insanlara olan nefretim, her ne kadar iyi olanlarını görsem de; kaybolmuyor. Başkalarının ikiyüzlülükleri, kötülükleri, yalanları. . Olumsuz her neleri varsa beni insanlığımdan, varlığımdan utandırıyor. Tam anlamıyla istemiyorum, kimseyle yakınlaşmak. Kimseyle konuşmak istemiyorum. Zamanla bu benim karakterime bir silahın kabzasına işlenen gümüş gibi işlendi. Söküp atmayı düşünemiyorum. Düşünsem de, çabalarım boşa gidiyor. Tek bir yol var sanırım, o bende kalsın. Ama o oyunu da oynamak isterim

merak ettim
