- Katılım
- 8 Mart 2008
- Mesajlar
- 3,010
- Reaksiyon puanı
- 45
- Puanları
- 0
97.Gün
Dünya benim bedenimdir. Dağlar kemiklerim; ormanlar kanım; hava soluğum; güneş bakışım.
Dünya sevgimle tüm yaşamı dengeliyorum.
Bu olumlama varlığın görünmeyen rolüyle ilgilidir. Yansızlığıyla, ruh eylemde bulunmaz. Yine de her şeyin içindedir. Kozmosun fiziksel yapısı kendisini Büyük Patlama anından beri ruhu ifade ediyor. Aşırı derecede ısınmış gazların girdap gibi gelişigüzel dönüşlerinin ardında gizli bir amaç kendisini ortaya koyuyor. Varlık yaşamı desteklemektir. Girdap gibi dönen gazların içinde DNA’nın, tüm bitki ve hayvanların yaratılışı, bizim evrim adını verdiğimiz karmaşık tasarımın tümü bulunur. Koreograf olarak varlık sahneye çıkmaz. Dansı dışarıdan yönetir. Bir kez kendinizi aynı varlık olarak görünce dansı içeriden yönetmenin neşesini yaşarsınız. Kendi farkındalığınızın genişlemesiyle, ruh gibi aynı yaşamı zenginleştiren etkiyi yayarsınız.
98.Gün
Ben! Tüm bedenlerim, tüm düşünceler, tüm duygular, tüm soluklar, tüm durumlar, tüm koşullar, tüm olaylar ve tüm ilişkiler.
Her şeyi kapsıyorum.
Ben! Tüm bedenlerim, tüm düşünceler, tüm duygular, tüm soluklar, tüm durumlar, tüm koşullar, tüm olaylar ve tüm ilişkiler.
Her şeyi kapsıyorum.
Bu olumlama iki gerçekliği birleştirmekle ilgilidir. Sadece zihne bağlı olan Tanrı yolu vardır. Bu en soğuk, en kayalık yoldur ve yüreğe hiçbir rahatlık vermez, yine de zihnin yolu en basit olanıdır. Amacı bir soruyu yanıtlamaktır: ben kimim? Bu soruyu sorduğunuz anda, ormanda ikiye ayrılan yollar gibi sadece iki yanıt çıkar.
İlk yanıt: ‘Ben bu zihin ve bedenim, fiziksel dünyada doğdum ve öleceğim.’
İkinci yanıt: ‘Ben, doğum ve ölüm döngüsünü yaratan ama bunların ötesinde sonsuza kadar yaşayan varlığın kendisiyim.’
Kimse ikinci yolu seçmez, ben de bunu istediğimize inanmıyorum. Kendinizi zihinsel olarak ezeli ve ebedi ‘Ben’ olarak kabul ederseniz deneyimin ne yararı olacaktır? Bu dünya, evrenin en ayartıcı, en çekici, güzel, en zehirleyici, erotik ve tensel parçasından yapılmıştır. Yaşanmak için yalvarır ve bu yüzden hepimiz ilk yolu seçeriz. Bireyselliği kuşanır ve kendimizi yaşam ve ölümün öznesi haline getiririz. Drama çok güzeldir. Zevk ve acı bizi ele geçirmiştir. Yine de doğum ve ölüm nihai gerçekliktir, yol bizi cehenneme götürür, bu yüzden varlığın inayetiyle ilk yol yok olur. İkinci yol ebedidir. Doğmamış ve hiç ölmeyen varlık ortaya çıkar. Siz, Herkes olan kim olduğunuz gerçeğini biliyorsunuz. Doğum ve ölüm sürer. Ama ne zaman isterseniz dramanın dışına çıkarsınız. Kendinizi zevk ve acının ötesine geçirebilirsiniz. Ölümsüz minnettarlıkla omzunuzdan geriye baktığınızda üzüntünün sizin için sona erdiğini görürsünüz.
99.Gün
Yaşamımı yaşamın kendisi olarak olumluyorum.
Sevgimi sevginin kendisi olarak olumluyorum.
Yaşamımı yaşamın kendisi olarak olumluyorum.
Sevgimi sevginin kendisi olarak olumluyorum.
Bu olumlama aydınlanmayla ilgilidir. Yolculuğun sonunda mutlaklık uzanıyor. Özgür olman şundan ya da bundan özgür olmak demek değildir, saf neşedir. Bu yüzden güçle, akılla, yaratıcılıkla ve varlıkla özgür olunur. Düalitede bunları yaşadığımızda sadece onların lezzetinin hafif bir parçasını alırız. Göreceli dünyanın bakış açısıyla mutlaklık hayal edilemez. Kadim bilgeler onu sadece yoklukla tanımlayabiliyorlardı: Doğmamış, ölmez, hareketsiz, kaçınılmaz ve zarar verilemez, hiçbir niteliğe sahip olmayan ama yine de her niteliğe sahip.
Başlangıçta üzüntünün, anlamı tehdit eden acı olduğunu söylemiştim. Bu yüzden ruhsal yolun sonuyla ilgili benim kişisel vizyonumda, hiçbir biçimde bir son görmüyorum. Anlam ebediyete doğru yayılır ve bunu yaşam ve sevgi adını verdiğimiz kutsal güçler sayesinde yapar. Üzüntünün sonu ‘Ben yaşamım ve ben sevgiyim’ dediğiniz tam o anda gelir. Farkındalığınız gözlenen, gözleyen ve gözlem olarak evrenle birleşir. Diğerleri Tanrı’yı evrene tepeden bakan, her bir atomu bakışına alabilen, bir göz olarak hayal eder. Bu da olası ama bana kalırsa bu bakış sevgiyle dolu olmadıkça kutsal değildir. Sevgi yaşamın kıvılcımını tutuşturur ve sonsuz olana bir değer verir.
bu kadar önemli ve değerli sözleri okurken hiçbir şey hissetmiyorsan eğer faydası olduğunu zannetmiyorum şahsen. Ben bu 100 günlük çalışmayı ne zaman yapsam yüreğimde bir ferahlama ve gözlerimde kabulun yaşlarıyla doldum her seferinde ki hala aynı etkiyi yaşıyorum. Büyük ihtimalle birşey hissetmemenin nedeni kendini vererek okumamandan kaynaklanıyordur.