- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Deprem çiçeklerinin mekanı...
dağlar yükseldikçe uçurumlar derinleşiyor...
ama biliyorum ki bir dağdan bir dağa yine uçurumlar köprü oluyor....
Aklımda kayalar kopuyor, duvarlar yıkılıyor
Yüreğimde, kuruyan bir ırmağın yatağındaki
boşluk
Ayak izlerimi bırakmaya çalışıyorum taşların
üstünde
Kimsenin arayıp bulamayacağı bir adresim var artık.
Dostlarda çekilip gidiyorlar hayatımdan
Yürüdükleri yollarda arıyorum onları,
Sevdikleri kızların gözlerinde
Kendi sularınca boğulan bir denizim ben
Kendi taşlarınca zapt edilen bir kale
Başımı avuçlarıma alıp sıksam ne olur
Çıkarabilir miyim beynimdeki o kara suyu?
Bir çiçek tarlasına dönüştürebilir miyim
Aylardır önünde durduğum bu dipsiz uçurumu?
uçurum yardır canandır
Bir uçurumun gölgesindeyim
Uzanda tut elimden, ne kaybedersinki, belkide dünyaya
Belkıde insanlara ve insanlığa kazandırırsın beni
Ne farkederki bir eksik bir fazla demeden, beni yargılamadan tut ellerimden...
Belkıde bu günü bekliyordum ölmemek için yaşarken
Belki sen hiç kimsenin yansıtmadığı, yaşatamadığı farkı yaratacaksın hayatımda,
Ve belkide ben günün birinde burada olduğum için dualar edeceğim sana,
Yada sen, iyiki varsın diyebileceksin bana
Ne dersin tutarmısın elimi....
Uçurumun gölgesinden kurtarırmısın beni?
ne yanına düşersen düş
dibi tek
nedendir bilmem ama beni hüzünlendirir hep..buna rağmen uçurum kenarlarını severim..
Uçurumun kıyısında ayakta dikilip Manyak (Modern bir tabir olup bir şeye derece katmak için kullanılır, çok, abartılı gibim bişey) bir manzara eşliğinde rüzgarı vücudunuzda ve uğultusunu kulaklarınızda hissederken korkunun ürettiği adrenalin etkisiyle mest olmak duygusu. Hakkatten çok manyak bi duygudur tavsi ederim...
Gözlerın uçurumun kenarıydı..Benı benden aldılar ve bır katliama tanıktılar.gözlerin uçurumdu benı yok edecek kadar derin ve cesurdu.
Kaynak:Antropoloji
Deprem çiçeklerinin mekanı...
dağlar yükseldikçe uçurumlar derinleşiyor...
ama biliyorum ki bir dağdan bir dağa yine uçurumlar köprü oluyor....
Aklımda kayalar kopuyor, duvarlar yıkılıyor
Yüreğimde, kuruyan bir ırmağın yatağındaki
boşluk
Ayak izlerimi bırakmaya çalışıyorum taşların
üstünde
Kimsenin arayıp bulamayacağı bir adresim var artık.
Dostlarda çekilip gidiyorlar hayatımdan
Yürüdükleri yollarda arıyorum onları,
Sevdikleri kızların gözlerinde
Kendi sularınca boğulan bir denizim ben
Kendi taşlarınca zapt edilen bir kale
Başımı avuçlarıma alıp sıksam ne olur
Çıkarabilir miyim beynimdeki o kara suyu?
Bir çiçek tarlasına dönüştürebilir miyim
Aylardır önünde durduğum bu dipsiz uçurumu?
uçurum yardır canandır
Bir uçurumun gölgesindeyim
Uzanda tut elimden, ne kaybedersinki, belkide dünyaya
Belkıde insanlara ve insanlığa kazandırırsın beni
Ne farkederki bir eksik bir fazla demeden, beni yargılamadan tut ellerimden...
Belkıde bu günü bekliyordum ölmemek için yaşarken
Belki sen hiç kimsenin yansıtmadığı, yaşatamadığı farkı yaratacaksın hayatımda,
Ve belkide ben günün birinde burada olduğum için dualar edeceğim sana,
Yada sen, iyiki varsın diyebileceksin bana
Ne dersin tutarmısın elimi....
Uçurumun gölgesinden kurtarırmısın beni?
ne yanına düşersen düş
dibi tek
nedendir bilmem ama beni hüzünlendirir hep..buna rağmen uçurum kenarlarını severim..
Uçurumun kıyısında ayakta dikilip Manyak (Modern bir tabir olup bir şeye derece katmak için kullanılır, çok, abartılı gibim bişey) bir manzara eşliğinde rüzgarı vücudunuzda ve uğultusunu kulaklarınızda hissederken korkunun ürettiği adrenalin etkisiyle mest olmak duygusu. Hakkatten çok manyak bi duygudur tavsi ederim...
Gözlerın uçurumun kenarıydı..Benı benden aldılar ve bır katliama tanıktılar.gözlerin uçurumdu benı yok edecek kadar derin ve cesurdu.
Kaynak:Antropoloji