- Katılım
- 11 Haziran 2008
- Mesajlar
- 5
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Yaş
- 2025
Bugüne kadar hep başkaları için yaşadığımı farkettim; başkalarının beğendiği elbise, ayakkabı, saç modeli vs. kuşandım, başkalarının hoşuna gidecek şeyler yaptım ve kendimi ne kadar boş verdiğimi hissetmeye başladım. Kendimi sevmiyordum, başarısızdım, özgüvenim yok denecek kadar azdı, bunu düzeltmeliydim.
İşe önce kendimi sevmekle başladım canımın istediği her şeyi yaptım, çocuklar gibi eğlendim, oynadım, şarkılar söyledim... Kendime zaman ayırdım, iyimser olmaya başladım sevdiğim şeylerin sayısının arttığını farkettim, korkularım azaldı, en büyük korkum olan ölüm bile artık korkutmuyordu beni çünkü yaşıyordum.
Kendi ölümümü tadacaksam kendi hayatımı yaşamalıyım dedim ve öyle yaptım artık benden daha özel birşey yok bu hayatta ama asla bencil değilim, zira herşeyi çok seviyorum, hayat bir mucizedir ve ancak gerçekten yaşayanlar bu mucizenin zerafetini görebilirler. Kimse hayatımızı değiştiremez, hayatımızı yalnızca biz değiştirebiliriz, o zaman ne duruyoruz?
İşe önce kendimi sevmekle başladım canımın istediği her şeyi yaptım, çocuklar gibi eğlendim, oynadım, şarkılar söyledim... Kendime zaman ayırdım, iyimser olmaya başladım sevdiğim şeylerin sayısının arttığını farkettim, korkularım azaldı, en büyük korkum olan ölüm bile artık korkutmuyordu beni çünkü yaşıyordum.
Kendi ölümümü tadacaksam kendi hayatımı yaşamalıyım dedim ve öyle yaptım artık benden daha özel birşey yok bu hayatta ama asla bencil değilim, zira herşeyi çok seviyorum, hayat bir mucizedir ve ancak gerçekten yaşayanlar bu mucizenin zerafetini görebilirler. Kimse hayatımızı değiştiremez, hayatımızı yalnızca biz değiştirebiliriz, o zaman ne duruyoruz?
