- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
fahriye abla'nın yazarı, büyük şair.
ben büyük rüzgarları severim büyük olsun
aşkım da, özlemim de hepsi, herşey ve mahzun.
insan bir yanınca kerem misali yanmalı,
uykudan bile mahşer gününde uyanmalı.
ahmet muhip dıranas...
26 sene önce bugün 21 haziran 1980 günü dünyaya gözlerini yummuş şair...
olvido adlı şiirin yaratıcısı
genellikle fahriye abla şiiri ile özdeşleştirilmişse de kanımca olvido dıranas'ın imgelem gücünü ve sanatını en iyi özetleyen şiiridir.
yamulmuyorsam 50 kadar şiiri bile yoktur fakat bir şiirin bile insanı gerçek bir şair yapabileceğinin kanıtıdır olvido. ayrıca olvido unutuş demektir.
hoyrattır bur akşamüstüler daima.
gün saltanatıyla gitti mi bir defa
yalnızlığımızla doldurup her yeri
bir renk çığlığı içinde bahçemizden,
bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan
lavanta çiçeği kokan kederleri
hoyrattır bu akşamüstüler daima.
dalga dalga hücum edip pişmanlıklar
unutuşun o tunç kapısını zorlar
ve ruh, atılan oklarla delik deşik
işte, doğduğun eski evdesin birden,
yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,
susmuş ninnilerle gıcırdıyor bir beşik
ve cümle yitikler, mağluplar, mahzunlar...
söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir
kağıtlarda yarım bırakılmış şiir
insan, yağmur kokan bir sabaha karşı
hatırlar bir gün bir camı açtığını,
duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu
çöküp peynir ekmek yediği bir taşı...
bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir.
aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazla
halay çeken kızlar misali kolkola.
ya sizler! ey geçmiş zaman etekleri,
ihtiyar ağaçlı kuytu bahçelerden
ayışığı gibi sürüklenip giden
geceye bırakıp yorgun erkekleri
salınan etekler fısıltıyla, nazla.
ebedi aşığın dönüşünü bekler
yalan yeminlerin şahidi çiçekler
artık olmayacak baharlar içinde
ey, ömrün en güzel türküsü aldanış!
aldan, gelmiş olsa bile ümitsiz kış
her garipsi ayak izi kar içinde
dönmeyen aşığın serptiği çiçekler.
ya sen! ey sen! esen dallar arasından
bir parıltı gibi görünüp kaybolan
ne istersin benden akşam saatinde?
bir gülüşü olsun görülmemiş kadın,
nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın
hatıraların bu uyanma vaktinde
sensin hep, sen, esen dallar arasından.
ey unutuş! kapat artık pencereni,
çoktan derinliğine çekmiş deniz beni
çıkmaz artık sular altından o dünya.
bir duman yükselir gibidir kederden
macerası çoktan bitmiş o şeylerden.
amansız gecenle yayıl dört yanıma
ey unutuş kurtar bu gamlardan beni.
serenad
yeşil pencerenden bir gül at bana,
ışıklarla dolsun kalbimin içi.
geldim işte mevsim gibi kapına
gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
açılan bir gülsün sen yaprak yaprak,
ben aşkımla bahar getirdim sana
tozlu yollarından geçtiğim uzak
iklimden şarkılar getirdim sana.
şeffaf damlalarla titreyen, ağır
koncanın altında bükülmüş her sak.
seninçin dallardan süzülen ıtır,
seninçin karanfil, yasemin zambak...
bir kuş sesi gelir dudaklarından
gözlerin, gönlümde açan nergisler.
düşen öpüşlerdir dudaklarından
mor akasyalarda ürperen seher.
pencerenden bir gül attığın zaman
ışıkla dolacak kalbimin içi.
geçiyorum mevsim gibi kapından
gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
serenad isimli şiiri çok da güzelbir şarkı sözü olmuş harika şiirlerin şairidir. ayrıca
http://www.ykykultur.com.tr/...
cumhuriyet dönemi şairlerinden dıranas, 1909 yılında sinop'un salı köyünde dünyaya geldi. ortaöğrenimini ankara erkek lisesi'nde tamamladı. lisedeki edebiyat öğretmenleri faruk nafiz çamlıbel ve ahmet hamdi tanpınar, şiir sevgisinin gelişmesinde etkili oldular. ankara erkek lisesi'ni bitirdikten sonra hâkimiyet-i milliye gazetesinde çalıştı . ankara hukuk fakültesi'ne iki yıl devam ettikten sonra istanbul'a gitti, edebiyat fakültesi felsefe bölümü'ne girdi ve burayı bitirdi. bu arada güzel sanatlar akademisi'nde kütüphane memurluğu yaptı. dolmabahçe resim ve heykel müzesi resim yardımcılığında bulundu.
1938'de ankara'ya döndü ve chp genel merkezi'nde halkevleri kültür ve sanat yayınları'nı yönetti. ağrı dolaylarında askerlik görevini yaptıktan sonra, ankara'da çocuk esirgeme kurumu yayın müdürü, kurum başkanı , daha sonra iş bankası yönetim kurulu üyesi oldu. devlet tiyatrosu edebî kurul başkanlığı, anadolu ajansı yönetim kurulu üyeliği yaptı. politikaya atılarak zafer gazetesinde yazılar yazdı. birkaç kez dp'den milletvekili adayı olduysa da seçilemedi. yayımlanan ilk şiiri, ankara lisesinden muhip atalay imzasıyla milli mecmua'da çıkan bir kadına adlı şiirdir .
hece şiirinin son kuşağı denilebilecek şairler arasında ahmet muhip dıranas, çağcıl batı şiirine en yakın, kendinden bir iki kuşak sonrası şairler üzerinde, az sayıda şiirle bile olsa, uzun süre etkili olan bir şairdir. o da hocası tanpınar gibi az yazmış, seyrek yayımlamış, şiirlerini şiire başladıktan nerdeyse elli yıl sonra kitaplaştırmıştır. gerek fransız şiiri, gerekse kendinden önceki kuşaktan ustaları ahmet haşim ve ahmet hamdi tanpınar'dan aldığı etkileri sanatına yedirerek özgün bir şiire ulaşmıştır. hece ölçüsü sınırlarında kalarak ama durak ve vurgu yerlerini değiştirerek gelenekselde çağdaşlığı yakalayan, çağrışım gücü yüksek, yurdu, insanı ve doğası ile barışık, alışılmadık deyiş örgüsüyle unutulmaz şiirler yazdı. şiirlerinde aşk, tabiat, ölüm, hatıralar, sığ olmayan bir anlatımla ve düşündürücü boyutlar içinde verilmiştir.
ahmet muhip dıranas, 21 haziran 1980 yılında ankarada öldü.
kaynak:kimkimdir.gen.tr,direkt copy-pasedir.
Kaynak: İtüSözlük
ben büyük rüzgarları severim büyük olsun
aşkım da, özlemim de hepsi, herşey ve mahzun.
insan bir yanınca kerem misali yanmalı,
uykudan bile mahşer gününde uyanmalı.
ahmet muhip dıranas...
26 sene önce bugün 21 haziran 1980 günü dünyaya gözlerini yummuş şair...
olvido adlı şiirin yaratıcısı
genellikle fahriye abla şiiri ile özdeşleştirilmişse de kanımca olvido dıranas'ın imgelem gücünü ve sanatını en iyi özetleyen şiiridir.
yamulmuyorsam 50 kadar şiiri bile yoktur fakat bir şiirin bile insanı gerçek bir şair yapabileceğinin kanıtıdır olvido. ayrıca olvido unutuş demektir.
hoyrattır bur akşamüstüler daima.
gün saltanatıyla gitti mi bir defa
yalnızlığımızla doldurup her yeri
bir renk çığlığı içinde bahçemizden,
bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan
lavanta çiçeği kokan kederleri
hoyrattır bu akşamüstüler daima.
dalga dalga hücum edip pişmanlıklar
unutuşun o tunç kapısını zorlar
ve ruh, atılan oklarla delik deşik
işte, doğduğun eski evdesin birden,
yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,
susmuş ninnilerle gıcırdıyor bir beşik
ve cümle yitikler, mağluplar, mahzunlar...
söylenmemiş aşkın güzelliğiyledir
kağıtlarda yarım bırakılmış şiir
insan, yağmur kokan bir sabaha karşı
hatırlar bir gün bir camı açtığını,
duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu
çöküp peynir ekmek yediği bir taşı...
bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir.
aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazla
halay çeken kızlar misali kolkola.
ya sizler! ey geçmiş zaman etekleri,
ihtiyar ağaçlı kuytu bahçelerden
ayışığı gibi sürüklenip giden
geceye bırakıp yorgun erkekleri
salınan etekler fısıltıyla, nazla.
ebedi aşığın dönüşünü bekler
yalan yeminlerin şahidi çiçekler
artık olmayacak baharlar içinde
ey, ömrün en güzel türküsü aldanış!
aldan, gelmiş olsa bile ümitsiz kış
her garipsi ayak izi kar içinde
dönmeyen aşığın serptiği çiçekler.
ya sen! ey sen! esen dallar arasından
bir parıltı gibi görünüp kaybolan
ne istersin benden akşam saatinde?
bir gülüşü olsun görülmemiş kadın,
nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın
hatıraların bu uyanma vaktinde
sensin hep, sen, esen dallar arasından.
ey unutuş! kapat artık pencereni,
çoktan derinliğine çekmiş deniz beni
çıkmaz artık sular altından o dünya.
bir duman yükselir gibidir kederden
macerası çoktan bitmiş o şeylerden.
amansız gecenle yayıl dört yanıma
ey unutuş kurtar bu gamlardan beni.
serenad
yeşil pencerenden bir gül at bana,
ışıklarla dolsun kalbimin içi.
geldim işte mevsim gibi kapına
gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
açılan bir gülsün sen yaprak yaprak,
ben aşkımla bahar getirdim sana
tozlu yollarından geçtiğim uzak
iklimden şarkılar getirdim sana.
şeffaf damlalarla titreyen, ağır
koncanın altında bükülmüş her sak.
seninçin dallardan süzülen ıtır,
seninçin karanfil, yasemin zambak...
bir kuş sesi gelir dudaklarından
gözlerin, gönlümde açan nergisler.
düşen öpüşlerdir dudaklarından
mor akasyalarda ürperen seher.
pencerenden bir gül attığın zaman
ışıkla dolacak kalbimin içi.
geçiyorum mevsim gibi kapından
gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ.
serenad isimli şiiri çok da güzelbir şarkı sözü olmuş harika şiirlerin şairidir. ayrıca
http://www.ykykultur.com.tr/...
cumhuriyet dönemi şairlerinden dıranas, 1909 yılında sinop'un salı köyünde dünyaya geldi. ortaöğrenimini ankara erkek lisesi'nde tamamladı. lisedeki edebiyat öğretmenleri faruk nafiz çamlıbel ve ahmet hamdi tanpınar, şiir sevgisinin gelişmesinde etkili oldular. ankara erkek lisesi'ni bitirdikten sonra hâkimiyet-i milliye gazetesinde çalıştı . ankara hukuk fakültesi'ne iki yıl devam ettikten sonra istanbul'a gitti, edebiyat fakültesi felsefe bölümü'ne girdi ve burayı bitirdi. bu arada güzel sanatlar akademisi'nde kütüphane memurluğu yaptı. dolmabahçe resim ve heykel müzesi resim yardımcılığında bulundu.
1938'de ankara'ya döndü ve chp genel merkezi'nde halkevleri kültür ve sanat yayınları'nı yönetti. ağrı dolaylarında askerlik görevini yaptıktan sonra, ankara'da çocuk esirgeme kurumu yayın müdürü, kurum başkanı , daha sonra iş bankası yönetim kurulu üyesi oldu. devlet tiyatrosu edebî kurul başkanlığı, anadolu ajansı yönetim kurulu üyeliği yaptı. politikaya atılarak zafer gazetesinde yazılar yazdı. birkaç kez dp'den milletvekili adayı olduysa da seçilemedi. yayımlanan ilk şiiri, ankara lisesinden muhip atalay imzasıyla milli mecmua'da çıkan bir kadına adlı şiirdir .
hece şiirinin son kuşağı denilebilecek şairler arasında ahmet muhip dıranas, çağcıl batı şiirine en yakın, kendinden bir iki kuşak sonrası şairler üzerinde, az sayıda şiirle bile olsa, uzun süre etkili olan bir şairdir. o da hocası tanpınar gibi az yazmış, seyrek yayımlamış, şiirlerini şiire başladıktan nerdeyse elli yıl sonra kitaplaştırmıştır. gerek fransız şiiri, gerekse kendinden önceki kuşaktan ustaları ahmet haşim ve ahmet hamdi tanpınar'dan aldığı etkileri sanatına yedirerek özgün bir şiire ulaşmıştır. hece ölçüsü sınırlarında kalarak ama durak ve vurgu yerlerini değiştirerek gelenekselde çağdaşlığı yakalayan, çağrışım gücü yüksek, yurdu, insanı ve doğası ile barışık, alışılmadık deyiş örgüsüyle unutulmaz şiirler yazdı. şiirlerinde aşk, tabiat, ölüm, hatıralar, sığ olmayan bir anlatımla ve düşündürücü boyutlar içinde verilmiştir.
ahmet muhip dıranas, 21 haziran 1980 yılında ankarada öldü.
kaynak:kimkimdir.gen.tr,direkt copy-pasedir.
Kaynak: İtüSözlük