tutamıyorum zamanı...

[mu@z]

Günleri takip edemiyorum sanki.yoksa benim algımdamı bir sorun var anlayamıyorum...eskiden daha çocukken orta yaşlı biri hayattan hiçbişi anlamadım ne zaman bu yaşa geldim dediğinde çok şaşırırdım.ama şimdi daha iyi anlayabiliyorum...keşke çocuklar gibi tek dert hangi oyunu oynasak olsaydı...

 

[ZEYNEP16]

Çok zaman önceydi.O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi.Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı...Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!

 

[master8566]

Günleri takip edemiyorum sanki.yoksa benim algımdamı bir sorun var anlayamıyorum...eskiden daha çocukken orta yaşlı biri hayattan hiçbişi anlamadım ne zaman bu yaşa geldim dediğinde çok şaşırırdım.ama şimdi daha iyi anlayabiliyorum...keşke çocuklar gibi tek dert hangi oyunu oynasak olsaydı...

Evet aynen öyle...zaten tüm sprituel bilgilerde insanın yeniden çocukluk neşesini kazanması istenir...zaman inanılmaz bir hızla akıp gidiyor ve içinde bulunduğumuz yükseliş zamanının özel koşullarından ötürü artık geçmişte mesela 70li ve 80li yıllardan hatta 90lı yıllardan çok ama çok daha hızlı bir biçimde akıyor artık,göz açıp kapayana dek günler,haftalar,aylar,yıllar gelip geçiveriyor...Ramtha'nın dediği gibi zaten henüz hiç yaşamadık ki...çünkü yaşamak sadece nefes almak değildir insan için...

 

[blue jaloon]

Çok zaman önceydi.O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi.Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı...Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!

bu güzel paylasimin icin minnettarim.
t678

 

[Houner]

Çok zaman önceydi.O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi.Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı...Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!

evet paylaşım çok güzelmiş teşekkürler y789

 

[bayşegül]

Çok zaman önceydi.O kadar zaman önceydi ki zaman diye bir şey yoktu. İnsanlar güneş doğup batıncaya kadar yaşıyorlardı hayatı. Bir daha hiç olmayacakmış gibi dolu ve anlamlı. Derken zaman diye üç parçalı bir şey icat etti insan. Bir parçasına dün dedi, diğer parcasına bugün, öteki parçasına da yarın. Sonra fesat karıştı zamana ve insan bugünü unuttu. Dünü düsünüp pişman oldu, yarını düşünüp telaşlandı; ama işin ilginç tarafı tüm telaş ve pişmanlıkları güneş doğup batıncaya kadar yaşadı. Farkında olmadan rezil etti bu gününü. Oysa yarın, bugüne dün diyor, dünde bu gün için yarın diyordu. Bir türlü beceremedi.Bir eliyle yarına, diğer eliyle düne yapıştı. Bu günü eline yüzüne bulaştırdı...Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarının telaşı da, dünün pişmanlığını da hep bugün yaşadı; ama bugünü hiç yaşayamadı. Ne yarın ne de dün!

zeynepcim harika bir paylaşım olmuş
ellerine sağlık
bugunu yaşamayı ve tadını çıkarmayı öğrenebilsek herşey çok güzel olacak...
sevgiyle kal...

 

[genco]

anı yaşayabilenlerden olabilmek temennisiyle sevgiler.