- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
birinci noktanın hikâyesidir:
Ben sırrına sarılmış bir noktacık idim...Bir gün bir şairin huzuruna çıkardılar beni....^
Koca başını bir kağıda eğmiş uzun uzun düşünür idi...
Eğildim kaleminin ucuna dokundum....
Yerle gök arasında bir yerlerde, hiç duymadığım bir lîsânda bir hikâyede son buldum.....
sırrım ifşâ oldu...
Koskoca kainatdan uzun bir cümleye dönüştüm...
ikinci noktanın rivâyetidir':..'
Birinci nokta ince uzun bir cümle idi...hiç durmaz kâinâtın sırrına dair söyler idi..
ben ilk noktadan arta kalanım...
üçüncü nokta beni hiç bilmedi...
üçüncü noktanın sırrıdır:'...'
her nerede yarım kalmış bir cümle varsa orda üç nokta vardır...
Üçüncü noktada mânâ saklıdır..
cümlenin açık kalan ucundan size doğru üflediği sır ile belki kendinizi
- nokta eğer ki söylemek istemişse-
belki hâkikâti belki de yalnız üç küçük noktayı görürsünüz '...'
eğer ki üç küçük nokta söylemek istemişse....
üç noktanın ima ettiğini, yeri gelir, bütün bir edebiyat şerhten âciz kalır. nokta dediğimiz, adı üstünde noktadır işte. geometrinin başlangıç yeri, sözün sonudur. ilim bir nokta idi cahiller onu çoğalttı sözü, size noktanın basitliğinde gizlenen olgunluk ve mükemmeliği çağrıştırabilirse de, sıradan üç noktanın ima ettiği mutlaka daha fazla birşeydir. çünkü üç nokta arasındaki mesafaye kendinizi koyabilirsiniz hayalhanenizi, hislerinizi ve tasavvurlarınızı. üç noktalık bir hacmi siz inşa eder ve orada kendinizi tarif edebilirsiniz...
O üc noktada bazen kulak kanatabilecek ciglik vardir, bazen kabullenmek sessizce kendisinden önce gelen yada gelemeyen hikayeyi, cümleyi, kelimeyi. Anlatmaya takati olmayanlarin sigindigi bir limandir üc nokta... Bazende firar etmek bilinmeyenler ülkesine..
Keske kendisine sorabilsek...
diyor ki...
Susmanın kalesine sığınıyorum
Önümde karanlıktan duvarlar
Sırtımda insan yüklü bir gök var.
E. Beyazıt
Kaynak:Antropoloji
birinci noktanın hikâyesidir:
Ben sırrına sarılmış bir noktacık idim...Bir gün bir şairin huzuruna çıkardılar beni....^
Koca başını bir kağıda eğmiş uzun uzun düşünür idi...
Eğildim kaleminin ucuna dokundum....
Yerle gök arasında bir yerlerde, hiç duymadığım bir lîsânda bir hikâyede son buldum.....
sırrım ifşâ oldu...
Koskoca kainatdan uzun bir cümleye dönüştüm...
ikinci noktanın rivâyetidir':..'
Birinci nokta ince uzun bir cümle idi...hiç durmaz kâinâtın sırrına dair söyler idi..
ben ilk noktadan arta kalanım...
üçüncü nokta beni hiç bilmedi...
üçüncü noktanın sırrıdır:'...'
her nerede yarım kalmış bir cümle varsa orda üç nokta vardır...
Üçüncü noktada mânâ saklıdır..
cümlenin açık kalan ucundan size doğru üflediği sır ile belki kendinizi
- nokta eğer ki söylemek istemişse-
belki hâkikâti belki de yalnız üç küçük noktayı görürsünüz '...'
eğer ki üç küçük nokta söylemek istemişse....
üç noktanın ima ettiğini, yeri gelir, bütün bir edebiyat şerhten âciz kalır. nokta dediğimiz, adı üstünde noktadır işte. geometrinin başlangıç yeri, sözün sonudur. ilim bir nokta idi cahiller onu çoğalttı sözü, size noktanın basitliğinde gizlenen olgunluk ve mükemmeliği çağrıştırabilirse de, sıradan üç noktanın ima ettiği mutlaka daha fazla birşeydir. çünkü üç nokta arasındaki mesafaye kendinizi koyabilirsiniz hayalhanenizi, hislerinizi ve tasavvurlarınızı. üç noktalık bir hacmi siz inşa eder ve orada kendinizi tarif edebilirsiniz...
O üc noktada bazen kulak kanatabilecek ciglik vardir, bazen kabullenmek sessizce kendisinden önce gelen yada gelemeyen hikayeyi, cümleyi, kelimeyi. Anlatmaya takati olmayanlarin sigindigi bir limandir üc nokta... Bazende firar etmek bilinmeyenler ülkesine..
Keske kendisine sorabilsek...
diyor ki...
Susmanın kalesine sığınıyorum
Önümde karanlıktan duvarlar
Sırtımda insan yüklü bir gök var.
E. Beyazıt
Kaynak:Antropoloji