- Katılım
- 18 Temmuz 2010
- Mesajlar
- 1
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Sorunun tam yerini bilmiyorum ama, en doğrusu burası sanırım.
Benim konuşma sorunum var.
Hızlı konuşuyorum, ses tonumu ayarlayamıyorum vs. ama bunu alıştırmalarla ve sesli kitap okuyarak çözmeyi umuyorum.
Ama ben liseye geçmeden önce konuşma bozukluğum bu kadar sorunlu değildi veya bana ayıp olur diye 'anlamadım' falan demiyorlardı. Ben de o zamanlar konuşurken konu bulma zorluğu çekmiyordum.
Liseye geçince konuşmamın kötü olduğunu baya çok kişiden duydum, bir şey anlatırken durmadan tekrar falan oldu. Bende susmaya başladım, çok gerekmedikçe konuşmuyorum. Ama sorun şu ki birisiyle yürürken mesela, suspus oluyoruz. Ben konuşacak konu bulamıyorum artık. Sanki konuşmanın bütün yükü bendeymiş gibi oluyor, benim bir konu açmam lazımmış gibi oluyor. Ama bir konu bulamıyorum. Eskiden birileriyle tanışmayı severdim, korkmadan bir ortama girerdim. Şimdi ise tek başıma takılırım yine de gidip birileriyle tanışmam, konuşmamdaki bozukluk yüzünden.
Ben bir de geçmişte yaşanan çok önemli olmadıkta çoğu olayı hatırlamıyorum. Biri şöyle olmuştu derse hatırlarım ama, o anıyı zamanı gelince kullanamaz çoğu zaman. Zaten çoğu insanda konuşurken, sohbet ederken 'şöyle olmuştu, ne olaydı' falan diye geçmişteki olayları anlatır. Bence benim konuşacak konu bulamayışımdaki sorun bu.
Birisiyle film izlemezsem, oyun oynamazsam vs. karşımdakinin canı çok sıkılır, benimki de. Ben öyle yanımda olsun 2 saat muhabbet ederiz canım hiç sıkılmaz, türünden biri değilim.
Ne önerirsiniz?
Benim konuşma sorunum var.
Hızlı konuşuyorum, ses tonumu ayarlayamıyorum vs. ama bunu alıştırmalarla ve sesli kitap okuyarak çözmeyi umuyorum.
Ama ben liseye geçmeden önce konuşma bozukluğum bu kadar sorunlu değildi veya bana ayıp olur diye 'anlamadım' falan demiyorlardı. Ben de o zamanlar konuşurken konu bulma zorluğu çekmiyordum.
Liseye geçince konuşmamın kötü olduğunu baya çok kişiden duydum, bir şey anlatırken durmadan tekrar falan oldu. Bende susmaya başladım, çok gerekmedikçe konuşmuyorum. Ama sorun şu ki birisiyle yürürken mesela, suspus oluyoruz. Ben konuşacak konu bulamıyorum artık. Sanki konuşmanın bütün yükü bendeymiş gibi oluyor, benim bir konu açmam lazımmış gibi oluyor. Ama bir konu bulamıyorum. Eskiden birileriyle tanışmayı severdim, korkmadan bir ortama girerdim. Şimdi ise tek başıma takılırım yine de gidip birileriyle tanışmam, konuşmamdaki bozukluk yüzünden.
Ben bir de geçmişte yaşanan çok önemli olmadıkta çoğu olayı hatırlamıyorum. Biri şöyle olmuştu derse hatırlarım ama, o anıyı zamanı gelince kullanamaz çoğu zaman. Zaten çoğu insanda konuşurken, sohbet ederken 'şöyle olmuştu, ne olaydı' falan diye geçmişteki olayları anlatır. Bence benim konuşacak konu bulamayışımdaki sorun bu.
Birisiyle film izlemezsem, oyun oynamazsam vs. karşımdakinin canı çok sıkılır, benimki de. Ben öyle yanımda olsun 2 saat muhabbet ederiz canım hiç sıkılmaz, türünden biri değilim.
Ne önerirsiniz?
)