ümit yaşar oğuzcan

[bluemoon24]

unutma ki



sen uykusuzluk nedir bilir misin

tırnaklarınla yastığını parçaladın mı

gözlerini tavana dikip

düşündüğün oldu mu bütün gece

ve bütün bir gün

belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç

gelmeyince

seni aramayınca

ölesiye ağladın mı

sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların

ona ait ne varsa

bir bir hatırladın mı



sen günden güne erimeyi bilir misin

dev bir ağacın vakarı içinde ölmeyi

bir teselli aramayı

ıssız parklarda, tenha sokaklarda

ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda

deli divane yollara düşüp

yaşlanmış bir köpek gibi

eskimiş bir gömlek gibi

atılmışlığını hissettiğin oldu mu

sevmekten

günler geceler boyunca yürümekten

elin ayağın yoruldu mu



sen yalnızlığın acısını bilir misin

unutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtına

içinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı

bütün gururunu çiğneyip

sevdiğinin geçtiği yollarda

bastığı toprakları eğilip öptün mü

sen çaresizlik nedir bilir misin

sen yokluk nedir gördün mü

yanan başını

duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden

sen her gün bin defa öldün mü



böyleyim diye ayıplama beni

bir gün kendimi

sonsuzluğun koynuna bırakırsam

yaralı ve yenik bir asker gibi

darılma

unutma ki

her seven isimsiz bir kahramandır

unutma ki

insan sevebildiği kadar insandır.



Kaynak: İtüSözlük