merhaba,
aslında nereden başlayacağımı veya ne anlatacağımı tam olarak bilemiyorum.o yüzden hep yazıp sildim yazıp sildim.öyle bişeyki adını koyamadığınız çözüm yolunu bulamadığınız dolayısıyla anlatamadığınız bi durum.insanlarla ilişki kurmak.bi kız arkadaş edinmek.kadınlara kendine güvenen bi tavırla yaklaşıp kendini belli etmek,ona güzel sözler söylemek,flörtler yaşamak.ama konuşamıyorum.şimdiye kadar bir ilişki yaşadım o da aynı yerde çalıştığım bi kız arkadaşla oldu.birbirimize yardım ederdik yan yana çalışırdık ister istemez kendiliğinden bu duruma gelmiştik.kız nişanlıydı.nişanlı olmasına rağmen beni beğendi ve yakınlığını belli etti.hatta benim o nişanlı olduğu için teklif etmeyeceğimi bildiği için de o teklif etti.ilk ilişkiye bak.sonra işten de ayrıldım kızdan da .çünkü hayalini kurduğum görüp beğendiğim insana yanaşmak,türlü oyunlarla ona kendimi belli etmek,beğendirmek,kabul ettirmek bi ilişki için kendime aşık etmek için ne gerekiyosa yapmak ama olmuyo daha doğrusu cesaret edip bi girişimde bulunamıyorum.sandığım anlarda da güvensizliğimi belli ediyorum.ya da beğendiğimi belli edemiyorum.halbuki üniversite mezunuyum.bankacılık yaptım.şimdi ticaretle uğraşıyorum.musiki gibi fotoğraf gibi hobilerim var.kendimi bi şekilde geliştirmeye çalıştım ve çalışıyorum da ama ne yaptıysam kendimi eleştirmekten alıkoyamadım ne yaptıysam bu özgüvene sahip olamadım.nedenini aradım onu da bulamadım.kendi samimi dostlarımı bile onlar aramadığında çoğu zaman aramıyorum.yani onlar çağırdığında hayırdediğim ender görülür ama neden ben de arayıp hadi bi çay içelim demiyorum yani niye dostlarımdan dahi basit taleplerde bulunamıyorum?yaşım 26 oldu.samimi güvendiğim bunları paylaştığım dostlarım var neyseki beni tanıdıkları için ben aramasam da sormasam da onlar gocunmuyolar.tanıdıkları için sorun olmuyor ama bi kadına yaklaşmak onlarla ilişki kurmak arkadaşlık kurmak neden bu kadar zor geliyo bilmiyorum.yani gerçekte öyle olmadığı komik bile göründüğü halde özgüveni olduğunu söyleyen en azından öyle gösterebilen kişiler bile iyi kötü bi şeyler elde edebiliyorlar yaşıyorlar.insan neden ben yapamıyorum demekten kendini alıkoyamıyor.herşey zamanında güzel.yaş geçince bunu yapmanın ne kadar önemi kalabilirki ya da heyecanı.giyimime kuşamıma dikkat ediyorum filan ama neden? bi kadına bakmaya çekiniyorum.halbuki beğendiğini başka nasıl belli edersinki.bunu yapamadığım sürece de bu özgüven eksikliği devam edecek ve yaş ilerledikçe de insanlarla dialoğum git gide azalacak.anlatacak o kadar şey varki ama anlattıkça dağalıyor.hepsi birbirine bağlı bir çok olay neden bir sürü şey.varın siz karar verin ben altından kalkamadım
aslında nereden başlayacağımı veya ne anlatacağımı tam olarak bilemiyorum.o yüzden hep yazıp sildim yazıp sildim.öyle bişeyki adını koyamadığınız çözüm yolunu bulamadığınız dolayısıyla anlatamadığınız bi durum.insanlarla ilişki kurmak.bi kız arkadaş edinmek.kadınlara kendine güvenen bi tavırla yaklaşıp kendini belli etmek,ona güzel sözler söylemek,flörtler yaşamak.ama konuşamıyorum.şimdiye kadar bir ilişki yaşadım o da aynı yerde çalıştığım bi kız arkadaşla oldu.birbirimize yardım ederdik yan yana çalışırdık ister istemez kendiliğinden bu duruma gelmiştik.kız nişanlıydı.nişanlı olmasına rağmen beni beğendi ve yakınlığını belli etti.hatta benim o nişanlı olduğu için teklif etmeyeceğimi bildiği için de o teklif etti.ilk ilişkiye bak.sonra işten de ayrıldım kızdan da .çünkü hayalini kurduğum görüp beğendiğim insana yanaşmak,türlü oyunlarla ona kendimi belli etmek,beğendirmek,kabul ettirmek bi ilişki için kendime aşık etmek için ne gerekiyosa yapmak ama olmuyo daha doğrusu cesaret edip bi girişimde bulunamıyorum.sandığım anlarda da güvensizliğimi belli ediyorum.ya da beğendiğimi belli edemiyorum.halbuki üniversite mezunuyum.bankacılık yaptım.şimdi ticaretle uğraşıyorum.musiki gibi fotoğraf gibi hobilerim var.kendimi bi şekilde geliştirmeye çalıştım ve çalışıyorum da ama ne yaptıysam kendimi eleştirmekten alıkoyamadım ne yaptıysam bu özgüvene sahip olamadım.nedenini aradım onu da bulamadım.kendi samimi dostlarımı bile onlar aramadığında çoğu zaman aramıyorum.yani onlar çağırdığında hayırdediğim ender görülür ama neden ben de arayıp hadi bi çay içelim demiyorum yani niye dostlarımdan dahi basit taleplerde bulunamıyorum?yaşım 26 oldu.samimi güvendiğim bunları paylaştığım dostlarım var neyseki beni tanıdıkları için ben aramasam da sormasam da onlar gocunmuyolar.tanıdıkları için sorun olmuyor ama bi kadına yaklaşmak onlarla ilişki kurmak arkadaşlık kurmak neden bu kadar zor geliyo bilmiyorum.yani gerçekte öyle olmadığı komik bile göründüğü halde özgüveni olduğunu söyleyen en azından öyle gösterebilen kişiler bile iyi kötü bi şeyler elde edebiliyorlar yaşıyorlar.insan neden ben yapamıyorum demekten kendini alıkoyamıyor.herşey zamanında güzel.yaş geçince bunu yapmanın ne kadar önemi kalabilirki ya da heyecanı.giyimime kuşamıma dikkat ediyorum filan ama neden? bi kadına bakmaya çekiniyorum.halbuki beğendiğini başka nasıl belli edersinki.bunu yapamadığım sürece de bu özgüven eksikliği devam edecek ve yaş ilerledikçe de insanlarla dialoğum git gide azalacak.anlatacak o kadar şey varki ama anlattıkça dağalıyor.hepsi birbirine bağlı bir çok olay neden bir sürü şey.varın siz karar verin ben altından kalkamadım
