Kendini Koşulsuzca Sev
Kendini Sevmek… Yüz kiloluk bir kalbim vardı ve minicik bedenim… O minicik bedende binlerce anının, olayın durumun ve insan hallerinin özünü sevgimle taşıyorum...
Hayal kırıklıkları, bozulmuşluklar ve yapılmışlıklar, en mutlu ve en üzüntülü anlarımın coşkuları… Kalbimden bedenimi aştığım huşu dolu haller... Ve derin bir kavrayışla bir kez daha bir kez daha uyanıvermelerim… Hepsi benim içimde ve hepsi bana dair. Sizdeyken kendimi gördüm siyah, beyaz, gri… Sevgi. Tüm duygular hayal kırıklıkları ve şükürler olsun mutluluklarım, sevinç çığlıklarım arasında hep aynı mesaj vardı…
Sev Kendini Daha Çok Sev… Daha Çok…
Evet, kendimi seviyorum ve kendime aşığım… Yansımalar arasında gidip gelir ve yalpalarken... Yatay gittiğimi sanırken oysa en karanlık hallerimde dâhi kalbimin sesi aynı çığlığa uzanıyor… Sev kendini… Kendini sevmek her şeyi sevmek demektir. Her şeyi. Hayatın her yönüyle hayatına giren binlerce sevgili arasında kendini bulmak… Çok sevdiğim insanların beni inanılmaz kırdıkları ve incittikleri oldu. Bunu istemeden de yaptılar… Bir başka bakışta beni en çok incitenler beni en çok sevenlerdi… Beni ben yapmak için aldığım kararlarda öncü oldular… Ben oldular… Benim yaratımım oldular… Bunu fark edemediğim pek çok an onlara kızdım ya da yaptıklarım için kendime… Neden böyle yaptı? Neden böyle oldu? Neden böyle yaptım? sorusu... Sonra kocaman bir idrak kapımı açtı…
Yalnız değilsin… Oyunu Fark Et! Hiçbir şey Göründüğü Gibi Değildir. İdrakini Aç ve Uyan. Yarattığın Oyunun Esiri Değilsin… Kurban Ya Da Katil Değilsin… Sadece Sevgisin!
Alıntı: Burcu Özgeçen
Kaynak: İndigo Dergisi