Anladım, dostumm. . Telkin dinliyorum ben. Nerden baksaaann. . Bi 3 ay falan oldu. Bi şeylerin farkına vardırtıyor seni. Başkalarını gereğinden fazla önemsiyorum ben, bu da dolaylı/dolaysız; hayatımı mahfediyor

Halihazırda Ego-Kendine Güven-Başkalarının Düşüncelerini Önemsememe dinliyorum. Dinlemediğim zaman farkettim, herşey eskisi gibi oluyor. Dinlediğim zaman bi ferahlık hali geliyor. . Kendime geliyorum. Sonrasında birçok şey kendiliğinden rayına oturuyor. Ailemle ben de çok iyiyim sohbet sırasında. . Yüzüm gülüyor, vs. Ama dışarı çıkınca suratım asılıyordu, kendimi kötü hissediyordum. Yalnızsam yerin dibine geçiyordum

Zamanla değiştii

Hâlâ bişeyler var ama eskisi gibi değil

Somurtmuyorum, gülümsüyorum

Yine de sert bi görünüşüm var

ama içim öyle değilll

neyse konu saptıı sevincli ben konuşamazdım. Aynı senin gibi dilim dönmezdi. Çok değil, 6 7 ay önce öyleydimm

Bi gün toplulukta konuşuyorum, herşey güzel. . derken bi anda diycek bişey bulamadım. Millet bana bakıyordu

sustum. Ağzımdan kelimeler gelmediler

bi baktım başka biri atladı girdi sohbete :

ben dışta kaldımm

çookk kötü ezildiğimi hissettim. Sonra burda biri aynı durumdan bahsetmişti. Kim hatırlayamadım. Konuşurken tutuldum dedi. Sonra bi baktım, karşımdakiler beni dinliyorlar dedi. Benim yaşadığımın aynısıydı

Konuşmaya devam ettiğini ve akıcı şekilde konuştuğunu söyledi

ben de geçen gün uyguladımm. . Vee, işe yarıyooorr

Karşımdakine rezil oldum, diye düşündüğüm için bişey demiyordum. Ama o zaman, bana meraklı gözlerle baktığını, dinlediğini farkettim. Konuş lan!! dedim kendimee sevincli ve konuştuuuumm

Harf marf yutmadan, niyagara şelalesi gibii


öyyle iştee :