Merhaba, Boşanmaya ilişkin yaşadığınız psikolojinin aynısını yaşıyorum. ( Kadın gözü ile değerlendireceğiniz fikirlerinize ihtiyacım var)
Fiilen ayrılığımızın 6.ayı, dünya tatlısı 4 yaşında bir kızımız var. Doğal olarak annesinin yanında, ama görüşmemizde herhangi bir sorun yok. Haftada 3 gün kızım bende de kalıyor. Boşanma evresine kadar her tartışmamızda eşim boşanalım derdi ve sonrasında özür diler yada biz ayrı yapamayız diyerek benide ikna ederdi. Çok sevdiğim için bende bırakamazdım onu... Tam bir yıl önce maillerinden okul yıllarından arkadaşı ile irtibata geçtiğini ve duygusal yakınlaşma olduğunu tespit edince dünyam başıma yıkıldı... Hatta bir iş bahane ederek o arkadaşının bulunduğu şehre gittiğini de hatırlatınca onuda kabul etti. Ancak aramızda hiç bir şey yaşanmadı, sana ihanet edemedim dedi. Zaten tespit etmiş olduğum mail yazışmasıda bunu destekliyordu...Ancak gelgitler yaşayan eşim benim şehir dışında olduğum bir tarihte bu defa onu bizim yaşadığımız şehre davet ediyordu.. dayanamadığım noktada zaten, duygusal boşluğa düşülerek yapılan hatasını tekrarlaması idi... Fiilen beni aldatmasada, duygusal kayma yaşaması bütün güvenimi sarsmıştı. Ona asla güvenemzdim artık.. Sorunlu bir evlilikte sorunlar tek taraflı yaşanmaz... Her iki tarafta mutsuzdur... İntihara kalkıştı, ilaçlar içti... hastaneye zor yetiştirdim... Rezil olduk çevreye ... ama kimseye yaşadıklarımı anlatamadım... onun haysiyetini düşündüm, çünkü o kızımın annesi ve hayatımda sevdiğim ilk ve tek kadındı... Ama neyazıkki karşılıksız sevgi.. yada aşırı değer verdiğim için yaşanan sonuç ... İyi bir işm ve iyi bir gelirim var, onunda öyle sayılır... Ayrıldıktan sonra o daha kolay kurdu düzenini.. Hatta iki aydır yeni bir sevgilisi olduğunu ve beni kahrımdan öldüreceğini içeren bir mesaj bile gönderdi. Beni peşinden koşturmak içinmi yapıyor bilmiyorum ... Salakça bir sevgi olduğununda farkındayım... Yeniden aile olmamız İMKANSIZ... Midem almaz artık bu ilişkiyi ama, ilginçtir onu hala seviyorum.... Bana yardımcı olursanız sevinirim, Nasıl çıkılır bu çukurdan?
Fiilen ayrılığımızın 6.ayı, dünya tatlısı 4 yaşında bir kızımız var. Doğal olarak annesinin yanında, ama görüşmemizde herhangi bir sorun yok. Haftada 3 gün kızım bende de kalıyor. Boşanma evresine kadar her tartışmamızda eşim boşanalım derdi ve sonrasında özür diler yada biz ayrı yapamayız diyerek benide ikna ederdi. Çok sevdiğim için bende bırakamazdım onu... Tam bir yıl önce maillerinden okul yıllarından arkadaşı ile irtibata geçtiğini ve duygusal yakınlaşma olduğunu tespit edince dünyam başıma yıkıldı... Hatta bir iş bahane ederek o arkadaşının bulunduğu şehre gittiğini de hatırlatınca onuda kabul etti. Ancak aramızda hiç bir şey yaşanmadı, sana ihanet edemedim dedi. Zaten tespit etmiş olduğum mail yazışmasıda bunu destekliyordu...Ancak gelgitler yaşayan eşim benim şehir dışında olduğum bir tarihte bu defa onu bizim yaşadığımız şehre davet ediyordu.. dayanamadığım noktada zaten, duygusal boşluğa düşülerek yapılan hatasını tekrarlaması idi... Fiilen beni aldatmasada, duygusal kayma yaşaması bütün güvenimi sarsmıştı. Ona asla güvenemzdim artık.. Sorunlu bir evlilikte sorunlar tek taraflı yaşanmaz... Her iki tarafta mutsuzdur... İntihara kalkıştı, ilaçlar içti... hastaneye zor yetiştirdim... Rezil olduk çevreye ... ama kimseye yaşadıklarımı anlatamadım... onun haysiyetini düşündüm, çünkü o kızımın annesi ve hayatımda sevdiğim ilk ve tek kadındı... Ama neyazıkki karşılıksız sevgi.. yada aşırı değer verdiğim için yaşanan sonuç ... İyi bir işm ve iyi bir gelirim var, onunda öyle sayılır... Ayrıldıktan sonra o daha kolay kurdu düzenini.. Hatta iki aydır yeni bir sevgilisi olduğunu ve beni kahrımdan öldüreceğini içeren bir mesaj bile gönderdi. Beni peşinden koşturmak içinmi yapıyor bilmiyorum ... Salakça bir sevgi olduğununda farkındayım... Yeniden aile olmamız İMKANSIZ... Midem almaz artık bu ilişkiyi ama, ilginçtir onu hala seviyorum.... Bana yardımcı olursanız sevinirim, Nasıl çıkılır bu çukurdan?
