- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
azraile hoşgeldin diyebilmekte hüner..
Ne
Önemi
Var
Ölüm
Anının
Yerinin
Yılının...
umudum jiletle kesti bileklerini....son anın da bile,soluk bir gülümseme vardı yüzün de....
'Lezzetleri acıya çeviren ölümü sık sık hatırlayınız...'
takıl bana hayatını yaşa bre melun....tarzında bir söz uyar mı acaba bu terime ben bilmem
))))
dudağının kenarında minik bir tebessüm kalmalı..alınan son nefes son sevgi sözlerinden sonra olmalı...
tamamen sevdiklerinin üzüntüsünü görüp çaresiz kalmanın ve bilinmeyen yere yapılacak yolculuğun verdiği korkunç ızdırap
mutluluk yok belki sonunda ama hüzünde yok, kederde, acıda...mutlu olamayacağım belki, ama artık hiç bi zaman mutsuzda olmayacağım...
hüzünlenmeyeceğim...acı - artık - yok...
kahpe bi gecenin çığlığı var kulağımda...başıma geçirdiğim tırnaklarımın arasında kafamın derisi,gözlerimde devrilmiş şarapların alkolleri akıyor...nerden aktığını bilemediğim kan ellerimi ve kollarımı kapladı, dudaklarıma geçirdiğim jiletin arasından akan kanlar boğazımı yakıyor...vücudum üşümeye başladı...
şimdi akan kanın sıcaklığını daha rahat duyuyorum...kanın aktığı yerdeki bıraktığı sıcaklıktan kanadığı yeri hissedebiliyorum...tadını alıyorum ağızımda... boğazımı yakıyor...
artık acıyı duymuyorum...üşüyorum sadece ama biliyorum biraz sonra oda geçecek...uykum var...artık uyumalıyım sanırım..zaman geldi...yüzümdeki kanla karışıp akan son göz yaşı geride kalanlara acıdığım için...
-cenin pozisyonunu almış yatağında sessiz bi uykuya dalışı bi bebeğin rahimden çıktıktan sonraki ilk uykusu gibi...yüzünde hiç bir zaman anlayamayacağınız mutlu bi tebessüm...hiç bi zaman öğrenemeyeceğiniz...nedenini hiç bilmeyeceğiniz hatta merak etmeyeceğiniz bi tebessüm...nedenini bilmekten korktuğunuz için aynı nedene sahip her insandan biri olduğnuza inanmadığınız için hiç öğrenmeyeceğiniz bi tebessüm...
alttan açılıp kapanmaya başlar...
yusuf...yusuf...yusuf....
Kaynak:Antropoloji
azraile hoşgeldin diyebilmekte hüner..
Ne
Önemi
Var
Ölüm
Anının
Yerinin
Yılının...
umudum jiletle kesti bileklerini....son anın da bile,soluk bir gülümseme vardı yüzün de....
'Lezzetleri acıya çeviren ölümü sık sık hatırlayınız...'
takıl bana hayatını yaşa bre melun....tarzında bir söz uyar mı acaba bu terime ben bilmem
dudağının kenarında minik bir tebessüm kalmalı..alınan son nefes son sevgi sözlerinden sonra olmalı...
tamamen sevdiklerinin üzüntüsünü görüp çaresiz kalmanın ve bilinmeyen yere yapılacak yolculuğun verdiği korkunç ızdırap
mutluluk yok belki sonunda ama hüzünde yok, kederde, acıda...mutlu olamayacağım belki, ama artık hiç bi zaman mutsuzda olmayacağım...
hüzünlenmeyeceğim...acı - artık - yok...
kahpe bi gecenin çığlığı var kulağımda...başıma geçirdiğim tırnaklarımın arasında kafamın derisi,gözlerimde devrilmiş şarapların alkolleri akıyor...nerden aktığını bilemediğim kan ellerimi ve kollarımı kapladı, dudaklarıma geçirdiğim jiletin arasından akan kanlar boğazımı yakıyor...vücudum üşümeye başladı...
şimdi akan kanın sıcaklığını daha rahat duyuyorum...kanın aktığı yerdeki bıraktığı sıcaklıktan kanadığı yeri hissedebiliyorum...tadını alıyorum ağızımda... boğazımı yakıyor...
artık acıyı duymuyorum...üşüyorum sadece ama biliyorum biraz sonra oda geçecek...uykum var...artık uyumalıyım sanırım..zaman geldi...yüzümdeki kanla karışıp akan son göz yaşı geride kalanlara acıdığım için...
-cenin pozisyonunu almış yatağında sessiz bi uykuya dalışı bi bebeğin rahimden çıktıktan sonraki ilk uykusu gibi...yüzünde hiç bir zaman anlayamayacağınız mutlu bi tebessüm...hiç bi zaman öğrenemeyeceğiniz...nedenini hiç bilmeyeceğiniz hatta merak etmeyeceğiniz bi tebessüm...nedenini bilmekten korktuğunuz için aynı nedene sahip her insandan biri olduğnuza inanmadığınız için hiç öğrenmeyeceğiniz bi tebessüm...
alttan açılıp kapanmaya başlar...
yusuf...yusuf...yusuf....
Kaynak:Antropoloji