- Katılım
- 16 Aralık 2008
- Mesajlar
- 145,988
- Reaksiyon puanı
- 1
- Puanları
- 0
Tip 2 DiyabetTip 2 diyabet, genellikle 45 yaş sonrasında ortaya çıkan kronik bir hastalıktır. Ailede diyabet hastası olması, yaş, kilo, yeme alışkanlığı gibi risk faktörleri diyabet gelişimini etkiler.
Dünyada tahmini 140 milyon insan diyabet hastasıdır ve tahminler, bu rakamın 2025 yılı itibariyle 3 milyona ulaşacağını ileri sürmektedir. Tip 2 diyabet, bütün vakaların yaklaşık %90ını oluşturmaktadır.
Epidemiyolojik araştırmalar, tip 2 diyabetin, dünyada en sık görülen kronik hastalıklardan biri olduğunu göstermektedir. Dünyada tip 2 diyabetin tahmini artışı, fiziksel aktivitede anlamlı bir azalma ve tip 2 diyabette genetik yatkınlığa neden olan obezitenin artan prevalansı ile birleşen yaşlanan popülasyona bağlanabilir. Tip 2 diyabetin patofizyolojisi, karaciğerde, yağ dokusunda ve kas dokusundaki insülin direnci ve pankreastaki beta-hücrelerinden bozulmuş insülin sekresyonu ile karakterizedir.
Son senelerde yapılan çeşitli çalışmalar, insülin direncini, genellikle tip 2 diyabetin klinik başlangıcının izlediğini göstermiştir. Başlangıçta endojen insülin düzeyleri, insülin direncini kompanse etmek için yükselir. Bu hiperinsülinemik bireyler, sürekli olarak düşen insülin duyarlılığına rağmen, normal kan şekeri düzeylerini bu şekilde koruyabilirler. Fakat zamanla, insülin direnci giderek artınca, pankreas bunu insülin salgısını artırarak tamamen telafi edememeye başlar. Sonuç ilerleyen hiperglisemi ve klinik olarak belirgin diyabettir.
Erken dönemde insülin direnci arttıkça, glisemik kontrolün sağlanması amacıyla pankreastan salınan insülin miktarı da artar.
Dünyada tahmini 140 milyon insan diyabet hastasıdır ve tahminler, bu rakamın 2025 yılı itibariyle 3 milyona ulaşacağını ileri sürmektedir. Tip 2 diyabet, bütün vakaların yaklaşık %90ını oluşturmaktadır.
Epidemiyolojik araştırmalar, tip 2 diyabetin, dünyada en sık görülen kronik hastalıklardan biri olduğunu göstermektedir. Dünyada tip 2 diyabetin tahmini artışı, fiziksel aktivitede anlamlı bir azalma ve tip 2 diyabette genetik yatkınlığa neden olan obezitenin artan prevalansı ile birleşen yaşlanan popülasyona bağlanabilir. Tip 2 diyabetin patofizyolojisi, karaciğerde, yağ dokusunda ve kas dokusundaki insülin direnci ve pankreastaki beta-hücrelerinden bozulmuş insülin sekresyonu ile karakterizedir.
Son senelerde yapılan çeşitli çalışmalar, insülin direncini, genellikle tip 2 diyabetin klinik başlangıcının izlediğini göstermiştir. Başlangıçta endojen insülin düzeyleri, insülin direncini kompanse etmek için yükselir. Bu hiperinsülinemik bireyler, sürekli olarak düşen insülin duyarlılığına rağmen, normal kan şekeri düzeylerini bu şekilde koruyabilirler. Fakat zamanla, insülin direnci giderek artınca, pankreas bunu insülin salgısını artırarak tamamen telafi edememeye başlar. Sonuç ilerleyen hiperglisemi ve klinik olarak belirgin diyabettir.
Erken dönemde insülin direnci arttıkça, glisemik kontrolün sağlanması amacıyla pankreastan salınan insülin miktarı da artar.