- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Descartes teorisinde başlangıç noktasıdır şüphe. O, herşeyden şüphe ederek yola çıkmıştır. İnsanı içten içe yiyip bitiren bir kurt gibidir... Kene gibi bi yapıştı mı insanın ruhuna bir türlü söküp atamazsın üzerinden.
Musallat olduğu kişiyi için için kemirip tüketen çok kötü bir duygudur şüphe. Çoğumuz yaşarız yaşantımızın belirli dönemlerinde. Sevdiğimiz insandan şüphelenmeye görelim, hayat bize zehir olur artık. Ne gecelerimiz huzur içinde geçer artık, ne gündüzün ışığı içimize aydınlatır.. Hem araştırırız şüphelendiğimiz kişiyi, hem de öğrenmek istemeyiz aslında şüphelendiklerimizi. Gittiğimiz yolun sonuna varmak istemeyiz aslında. Bizi bekleyen korkunç sondan korkarız. Hem nefret ederiz karşımızdakinden, hem de ona geçerli sebepler çıkarmaya çalışır, masum olmasını dileriz içten içe. `Evet ile `hayır` arasına sıkışır kalır aklımız. Emin olup olmamak arasında gidip gelir yüreğimiz.. Bir tarafımız inanmak ister, diğer tarafımız kabul etmez.. Bizi yavaş yavaş zehirleyen bir yılın gibidir... Sinsi sinsi yerleşir içimize ve bütün dünyamızı eline geçirir. İnsanı yiyip bitiren bir duygudur şüphe.. Aklın sınırlarını zorlayan senaryolar yazmaya başlar insan, sonra kendiside inanır.. Artık her şeye sorgulayıcı gözlerle bakar ve hayat çekilmez bir hal alır.. Kendi aklımızın belki de yanlış yorumlarına yenik düşeriz. İnsanı içine bir kere kurt düştü mü artık geri dönüşü yoktur.. Kötü huylu bir ur gibi yavaş yavaş her yanımızı sarar. Çilelerin en büyüğüdür şüphe. Yuvarlana yuvarlana gittikçe büyüyen içimizi yakıp kavuran bir ateş topu olur sonunda.. Bizi de, karşımızdaki kişiyi de yakar bitirir, küle çevirir herşeyi. Nietzsche , "Şüphe değil, kesinliktir insanı deli eden..." der... O kesinliğe giderken katettiğimiz yol hırpalar bizi, sonuca ulaştığımızda artık hiçbir şey kalmamış olur ve bundan sonra keşke'ler başlar…
Aşağıda okuyacağınız metin ise aslında nefis bir Çetin Altan denemesi. 20 küsur yıl önce yayınlanmış, yazarın uçuk adlı seçkisinde de yer almıştır ve şüpheyi zekanın bir kusuru olarak dile getirmiştir.
Sigara akciğer kanseri yapar diyorlar; yapmaz diyenler de var. ülser hayatı kısaltır, diyorlar; uzatır, diyenler de var. Bütün mücadele para üzerinedir, diyorlar; gerçek mücadele düşünce üzerindedir, diyenler de var. Kadınsız yaşamak işkencedir, diyorlar; kadınla yaşayanlardan kahrolanlar çoğunluktadır, diyenler de var. Okumak fikri açar, diyorlar; okumak beyni sulandırır, diyenler de var. En büyük mutluluk dünyada olmaktır, diyorlar; en büyük mutluluk doğmamaktır, diyenler de var.
Aşk tabiatın insanoğluna en değerli hediyesidir, diyorlar; aşk bir hastalıktır, diyenler de var.
Gerçek nerede? Bu soruya verilen cevaplar arasında Rıza Tevfik`in de kızına yazdığı bir manzumede iki mısra var:
Bir hakikat var mı derken bir hayale döneriz.
Hayat budur benim için hatta senin için de...
Musallat olduğu kişiyi için için kemirip tüketen çok kötü bir duygudur şüphe. Çoğumuz yaşarız yaşantımızın belirli dönemlerinde. Sevdiğimiz insandan şüphelenmeye görelim, hayat bize zehir olur artık. Ne gecelerimiz huzur içinde geçer artık, ne gündüzün ışığı içimize aydınlatır.. Hem araştırırız şüphelendiğimiz kişiyi, hem de öğrenmek istemeyiz aslında şüphelendiklerimizi. Gittiğimiz yolun sonuna varmak istemeyiz aslında. Bizi bekleyen korkunç sondan korkarız. Hem nefret ederiz karşımızdakinden, hem de ona geçerli sebepler çıkarmaya çalışır, masum olmasını dileriz içten içe. `Evet ile `hayır` arasına sıkışır kalır aklımız. Emin olup olmamak arasında gidip gelir yüreğimiz.. Bir tarafımız inanmak ister, diğer tarafımız kabul etmez.. Bizi yavaş yavaş zehirleyen bir yılın gibidir... Sinsi sinsi yerleşir içimize ve bütün dünyamızı eline geçirir. İnsanı yiyip bitiren bir duygudur şüphe.. Aklın sınırlarını zorlayan senaryolar yazmaya başlar insan, sonra kendiside inanır.. Artık her şeye sorgulayıcı gözlerle bakar ve hayat çekilmez bir hal alır.. Kendi aklımızın belki de yanlış yorumlarına yenik düşeriz. İnsanı içine bir kere kurt düştü mü artık geri dönüşü yoktur.. Kötü huylu bir ur gibi yavaş yavaş her yanımızı sarar. Çilelerin en büyüğüdür şüphe. Yuvarlana yuvarlana gittikçe büyüyen içimizi yakıp kavuran bir ateş topu olur sonunda.. Bizi de, karşımızdaki kişiyi de yakar bitirir, küle çevirir herşeyi. Nietzsche , "Şüphe değil, kesinliktir insanı deli eden..." der... O kesinliğe giderken katettiğimiz yol hırpalar bizi, sonuca ulaştığımızda artık hiçbir şey kalmamış olur ve bundan sonra keşke'ler başlar…
Aşağıda okuyacağınız metin ise aslında nefis bir Çetin Altan denemesi. 20 küsur yıl önce yayınlanmış, yazarın uçuk adlı seçkisinde de yer almıştır ve şüpheyi zekanın bir kusuru olarak dile getirmiştir.
Sigara akciğer kanseri yapar diyorlar; yapmaz diyenler de var. ülser hayatı kısaltır, diyorlar; uzatır, diyenler de var. Bütün mücadele para üzerinedir, diyorlar; gerçek mücadele düşünce üzerindedir, diyenler de var. Kadınsız yaşamak işkencedir, diyorlar; kadınla yaşayanlardan kahrolanlar çoğunluktadır, diyenler de var. Okumak fikri açar, diyorlar; okumak beyni sulandırır, diyenler de var. En büyük mutluluk dünyada olmaktır, diyorlar; en büyük mutluluk doğmamaktır, diyenler de var.
Aşk tabiatın insanoğluna en değerli hediyesidir, diyorlar; aşk bir hastalıktır, diyenler de var.
Gerçek nerede? Bu soruya verilen cevaplar arasında Rıza Tevfik`in de kızına yazdığı bir manzumede iki mısra var:
Bir hakikat var mı derken bir hayale döneriz.
Hayat budur benim için hatta senin için de...