Tüylerim diken diken oldu. Bunları izlemek değil acı olan. Onların mücadeleleri, inançları, fedakarlıkları, emekleri gurur verici. Minnet borçluyuz onlara. Nasıl olur bir davaya kendini adamak? İşte böyle olur. Şimdi onların bıraktığı topraklarda biz nasıl yaşıyoruz? Asıl acı olan gençler olarak bu insanlara layık bir gelecek için uğraşamamak olur. Sırf bu görüntüler için bile herkes kendi üzerine düşeni en iyi şekilde yapma peşinde olmalı.
En gencinden en yaşlısına kadar çalışmaya devam etmeliyiz. Gençler en iyi şekilde öğrenmek için kendini geliştirmek için çalışmalı, yaşlılar da yeni nesilleri en iyi şekilde yetiştirmek için. Çünkü onlar savaş kazandığında bir mücadele bitti diğer mücadele hala devam ediyor.
Kral'a sevgiler ah ah nereden alıp nereye götürdün izleyenleri. Paylaşım için çok teşekkürler.
