KABUK
Kabuk hayvanlarda bitkilerde bir türlü koruma kalkanıdır ,insanların kabukları varmıdır,kendilerini korumak için ne tür bir kozaya saklanır kendilerine nasıl bir kabukta saklarlar.
Diğer insanları bilmem ama kedileri ve kendimi bilirim ben ,kedilerde eğer yavru kedi annesi tarafından uzun süre iyi bakılmış ise muhlis sakin bir kedi olur ve insanlara yakın olur ,eğer kedi erken sürede terk edilmişse huysuz hırçın olur (ben misali)uzanan her eli tehdit olarak algılar ve tetikte bekler tırmalamak için ,zamansız atılan tırmık sonucu çoğu insanda sevmez onu anca onun huyunu suyunu bilen anlayan birisi olursa tırmalanmayı göze alır emek sarf eder ve sever ona o güveni veriri ama o kedi hiçbir zaman kendini koruma içgüdüsünden kurtulmaz .
Bana gelince ben 2. anlattığım kedi gibiyim ,ansızın tırmalarım ,çünki zarar göreceğimi düşünür önce ben saldırırım ve tırmalarım kimi zaman derin bir yara kimi zaman küçük bir sıyrıkla kurtulur beni seven .
Diğer kedileri izlerim uzaktan tek başıma yüksek bir yerden kuşbakışı .
Bir kedi düşün doğduktan sonra karların içine bırakılmış,başka bir kedi sarmış onu sarmalamış sevmiş,büyütmüş,adam etmiş,hep korumuş gözetmiş,annesi olmuş anneden öte .Korkmuş anne kedi yawru kedi terk eder diye ama terk etmemiş yawru kedi sokuldukça sokulmuş annesine ,uzun yıllar birlikte yaşamışlar anne kedinin zamanı dolmuş gittmiş cennete,yapayalnız kalmış kedi ,önce evi başına yıkılmış kedinin ,sonra bir gün hiç beklemdiği bir anda bir kedi girmiş hayatına aşık olmuş ,sevmiş sevilmişte ama hırçınmış bizim kedi diğer kedi her yanaştığında yok yere tırmalamış ,sonra bizim kedi hasta olmuş tüyleri dökülmüş üşmüş soğuklarda annesini aramış bulamayacağını bile bile ,olsaydı yanımda sarar saklar korurdu beni diye ,hırçınlığı okdar çoğalmışki sevdiği kedide terk etmiş ,şimdi o ilk günki gibi tek başına kalmış hayatta ama inatçıdır bizim kedi kopsada kuyruğu,görmesede gözü,dökülsede tüyleri baharı bekler o ilk bahar çinemlerinde koşamak için mis gibi deniz havasını koklamak için ama artık kimseye güveni yoktur olmayacaktırda,daha hırçın daha kötü olacaktır belkide kim bilir ,ama içindeki bebek kedi hep ağlayacak,yüreğini kanatacaktır ,anlatamaz derdini,kendini bir bıraksa dinmez yaşları,içindeki tek gerçek ve asla ölmeyecek onu terk etmeyecek sevgiye sarılır annesinin sevgisine ,ve umudunun yitirmez …
Kabuk hayvanlarda bitkilerde bir türlü koruma kalkanıdır ,insanların kabukları varmıdır,kendilerini korumak için ne tür bir kozaya saklanır kendilerine nasıl bir kabukta saklarlar.
Diğer insanları bilmem ama kedileri ve kendimi bilirim ben ,kedilerde eğer yavru kedi annesi tarafından uzun süre iyi bakılmış ise muhlis sakin bir kedi olur ve insanlara yakın olur ,eğer kedi erken sürede terk edilmişse huysuz hırçın olur (ben misali)uzanan her eli tehdit olarak algılar ve tetikte bekler tırmalamak için ,zamansız atılan tırmık sonucu çoğu insanda sevmez onu anca onun huyunu suyunu bilen anlayan birisi olursa tırmalanmayı göze alır emek sarf eder ve sever ona o güveni veriri ama o kedi hiçbir zaman kendini koruma içgüdüsünden kurtulmaz .
Bana gelince ben 2. anlattığım kedi gibiyim ,ansızın tırmalarım ,çünki zarar göreceğimi düşünür önce ben saldırırım ve tırmalarım kimi zaman derin bir yara kimi zaman küçük bir sıyrıkla kurtulur beni seven .
Diğer kedileri izlerim uzaktan tek başıma yüksek bir yerden kuşbakışı .
Bir kedi düşün doğduktan sonra karların içine bırakılmış,başka bir kedi sarmış onu sarmalamış sevmiş,büyütmüş,adam etmiş,hep korumuş gözetmiş,annesi olmuş anneden öte .Korkmuş anne kedi yawru kedi terk eder diye ama terk etmemiş yawru kedi sokuldukça sokulmuş annesine ,uzun yıllar birlikte yaşamışlar anne kedinin zamanı dolmuş gittmiş cennete,yapayalnız kalmış kedi ,önce evi başına yıkılmış kedinin ,sonra bir gün hiç beklemdiği bir anda bir kedi girmiş hayatına aşık olmuş ,sevmiş sevilmişte ama hırçınmış bizim kedi diğer kedi her yanaştığında yok yere tırmalamış ,sonra bizim kedi hasta olmuş tüyleri dökülmüş üşmüş soğuklarda annesini aramış bulamayacağını bile bile ,olsaydı yanımda sarar saklar korurdu beni diye ,hırçınlığı okdar çoğalmışki sevdiği kedide terk etmiş ,şimdi o ilk günki gibi tek başına kalmış hayatta ama inatçıdır bizim kedi kopsada kuyruğu,görmesede gözü,dökülsede tüyleri baharı bekler o ilk bahar çinemlerinde koşamak için mis gibi deniz havasını koklamak için ama artık kimseye güveni yoktur olmayacaktırda,daha hırçın daha kötü olacaktır belkide kim bilir ,ama içindeki bebek kedi hep ağlayacak,yüreğini kanatacaktır ,anlatamaz derdini,kendini bir bıraksa dinmez yaşları,içindeki tek gerçek ve asla ölmeyecek onu terk etmeyecek sevgiye sarılır annesinin sevgisine ,ve umudunun yitirmez …