Merhaba arkadaşlar. Ben size şuan hayatımı anlatıcam. Benim adım Seda. İstanbulda yaşıyorum. 15 yaşındayım. Hayatımın en güzel zamanlarını üzülerek geçirmek istemiyorum artık.Ama ne yazık ki ne zaman mutlu olsam hep bişeyler çıkıyor. Geçen sene kendimi beğenmeyen, kendimden nefret eden bir kızdım. Hala oyleyim. Kendime güvenim kalmadı. Geçen sene facebooktan Ufukla tanıştım. Ufuk benim ilk sevdiğim insandı. Ve ben en sevdiğim insana yalan soyledim. Bunun verdiği duygunun ne demek olduğunu benden iyi bilemezsiniz arkadaşlar.Dediğim gibi kendimi çirkin bulan biriydim.Ufukla ilk tanıştığımız zaman beni kendim olarak tanıyordu.Sonradan başka bir kızın fotoğraflarını koydum feysime beni sever belki diye.O kadar pişmanım ki zamanı geri alamıyorum. Yaptığım hatalar yüzünden çok bedel odedim ben.O yalanlardan sonra dışarıya çıkmaktan korktum. Ben kendimden korktum, en çok kendimden. Şuan ufukla konuşmuyoruz. Feysim donuk. Belki de beni unutmuştur bile. Ama ben bu yaptıklarımı asla unutamayacağım. Kardeşim dediğim insanlara bile anlatamadım ben bunu. Artık düşünmemeye çalışıyorum. Üstüne yeni sorunlar ekleniyor. Arkadaşlık kuramıyorum kimseyle. Konuşmaktan çekiniyorum. Hatta arkadaşlarım bu yüzden bana hiç konuşmuyosun derler. Ben susmayı tercih ediyorum. Ve hep bu yüzden yalnız kaldım. Yakın arkadaşlarımın bi grubu var hep birlikte konuşurlar plan yaparlar ben hep izlerim konuşmam. Konuşmak istesem konu bulamıyorum. Arkadaşlarım çektiğim hiç bir sorundan habersiz. Onların derdini dinliyorum fakat ben kotu olduğumda kimse yok yanımda. İşleri düşünce hep yanımdalar zaten.Kendimi sevmeye çalıştım olmadı. Aslında etrafımdakiler beni beğeniyor fakat sorun burda ben kendimi beğenmiyorum. Arkadaşlar napabilirim?
