- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Üsküdar topraktan ve taştan başkaca bir şeydi...Arkalarına doğru sesizliğine, ney üfleyen rüzgarlar ve ritme ayak uyduran semazen, derviş-meşrep servilerin dergâhı olan karacaahmet...Ki meskunları aynı gözlerle servilere bakar, aynı kulaklarla fısıltıları dinlerler...Hep aynı rüyayı görmüş olduklarını sanırlardı...Yaşamak rüyasını...
Her nefis ölümü tadacaktır
Sizi musibet ve nimetlerle deneriz
Sonunda bize döneceksiniz...
(Enbiya / 35)
Kabristanları sevip sık sık ziyaret etmeme rağmen karacahmet mezarlığına bir kaç defa yolum düştüğü halde uğramadım
sebebi ekranlara yansıyan gözyaşı dökemedikleri için kara gözlükler ardına gizlenmiş cenaze namazı kılınırken dahi camiinin avlusunun dışında cicili bicili kıyafetleri ile makyajlı sahte sevenlerin çok olduğu mevtaların fazlalığından mıdır nedir anlayamadım… ve bir türlü sevemedim bu kabristanı…
çok güzel bi mezar yeri.
ben bu döşeği sererim toprağın içine
kimse bozmaz müşkülpesentliğimi
kimse uğramaz vurdumduymazlığımın köşküne
bir sonsuz
bir ben
kimse çakmaz kalemimin ucunu sivrilttiğim hecelerden
yaprakları arasından güneş süzülen selvilerin gümüş gölgesinde,toprağın altında mesut bahtiyar yatabilme ihtimalini,bir cennet bahçesinde ebediyeti beklemeyi..güneşi,toprağı,ılık tatlı havaları..böyle şeyleri çağrıştırıyor.
Deryada sonsuzluğu fikretmeye ne zahmet!
Al sana derya gibi sonsuz Karacaahmet!
Göbeğinde yalancı şehrin, sahici belde
Ona sor, gidenlerden kalan şey neymiş elde?
Mezar, mezar, zıtların kenetlendiği nokta
Mezar, mezar, varlığa yol veren geçit, yokta...
Onda sırların sırrı: Bulmak için kaybetmek.
Parmakların saydığı ne varsa hep tüketmek.
Varmak o iklime ki, uğramaz ihtiyarlık
Ebedi gençliğin taht kurduğu yer, mezarlık.
Ebedi gençlik ölüm, desem kimse inanmaz
Taş ihtiyarlar, servi çürür, ölüm yıpranmaz.
Karacaahmet bana neler söylüyor, neler!
Diyor ki, viran olmaz tek bucak, viraneler,
Zaman deli gömleği, Onu yırtan da ölüm
Ölümde yekpare ân, ne kesiklik, ne bölüm..
Hep olmadan hiç olmaz, hiçin ötesinde hep
Bu mu dersin, taşlarda donmuş sükûta sebep?
Kavuklu, baş örtülü, fesli, baş açık taşlar
Taşlara yaslanmış da küflü kemikten başlar,
Kum dolu gözleriyle süzüyor insanları
Süzüyor, sahi diye toprağa basanları.
Onlar ki, her nefeste habersiz öldüğünden,
Gülüp oynamaktalar, gelir gibi düğünden.
Onlar ki, sıfırlarda rakamları bulmuşlar
Fikirden kurtularak, ölümden kurtulmuşlar.
Söyle Karacaahmet, bu ne acıklı talih!
Taşlarına kapanmış, ağlıyor koca tarih
ebedi istirahat mekanı..kim istirahatte kim terlemede Allahû alem..
yükselir selvi ağaçları boy boy..kulak vermeyi bilene bağrındaki insancıklardan kim bilir neler fısıldarlar..
DALGIN ÖLÜ
Dün güzel bir kadın geçti
Kabrimin yakınından
Doya doya seyrettim
Gün hazinesi bacaklarını
Gecemi altüst eden
Söylesem inanmazsınız
Kalkıp verecek oldum
Düşürünce mendilini
Öldüğümü unutmuşum
CAHİT SITKI TARANCI 1910 - 1956
(Ölüm temasının unutulmaz şairi.. öleli tam 50 yıl olmuş)
Kaynak:Antropoloji
Üsküdar topraktan ve taştan başkaca bir şeydi...Arkalarına doğru sesizliğine, ney üfleyen rüzgarlar ve ritme ayak uyduran semazen, derviş-meşrep servilerin dergâhı olan karacaahmet...Ki meskunları aynı gözlerle servilere bakar, aynı kulaklarla fısıltıları dinlerler...Hep aynı rüyayı görmüş olduklarını sanırlardı...Yaşamak rüyasını...
Her nefis ölümü tadacaktır
Sizi musibet ve nimetlerle deneriz
Sonunda bize döneceksiniz...
(Enbiya / 35)
Kabristanları sevip sık sık ziyaret etmeme rağmen karacahmet mezarlığına bir kaç defa yolum düştüğü halde uğramadım
sebebi ekranlara yansıyan gözyaşı dökemedikleri için kara gözlükler ardına gizlenmiş cenaze namazı kılınırken dahi camiinin avlusunun dışında cicili bicili kıyafetleri ile makyajlı sahte sevenlerin çok olduğu mevtaların fazlalığından mıdır nedir anlayamadım… ve bir türlü sevemedim bu kabristanı…
çok güzel bi mezar yeri.
ben bu döşeği sererim toprağın içine
kimse bozmaz müşkülpesentliğimi
kimse uğramaz vurdumduymazlığımın köşküne
bir sonsuz
bir ben
kimse çakmaz kalemimin ucunu sivrilttiğim hecelerden
yaprakları arasından güneş süzülen selvilerin gümüş gölgesinde,toprağın altında mesut bahtiyar yatabilme ihtimalini,bir cennet bahçesinde ebediyeti beklemeyi..güneşi,toprağı,ılık tatlı havaları..böyle şeyleri çağrıştırıyor.
Deryada sonsuzluğu fikretmeye ne zahmet!
Al sana derya gibi sonsuz Karacaahmet!
Göbeğinde yalancı şehrin, sahici belde
Ona sor, gidenlerden kalan şey neymiş elde?
Mezar, mezar, zıtların kenetlendiği nokta
Mezar, mezar, varlığa yol veren geçit, yokta...
Onda sırların sırrı: Bulmak için kaybetmek.
Parmakların saydığı ne varsa hep tüketmek.
Varmak o iklime ki, uğramaz ihtiyarlık
Ebedi gençliğin taht kurduğu yer, mezarlık.
Ebedi gençlik ölüm, desem kimse inanmaz
Taş ihtiyarlar, servi çürür, ölüm yıpranmaz.
Karacaahmet bana neler söylüyor, neler!
Diyor ki, viran olmaz tek bucak, viraneler,
Zaman deli gömleği, Onu yırtan da ölüm
Ölümde yekpare ân, ne kesiklik, ne bölüm..
Hep olmadan hiç olmaz, hiçin ötesinde hep
Bu mu dersin, taşlarda donmuş sükûta sebep?
Kavuklu, baş örtülü, fesli, baş açık taşlar
Taşlara yaslanmış da küflü kemikten başlar,
Kum dolu gözleriyle süzüyor insanları
Süzüyor, sahi diye toprağa basanları.
Onlar ki, her nefeste habersiz öldüğünden,
Gülüp oynamaktalar, gelir gibi düğünden.
Onlar ki, sıfırlarda rakamları bulmuşlar
Fikirden kurtularak, ölümden kurtulmuşlar.
Söyle Karacaahmet, bu ne acıklı talih!
Taşlarına kapanmış, ağlıyor koca tarih
ebedi istirahat mekanı..kim istirahatte kim terlemede Allahû alem..
yükselir selvi ağaçları boy boy..kulak vermeyi bilene bağrındaki insancıklardan kim bilir neler fısıldarlar..
DALGIN ÖLÜ
Dün güzel bir kadın geçti
Kabrimin yakınından
Doya doya seyrettim
Gün hazinesi bacaklarını
Gecemi altüst eden
Söylesem inanmazsınız
Kalkıp verecek oldum
Düşürünce mendilini
Öldüğümü unutmuşum
CAHİT SITKI TARANCI 1910 - 1956
(Ölüm temasının unutulmaz şairi.. öleli tam 50 yıl olmuş)
Kaynak:Antropoloji