyorum ve doğal olarakta tedirginim.Tüm bir günüm nasıl geçiyor derseniz '' sabah uyanıyorum okula gidiyorum kapıdan girerken tüm sınıfın dikkati bendeymiş gibi hissediyorum sonra bana neşeli desinler diye neşeli taklitleri yapıyorum sonra geçıyorum sıraya oturuyorum. sıra arkadasımla konuscak bi şeyim olmadıgından susuyorum o komık bi şey derse ona gülüyorum yada bi durum oldugunda ona soru soruyorum . Teneffüslerde kendimi neşeli konuşkan göstermeye çalışıyorum. Sonra öğle tatilinde gizlice arkalardan dolanarak eve gidiyorum kimseye gözükmeyeyim diye. asosyal biri oldum çıktım resmen hale bak eski günlerimi istiyorum ben neşeli cıvıl cıvıl insandım neden böyle oldum şimdi anlamıyorum . Arkadaşlar sizin yardımlarınıza ihtiyacım var ne olur fikirlerinizi paylaşın benımle

 

[ceko_25]

bi kere yanlış anlama dicemde anlamaman mümkün diil ne biçim adamsın harbiden!!!!!!!

ikincisi sana kimse yardım edemez sitede MEVLANA yada onun gibi birisi yok kimse sana yardım edemez yanlızsın annen yok baban yok kardeşin yok bir tek ALLAHIN VE SEN varsın bu işide oda sıgınarak çözebilirsin örenerek bi dua et ALLAHIM BEN BUNUN ÜSTESİNDEN NASIL GELİCEM DE sonra çekim yasasına benzer bir hayatı gözünde canlandır yada istedigin bi olayı sonra ALLAHINA ELİNDE OLANLAR İÇİN ŞÜKRET gerizekalı diilsin bak bilgisayarın var okula gidiyosun arkadaşlarım var diyosun kolun bacan salam
bu ilk gündü sonra okumaya başla lise 3 de sıkıntıyı farketmişsin 100 kitap okusan hayatın %1000 deyişir ALLAHIM ben niye böleyim deme ALLAHIM NASIL ÇÖZÜCEM BU SIKINTIMI DE OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU OKU

 

[ac_milan_ac]

ya çok haklısınız ama ne yapsam durduramıyorum elimde değil. Şu an dışardan nasıl gözüküyorum bilmiyorum belkide beni çok abartmış falan görüyosnuz ama ben düşündüğüm şeyleri yazdım buraya ve bunlar bana zarar veriyor. Bardağın dolu tarafına değilde boş tarafına baktıgımı söyluyosunuz ama dolu tarafına bakamıyorum. Dediklerinizde çok haklısınız böyle düşünmem çok yanlış ama benim elimde değil kusura bakmayın ve bu durum kafamdan cıkmıyor. Belkide dediklerimi önemsemiyorsunuz ama okulda sürekli sus pus oturmak , hiç arkadaşının olmaması kötü bir şey degilmi sizcede

 

[ac_milan_ac]

Teşekkür ederim çok haklısınız. Şükretmek en önemli şey. Bu sitede karavan adlı biride vardı oda bana senin sorunun yok sen önce elindekilere şükretmeyi bil derdi. Ama hiçbir şey eskisi gibi değil bende çok mutsuzum

 

[Eğlenceli]

Öncelikle selam arkadaşlar.Ben eskisi gibi olmadığım için çok üzülüyorumn. Bana bir şeyler oldu. Neredeyse 3 yıldır eski ben değilim. Eskiden ne kadar iyiydim yaşama sevinci doluydum. Çok sevdiğim beraber birşeyler yaptıgım arkadaslarım vardı. Günün her anını her dakikasını dolu dolu geçirirdim. En azından asosyal ve sessiz değildim. Dün okulda teneffüste başka bi sınıfa gittim ordan bi eski arkadaşlardan biri bana '' oo arda sen yaşıyomuydun ya '' dedi. Benim o okulda oldugumdan bile haberı yokmus galıba.lise 3 e gidiyorum şu an ve 3 yıldır benım orda oldugumu bılmıyor. Ondan sonra halısaha oldu. orda birinden top istedim bağırarak sonra '' oha arda top istedi vay be '' dediler. Çok garibime gidiyor bu durumlar ve böyle oldukça kendimi sevemez hale geliyorum. Evet ben kendimi hiç sevmediğimi düşünüyorum. Dersaneye gidiyorum sessiz sessiz oturuyorum tüm ders dersi dinlemeye calısıyorum biri espri yapınca gülesim gelmiyor ama ortamı bozmamak için sırıtıyorum sadece. Depresyonda mıyım kişilik bozukluğu mu vardır nedir bilmıyorum ama ben şu anda tamda böyleyim . Okula gidiyorum derste ağzım açılmıyo ne hocaya takıldıgım yeri sorabiliyorum nede sınıfın öbür tarafında oturan çocuğa seslenebiliyorum. Çekingenim,mutsuzum,insanların umrunda degilim. Geçen haftalardan birinde bi oyun oynuyoduk sınıfta bakışmalı bi oyun çocugun teki bana '' abi arda çok boş bakıyoki , adamın hayatı boş , bi gün ölüp gitse farketmicez kimsenin hayatında bi değişiklik olmıycak '' dedi . gelde şimdi sen takılma bu lafa. Sonra biri bana '' sessiz bi adamsın hoca nerden anlasın senin derste olup olmadıgını '' dedi. Derdimi anlatabildim mi bilmiyorum ama devam edeyim.Eve geliyorum. Eve gelir gelmez bilgisayarın başına geçıyorum. Gece 12 ye kadar bilgisayardayım nerdeyse. Toplumdan soyutlandım ben resmen. İnsanlar benim varlığımı unutmuş durumdalar. Eskiden böylemiydi halbuki. Ne güzel hayatım vardı. Çok komik bi çocuktum. Arkadaşlarıma her türlü komikliği yapardım.8 kişilik bir arkadaş grubumuz vardı onlarla çeşitli etkinlikler yapardık. Cıvıl cıvıldım. Herkes beni çok severdi. Ama şimdi kimsenin umrunda değilim. İçimde sanki ölü bir ruh var. Duygusuz biri oldum resmen. Çok sevinçli bi haber gelecek olsa ben sevinçten cıglık falan atamıycam çünkü hissiz biri oldum cıktım. Nedir bu kahrolası şey depresyon mudur , kişilik bozukluğu mu hastalık mı nedir diye düşünüp duruyorum. Okulda kendımı konuşmak zorunda olgumu düşünüyorum. Hocalar beni böyle bilmesinler arkadaşlarım böyle bilmesinler diye konusmak zorunda oldugumu düşünüyorum ve doğal olarakta tedirginim.Tüm bir günüm nasıl geçiyor derseniz '' sabah uyanıyorum okula gidiyorum kapıdan girerken tüm sınıfın dikkati bendeymiş gibi hissediyorum sonra bana neşeli desinler diye neşeli taklitleri yapıyorum sonra geçıyorum sıraya oturuyorum. sıra arkadasımla konuscak bi şeyim olmadıgından susuyorum o komık bi şey derse ona gülüyorum yada bi durum oldugunda ona soru soruyorum . Teneffüslerde kendimi neşeli konuşkan göstermeye çalışıyorum. Sonra öğle tatilinde gizlice arkalardan dolanarak eve gidiyorum kimseye gözükmeyeyim diye. asosyal biri oldum çıktım resmen hale bak eski günlerimi istiyorum ben neşeli cıvıl cıvıl insandım neden böyle oldum şimdi anlamıyorum . Arkadaşlar sizin yardımlarınıza ihtiyacım var ne olur fikirlerinizi paylaşın benımle

seni çok iyi anlıyorum arkadaşım, okul hayatımda ben de seninkine çok benzer durumlar yaşadım. Bana da lisede " ohooo bu kızda hayat yok" diyenler oldu. Daha önceki yazdığın mesajlardan az çok durumunu biliyorum. Sana öncelikli tavsiyem, bugün seninle uğraşan canını sıkan o kişilerin ve ona bağlı olarak o canını sıkan durumların edediyen hayatında yer almayacağını bilmelisin. Yani sen o okulu bitirip oradan mezun olduğunda zaten o kişilerin yüzlerini büyük ihtimalle bir daha görmeyeceksin. Hayat telaşesi içinde her biri biryerlere savrulacak, kimi iş bulma derdine kimi üniversiteye gitme derdine falan düşecek. o yüzden okuldaki insanların çok fazla kaale almamanı öneririm. yine canın sıkılacak gibi olursa da o kişilerin hep hayatında var olmayacaklarını aklına getir. inan ki zaman herşeyin ilacı. Ama yine de bu önerinin şu ana faydası yok diyorsan da onlar hayatından çıkana kadar kendini başka hobilerle meşguliyetlerle meşgul edebilirsin. Mutlaka ilgini çeken bir ilgi alanları vardır.
ne bileyim resim yapmak olabilir. herhangi bir spor dalı olabilir. bir müzik aleti çalmak olabilir.
internet gerçekten büyük bir nimet. ama kendini bütün gün pc başına hapsetmen kendini daha iyi hissettirmez. Bilgisayar kullanmayı amaç değil araç haline getirmelisin. Kendini tanımak ve yapabileceğin ilgilenebileceğin ilgi alanları neler olabilir onları keşfetmek için araç olmak açısından güzel. ama aşırısı zarar. tüm gün pc başında oturup gün içinde başka hiçbir farklı şey yapmamak ve o şekilde günü bitirmek gerçekten insana kendini kötü hissettiriyor kendimden biliyorum. yapacak bir işin yoksa bile yoktan kendine iş bulup çıkarıp birşeyler yapmalısın. mesela canın çok sıkılıyor ve hiç mi iş yok ? o zaman odanda sevdiğin müziği aç ve bu müzik eşliğinde odanı gardrobunu törensel bir havada yeniden düzenle ve bu işi istersen bütün güne yayarak yavaşça ve zevk alarak yap. şimdilik aklıma gelenler bunlar. umarım yardımım dokunur.

 

[ac_milan_ac]

seni çok iyi anlıyorum arkadaşım, okul hayatımda ben de seninkine çok benzer durumlar yaşadım. Bana da lisede " ohooo bu kızda hayat yok" diyenler oldu. Daha önceki yazdığın mesajlardan az çok durumunu biliyorum. Sana öncelikli tavsiyem, bugün seninle uğraşan canını sıkan o kişilerin ve ona bağlı olarak o canını sıkan durumların edediyen hayatında yer almayacağını bilmelisin. Yani sen o okulu bitirip oradan mezun olduğunda zaten o kişilerin yüzlerini büyük ihtimalle bir daha görmeyeceksin. Hayat telaşesi içinde her biri biryerlere savrulacak, kimi iş bulma derdine kimi üniversiteye gitme derdine falan düşecek. o yüzden okuldaki insanların çok fazla kaale almamanı öneririm. yine canın sıkılacak gibi olursa da o kişilerin hep hayatında var olmayacaklarını aklına getir. inan ki zaman herşeyin ilacı. Ama yine de bu önerinin şu ana faydası yok diyorsan da onlar hayatından çıkana kadar kendini başka hobilerle meşguliyetlerle meşgul edebilirsin. Mutlaka ilgini çeken bir ilgi alanları vardır.
ne bileyim resim yapmak olabilir. herhangi bir spor dalı olabilir. bir müzik aleti çalmak olabilir.
internet gerçekten büyük bir nimet. ama kendini bütün gün pc başına hapsetmen kendini daha iyi hissettirmez. Bilgisayar kullanmayı amaç değil araç haline getirmelisin. Kendini tanımak ve yapabileceğin ilgilenebileceğin ilgi alanları neler olabilir onları keşfetmek için araç olmak açısından güzel. ama aşırısı zarar. tüm gün pc başında oturup gün içinde başka hiçbir farklı şey yapmamak ve o şekilde günü bitirmek gerçekten insana kendini kötü hissettiriyor kendimden biliyorum. yapacak bir işin yoksa bile yoktan kendine iş bulup çıkarıp birşeyler yapmalısın. mesela canın çok sıkılıyor ve hiç mi iş yok ? o zaman odanda sevdiğin müziği aç ve bu müzik eşliğinde odanı gardrobunu törensel bir havada yeniden düzenle ve bu işi istersen bütün güne yayarak yavaşça ve zevk alarak yap. şimdilik aklıma gelenler bunlar. umarım yardımım dokunur.

Çok güzel demişsiniz çok teşekkür ederim Kesinlikle haklısınız ama engelleyemıyorum dediğiniz gibi gün boyu kendime bi meşguliyet bulsamda düşünüp dururum ve kendimi gene yerden yere vururum durumuma üzülürüm insanlar karşısında böyle gözüktüğüm için üzülürüm. Bugünde biri babamı görmüş babamda biraz eğik yürüyomuş sonra demişler '' ardanın babasıda arda gibi heralde hayata küsmüş '' dediler. Ben hayata küsmüş,konuşmuyo,ruh gibi,boş adam,hayat yok bu cocukta gibi laflar duyunca halime çok üzülüyorum ben böyle biri değildim ne olduysa 8.sınıftaki düşüncelerimden sonra oldu 7. sınıfa kadar hayat dolu insandım.8.sınıfta büyüme belirtileri başladıgında ben annemler ananemler beni sevmicekler eskisi gibi , eskisi gibi sevimli yaramaz olamıycam ben eskisi gibi kalmak istiyorum diye düşünerek tüm bu şeyler ondan sonra başladı. Allahım bi an önce bu durumdan kurtulurum umarım.

 

[Eğlenceli]

Çok güzel demişsiniz çok teşekkür ederim Kesinlikle haklısınız ama engelleyemıyorum dediğiniz gibi gün boyu kendime bi meşguliyet bulsamda düşünüp dururum ve kendimi gene yerden yere vururum durumuma üzülürüm insanlar karşısında böyle gözüktüğüm için üzülürüm. Bugünde biri babamı görmüş babamda biraz eğik yürüyomuş sonra demişler '' ardanın babasıda arda gibi heralde hayata küsmüş '' dediler. Ben hayata küsmüş,konuşmuyo,ruh gibi,boş adam,hayat yok bu cocukta gibi laflar duyunca halime çok üzülüyorum ben böyle biri değildim ne olduysa 8.sınıftaki düşüncelerimden sonra oldu 7. sınıfa kadar hayat dolu insandım.8.sınıfta büyüme belirtileri başladıgında ben annemler ananemler beni sevmicekler eskisi gibi , eskisi gibi sevimli yaramaz olamıycam ben eskisi gibi kalmak istiyorum diye düşünerek tüm bu şeyler ondan sonra başladı. Allahım bi an önce bu durumdan kurtulurum umarım.

anlıyorum.. senin sorununun kaynağı bence büyümeyi reddetmek.Bu konuya iyi gelebilecek olumlamalar bulup yapabilirsin. insan bilmediği yeni durumlarla karşılaşma ihtimalinden korkar zaten bu normal birşey. hepimiz bunları yaşadık. bu duruma düşen dünyadaki tek kişi değilsin. ama çok şükür ki korktuğumuz şeyler başımıza gelmedi. seni rahatlatacaksa en azından onu söyleyebilirim. tamam belki aile fertlerin çocukluğundaki kadar sana sarılarak seni öperek senle oyun oynayarak vakit geçirerek sevgilerini göstermeyebilirler. bu belirtiler azalacaktır ama kalplerinde daima yerin olacaktır sadece somut göstergeler ortadan kalkıcaktır. ama aynı zamanda bir süre sonra sen de aynı şekilde onlarla daha az vakit geçirmeyi, belki kendi başına kalmayı belki yaşıtlarınla daha çok birlikte olmayı istiyor olacaksın. onlar seni artık çocuk olarak göremedikleri için sana karşı değişebilirler ama sen de onlara karşı değişeceksin. bunda korkulacak birşey yok. kendimden örnek vereyim ben şu anda 30 yaşındayım ama ailemden birisinin beni severken tıpkı bir çocuk sever gibi öpmesini kucaklaşmasını istemem. eskiden isterdim evet. ama şu anda onlardan istediğim beklediğim şey. konuştuğumda fikirlerimin dinlenmesi ve görüşlerime saygı gösterilmesi gibi beklentiler. senin de beklentilerin bu tip şeyler olacaktır zamanla. bilmem anlatabildimmi

 

[ceko_25]

sen kendini yönetemessen başkaları seni yönetir.bu olumsuz saydıgın durumdan nasıl çıkıcagın üzerine düşün bi durum karşısında en kesin sonuçu düşünerek alabilirsin bi yol bulursun olmassa başka biyol bulucaksın sorunlarının cevabı kendi içinde burda kimse yardım demez somut bişey olabilir ama soyut cevaplar sende daha öncede oku demiştim ama hiç takmadın madem okumuyosun ozaman neden ben yerine nasıl düzeltirim diye düşün

 

[ac_milan_ac]

sen kendini yönetemessen başkaları seni yönetir.bu olumsuz saydıgın durumdan nasıl çıkıcagın üzerine düşün bi durum karşısında en kesin sonuçu düşünerek alabilirsin bi yol bulursun olmassa başka biyol bulucaksın sorunlarının cevabı kendi içinde burda kimse yardım demez somut bişey olabilir ama soyut cevaplar sende daha öncede oku demiştim ama hiç takmadın madem okumuyosun ozaman neden ben yerine nasıl düzeltirim diye düşün

neyi oku demiştiniz kaçırmış olabilirim

 

[ac_milan_ac]

Arkadaşlar ben bu durumun genetik oldugunu düşünmeye başladım.Benim annem çok sosyal sevecen hayat dolu bi insandır.Çok samimidir sevecendir. Babamda öyledir.Sosyal neşeli kıpır kıpır bi insandır.Fakat babam geçmişte öyle değilmiş.Çok çekingenmiş.Babamın 2 erkek kardeşi var. Annesi yani babannem hala hayatta. Babam tarafından dedem ise ben doğmadan ölmüş. Amcalarımdan biri evden dışarı cıkmayan , asosyal , düşünce yapısı tamamıyla bozulmuş biri. Artık hasta diyebiliriz onun için. Babanneme bas bas bağırıyor çağırıyor küfürler ediyor. Dışarıya cıkmıyor evde oturuyor.65 yasında. Tüm bir hayatını böyle geçirmiş. Öteki amcam ise çok soğuk,katı,öfkeli,asosyalimsi biri. Herkesi düşünür en iyisinin olmasını ister ama sevecen olamaz hiçbir zaman. Mesela bana sen üniversitede okuycanda görcez diyip duruyo sürekli kötülüyo. '' samimi olamıyo '' Hepsi öyle aralarında bir tane normal olarak babannem vardır. Babannem sevecen sıcakkanlı samimi sempatik hayat dolu tatlımı tatlı bir kadındır. Yaşına rağmen her türlü zeka oyunu oynar dizilerini takip eder komşularıyla arası cok iyidir herkes onu cok sever. Onu sevmeyen biri yoktur %100. Ama o küfreden amcam babanneme çok kötü davranıyor. İçindeki niyet tamamiyle farklı ama. Çok sever tabiki onu ama bunları BELLİ EDEMİYORLAR. SEVGİLERİNİ BELLİ EDEMİYORLAR . Anneme sordum benim ölen dedem içinde '' Yanına desturla gidersin '' derlermiş dedi. Çok katıymıs galiba oda. Annemde bilmıyor oda görmemiş onu. Baba tarafım böyle işte. Neyseki aralarından bi tek babam adam akıllı cıkmısta okumuş adam olmuş ev bark sahibi çoluk çocuk sahibi olmus. Babam her zaman babannemin yanına gider ihtiyaçlarını alır sürekli onu kontrol eder arayıp sorar. çok sever onu ama bir türlü '' seni seviyorum '' diyemezler. bir türlü sevgilerini belli edemezler. Neyseki ben öyle değilim. Anneme dedeme ananaeme herkese karşı senı cok sevıyorum diyebiliyorum sevgimi insanlara gösterebiliyorum fakat benim bu yaşadıgım sorunların bu durumla ilgisinin olabileceğinden şüphe duyuyorum Sizce bu durum genetik olabilirmi? eğer böyle bir şey söz konusu olabilirse ne yapmam gerekir yardımlarınız için teşekkur ederim...

 

[Eğlenceli]

Arkadaşlar ben bu durumun genetik oldugunu düşünmeye başladım.Benim annem çok sosyal sevecen hayat dolu bi insandır.Çok samimidir sevecendir. Babamda öyledir.Sosyal neşeli kıpır kıpır bi insandır.Fakat babam geçmişte öyle değilmiş.Çok çekingenmiş.Babamın 2 erkek kardeşi var. Annesi yani babannem hala hayatta. Babam tarafından dedem ise ben doğmadan ölmüş. Amcalarımdan biri evden dışarı cıkmayan , asosyal , düşünce yapısı tamamıyla bozulmuş biri. Artık hasta diyebiliriz onun için. Babanneme bas bas bağırıyor çağırıyor küfürler ediyor. Dışarıya cıkmıyor evde oturuyor.65 yasında. Tüm bir hayatını böyle geçirmiş. Öteki amcam ise çok soğuk,katı,öfkeli,asosyalimsi biri. Herkesi düşünür en iyisinin olmasını ister ama sevecen olamaz hiçbir zaman. Mesela bana sen üniversitede okuycanda görcez diyip duruyo sürekli kötülüyo. '' samimi olamıyo '' Hepsi öyle aralarında bir tane normal olarak babannem vardır. Babannem sevecen sıcakkanlı samimi sempatik hayat dolu tatlımı tatlı bir kadındır. Yaşına rağmen her türlü zeka oyunu oynar dizilerini takip eder komşularıyla arası cok iyidir herkes onu cok sever. Onu sevmeyen biri yoktur %100. Ama o küfreden amcam babanneme çok kötü davranıyor. İçindeki niyet tamamiyle farklı ama. Çok sever tabiki onu ama bunları BELLİ EDEMİYORLAR. SEVGİLERİNİ BELLİ EDEMİYORLAR . Anneme sordum benim ölen dedem içinde '' Yanına desturla gidersin '' derlermiş dedi. Çok katıymıs galiba oda. Annemde bilmıyor oda görmemiş onu. Baba tarafım böyle işte. Neyseki aralarından bi tek babam adam akıllı cıkmısta okumuş adam olmuş ev bark sahibi çoluk çocuk sahibi olmus. Babam her zaman babannemin yanına gider ihtiyaçlarını alır sürekli onu kontrol eder arayıp sorar. çok sever onu ama bir türlü '' seni seviyorum '' diyemezler. bir türlü sevgilerini belli edemezler. Neyseki ben öyle değilim. Anneme dedeme ananaeme herkese karşı senı cok sevıyorum diyebiliyorum sevgimi insanlara gösterebiliyorum fakat benim bu yaşadıgım sorunların bu durumla ilgisinin olabileceğinden şüphe duyuyorum Sizce bu durum genetik olabilirmi? eğer böyle bir şey söz konusu olabilirse ne yapmam gerekir yardımlarınız için teşekkur ederim...

ailen hakkında yorum yapmak benim haddime düşmez. o yüzden bu konuda yorumda bulunmuyorum. ancak sen eğerki durumunun genetik olduğunu düşünmeye başlamışsan, ve doğruluk payı varsa belki bu durum "dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu" olabilir.genetik de oluyor bu durum. şimdi hiperaktivite diyince insanlar genel kanı olarak hep aklına çok hareketli yerinde duramayan insanları getirir ama bu durumda olan bazı kişiler de tam tersine sessiz ve bir köşeye çekilip düşünen tipler de olabiliyorlar. belki sen de öyle olabilirsin. zamanında psikolojiyle ilgili konuları nette araştırırken böyle bir bilgiye sahip olmuştum aklıma geldi paylaşayım dedim. tabi en doğrusunu bir uzman psikiyatrist bilir.

 

[ac_milan_ac]

çok teşekkür ederim gerçekten bana büyük yardım ettiniz hemen araştıracağım

 

[ac_milan_ac]

Şimdi biraz baktımda 7 yaşından sonra başlamazmış ama bende bu sessiz olma durumu 14 yaşlarında başladı

 

[Eğlenceli]

çok teşekkür ederim gerçekten bana büyük yardım ettiniz hemen araştıracağım

rica ederim yardımcı olabildiysem ne mutlu

 

[Eğlenceli]

Şimdi biraz baktımda 7 yaşından sonra başlamazmış ama bende bu sessiz olma durumu 14 yaşlarında başladı

o zaman belki de genetikle geçebilen özellikteki başka bir rahatsızlık da olabilir ne desem yalan olur. en yakın tahminim oydu. şöyle bir link buldum kendini kontrol etmen açısından teste benzer bazı kontrol maddeleri falan var. bi gözat istersen.
http://www.turkpsikiyatri.com/C16S4/wenderUtah.pdf

 

[ac_milan_ac]

Bugün edebıyat hocamız sözlü notlarını verdi. Herkese 100 bana 90 verdi bilin bakalım neden ? Nedenini söylemedi ama bana bakıp '' Mesela arda bugün düşüncek benim diğer arkadaşlarımdan eksik olan neyim var diye ' dedi. Ne dediği bariz belli. Derslere katılmam 0 çünkü. bildiğiniz 0 . Hiç parmak kaldırıp söz istediğim olmadı ama dersleri pür dikkat dinlerim. Bazen bu durumum paranoya derecesine bile geliyor. Okul cıkısında belli kişilere gözükmeden eve gitmek için arka sokaklardan dolaşabiliyorum yada okulda söz sırası bana gelceğinde kalbim küt küt atıyor. Asosyalim ben ya . Toplumdan soyutlanmış bi insan oldum cıktım ben böyle değildim ya offff. Duygusuz bomboş bi insan oldum cıktım. Bazen evdi kendi kendime şarkı söylerken acaba kapıya gelen bi arkadasım vardırda sesimi duyar mı diye ona bile korkuyorum. Mesela aile ile ilgili bi sunum hazırlasam onu anneme babama göstersem ona bile çekiniyorum beğenmiycekler , üzülmemem için belli etmicekler , aslında benim hakkımda düşündükleri bu değil diye. Şimdide okulda başka bi sınıflardan olan kız arkadaş beni haftasonu dogum günü partisine davet etti. Kızla nerdeyse hiç görüşmüyoruz. Sınıfta geçen yıl benle uğraşan çocuklardan biri demiştir kesin ' ardayıda çağır ' diye adım gibi eminim. Çünkü dediğim çocuk kız benı partiye cagırdıktan hemen sonra bana '' seni .... doğumgününe çağırıyo bana dedi sen söyle diye ama bende onun söylemesi daha doğru olur diye söylemedim .'' dedi. Geçen senede birinin doğum günü partisine zorla beni çağırttırmaya çalışmıştı ama çağırmamışlardı.Acıncak haldemiyim acaba ben...Neden böyle oldumki of allahım....

 

[ac_milan_ac]

Yardım edebilcek düşüncesini söyleyebilecek kimse yokmu

 

[JusTPro]

Hayat öyle bir hayat ki karşına çıkan insanları tanıdıkca hep birşeyler kaparsın.Şöyle demek gerekirse bende çok sessiz birisiydim.Fakat bunu aşmak için kendime hobi edindim.İnsanların yorumu o kadarda önemli değil ben istediğimi yaşarım.Hayal ettiğimle yaşar.Hedeflerimle yaşarım.O yüzden şimdi sana söyliceğim şudur ki başkalarının ne dediğine bakmadan üstelik yorumlarına baktım.Kendine acaba bende sorun mu var hastamıyım falan yani zorla kendini hasta etmene gerek yok.Çünkü etraftakilerde insan onlarında garip halleri vardır.Olumsuzu kafandan sil..Sağlıcakla kal..Kafana Şapkadan başkada bişey takma dostum..

 

[ac_milan_ac]

Çok teşekkür ederim ama bi türlü korkumla yüzleşemiyorum. Evet yüzleşemiyorum çok korkuyorum. Sınıfta topluluk önünde konusmaktan , arkadaş ortamında şaklabanlık yapmaktan çok korrkuyorum... derste hocaya bişey sormaktan yada sınıfta sesimin cok fazla cıkınca herkesin bana garipseyerek bakmasından yada herkesin önünde konusma yapmaktan veya sosyal olmaktan korkuyorum ama 3 yıldır bu duygularımı bastırıyorum. Ne anneme ne babama nede başkasına bu duyguyu kendim yaşıyorum çünkü kimseye anlatmak istemiyorum. Beni öyle düşünmesinler istiyorum. Annemle babamın benim bu sessiz konusmayan asosyal halimi bilmesinden de korkuyorum. sosyallikle ilgili herşeyden korkuyorum heralde. Asıl soru şu ben böyle değildim her şey lise 1 den itibaren başladı ama neden... bu lanet duygulardan kurtulup eski yaşamıma dönemicekmiyim korkularla yüzleşemicekmiyim ben .!!! Bu site şu an için benım tek umudum...Belki deli diceksiniz ama bi psikologa görünmeyi düşünüyorum ama annemden babamdan gizli bi şekilde yani oda üniversiteye başlayınca...cidden ben acıncak haldeyim...

 

[JusTPro]

Öncelikle şunu söyliyim kendini sıkma sakin bırak derin bi nefes al ver.Seni çok iyi anlıyorum.Böyle bi konuyu en yakınınla konuşmaktan bence çekinme içini dök.Bu bir arkadaş samimi kanka bir dost kendine en yakın hissettiğin kişi ile ufaktan sohbet et.He demek istediğim bide içine atma herşeyi nasıl davranmak gerekiyosa davran sessizlik bazen iyidir yerine göre sessiz yeri geldiğindede sesini çıkartmaktan çekinme.Karmaşık duygulardasın ama kafanı rahatlatmak senin elinde şimdi olumsuz kendini kötü hissettiren şeyleri düşünme sen öyle birisi değilsin çünkü.Kendine çok baskı yapma.Relax ol.Eski haline dönmekten ziyade eskisindende iyi olmak senin elinde kardeşim.Yani kendini kendin sıkma..