- Katılım
- 24 Ağustos 2010
- Mesajlar
- 141
- Reaksiyon puanı
- 1
- Puanları
- 0
Herkese merhaba;
Üniversite 4. sınıfa geçtim.Şu anda evimdeyim.Burada arkadaşım yok öyle takılacağım,çıkıp gezip dolaşacağım.İşte 12 gün sonra okul açılıyor ve okulumun olduğu şehre gidiyorum.Orada da arkadaşım yok.Hadi arkadaşı geçtim.Şöyle vakit geçirebileceğim,konuşabileceğim bir insan bile yok.Öyle asosyal biri insan değilim.Girişkenimdir.İlk adımı hep ben atarım tanışmak için.Muhabbeti de kurarım.İyi sohbet ederim.Hoşsohbetimdir.Bunu ben söylemiyorum sorduğumda öyle diyorlar.Fakat muhabbet orada kalıyor.Öyle tanışıyorum birbirimizin telefonunu alıyoruz.Ben ararsam ilk kez konuşulur sonra karşıdaki kişi beni aramaz.Ben işi vardır arayamıyordur diye düşünürüm ararım bir iki defa knouşuruz o yine aramaz.Çocukluğum,gençliğim böyle geçti.Özellikle üniversitede 1-2. sınıftaken kendimi kısıtladım.Canım dışarı çıkmak istiyor fakat çıkacak gezip tozacak arkadaşım yok.Hadi onu bırak.Muhabbet edecek bir insan yok.Ne yurtta,ne okulda.Kimse benim yanıma gelmiyor.Ben gidersem.Gittim çok gittim ama bir iki üç git dört git nereye kadar.Karşı taraf gelmiyor.Merhaba diyen biri bile yok.Yani anlayacağınız insanları kendime çekemiyorum.Gençlik yıllarım böyle çürüdü gitti.Ben de dedim madem kimse benimle takılmak istemiyor ben de kendim gezerim tozarım dedim.Yaptım.2-3 aktiviteye de katıldım hem çevrem olur belki hem de kendime birşeyler katarım diye.Yok oralardan da bulamadım.Bu durum ben kendimi bildim bileli böyle.Bu durumun blinçaltımdaki olumsuz kalıplardan kaynaklandığını düşünüyorum çünkü bilinçli zihnimle her yolu denedim.Bu durumu nasıl çözebilirim?
Üniversite 4. sınıfa geçtim.Şu anda evimdeyim.Burada arkadaşım yok öyle takılacağım,çıkıp gezip dolaşacağım.İşte 12 gün sonra okul açılıyor ve okulumun olduğu şehre gidiyorum.Orada da arkadaşım yok.Hadi arkadaşı geçtim.Şöyle vakit geçirebileceğim,konuşabileceğim bir insan bile yok.Öyle asosyal biri insan değilim.Girişkenimdir.İlk adımı hep ben atarım tanışmak için.Muhabbeti de kurarım.İyi sohbet ederim.Hoşsohbetimdir.Bunu ben söylemiyorum sorduğumda öyle diyorlar.Fakat muhabbet orada kalıyor.Öyle tanışıyorum birbirimizin telefonunu alıyoruz.Ben ararsam ilk kez konuşulur sonra karşıdaki kişi beni aramaz.Ben işi vardır arayamıyordur diye düşünürüm ararım bir iki defa knouşuruz o yine aramaz.Çocukluğum,gençliğim böyle geçti.Özellikle üniversitede 1-2. sınıftaken kendimi kısıtladım.Canım dışarı çıkmak istiyor fakat çıkacak gezip tozacak arkadaşım yok.Hadi onu bırak.Muhabbet edecek bir insan yok.Ne yurtta,ne okulda.Kimse benim yanıma gelmiyor.Ben gidersem.Gittim çok gittim ama bir iki üç git dört git nereye kadar.Karşı taraf gelmiyor.Merhaba diyen biri bile yok.Yani anlayacağınız insanları kendime çekemiyorum.Gençlik yıllarım böyle çürüdü gitti.Ben de dedim madem kimse benimle takılmak istemiyor ben de kendim gezerim tozarım dedim.Yaptım.2-3 aktiviteye de katıldım hem çevrem olur belki hem de kendime birşeyler katarım diye.Yok oralardan da bulamadım.Bu durum ben kendimi bildim bileli böyle.Bu durumun blinçaltımdaki olumsuz kalıplardan kaynaklandığını düşünüyorum çünkü bilinçli zihnimle her yolu denedim.Bu durumu nasıl çözebilirim?
