- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Şimdi gelelim hikayenin ''ne ekersen onu biçersin'' tarafına:
Yaşanan kötü ve karnalık günler anlatarak bitmez ama bu korkunç hikayelerden biri çok önemlidir ki: Bir kesim bu vebanın şeytanın işi olduğu yalanını ortaya atar. Tabi batıl inanç yaygın olduğundan kediler şeytana benzetildiği için görüldükleri yerde öldürülürler.
İşte işin can alıcı noktası burdadır ki:
''Aslında Avrupalılar kedileri öldürerek salgına karşı en birinci savunma hatlarını kaybetmiş oluyorlardı. Çünkü veba salgını, öteki adıyla Yersinia Pesüs yaygın bir fare biti tarafından taşınıyordu. Ortaçağda her yer fare doluydu. Kanalizasyon ilkeldi. Caddeler insan dışkısı, çöp ve ölü hayvan artıklarıyla doluydu. Kara veba, hastalığı taşıyan bitlerin fareler yoluyla yayılması sonucu artmıştı.
Cenevizlileri Avrupa'ya geri getiren gemide insanlarla birlikte karaya çıkan fareler hastalığı taşımışlardı. Limanda yaşayan bir sürü kedi öldürülmemiş olsaydı fareleri yiyeceklerdi ve hastalık yayılmayacaktı. Ancak bu kemirgenler kontrolsüz kaldı ve getirdikleri hastalığı korumasız binlerce eve yaydı.
14. yüzyılda salgın hastalık Avrupa'da beş kez daha baş gösterdi. Salgın sona erdiğinde nüfusun üçte birinden fazlası ölmüştü. Kediler öldürülmemiş olsaydı ölüm oranı çok daha az olurdu.''
Panik olan Avrupa halkı, sanki olayı çözecekmiş gibi, günah keçisi ararlar.
Veba, çıkar dengeleri için büyük bir fırsat olur. Bir kaç provakatör ile yüzbinler kışkırtılınır. Teninin renginden ya da dininden dolayı insanlar öldürülür... Yani düşünün hastalık bile ırk, din, renk ayırmadan öldürürken millet intikam, ihtiras ya da güç peşinde :
'Denize düşen, yılana sarılır' gibi bu vebanın günahkarların üzerine Tanrı'nın bir laneti diye de inanılır. Olay gurur ve onur meselesi yapanlardan intihar edenler, hastalıklarını saklayanlar gibi çeşit çeşit aptallıklar ortaya çıkar... Bu durumda hastalığın ne kadar ciddi bir şekilde yayıldığı belli süre gözlerden uzak olur.
Bazı fanatikler ise tersine kendilerini kamçılarlar. Toplu halde kendini kırbaçlamalar yaşanır Avrupa dört bir yanında...
Çadılık suçlanır. Kadın-erkek-çocuk demeden gözlerin yaşına bakılmadan insanlar teker teker ya da toplu halde yakılırlar.
Bazılarını ya kendilerini üstün gödüklerinden ya da öldürülmekten korkutuklarından toplu halde kendilerini bir yerlere kapatarak hastalığın daha çabuk etki göstermesine sebep olurlar.
Artık Kara Ölüm mü yoksa Kara Cahillik mi çok insan öldürdü tartışılır ama o yüzyılda, dile bile alınamayacak işkencelere ve cinayetlere bakılırsa Kara Ölüm bile bu zülmlerin yanında masum gözükür, bari o veba ya insanlar...
Ağrılar, ateş ve bulantıyla başlayan hastalık vucutta morumsu lekelere ve sonra kabarıklara dönüşür. Sonradan yumurta kadar büyüyen bu kabarıklar patlayarak etrafa siyah mürekebimsi bir sıvı şıçratır... İnsanların çok pis bir şekilde ölümüne yol açan bu hastalık 14. yy başlarında ilk olarak Çin'de ortaya çıkmış. Bir tedavisi ya da önlemi bulunamayan bu hastalık denilene göre 80 yılda Çin nüfusunun üçte birini öldürmüş ve Orta doğuya doğru yolculuğa çıkmıştır...
1347 yılında bozkır savaşçıları, Ceneviz şehrini ele geçirmek için, mancınıkla bu hastalıktan ölmüş insanların cesetlerini atarlar. Ve şehirdekiler kuşatmadan kurtulsa bile vebadan kurtulamaz. İşin kötü yanı Cenevizliler bu hastalığı Sicilya'ya dönerlerken yanlarında getirirler ve oradan tüm Avrupa'ya yayılır...
Tabi bu hikaye daha çok din duşmanlarının ağzını sulandıracak kadar çekici olsa da esasen Kara Ölümün değil Kara Cahilliğin milyonlarca masum insanın ölmesine sebep olduğu umarım anlaşılır.
14. yy. ortalarında Avrupa nüfusunun 3/4'ünü yok etmesiyle tanınan vebanın adı. İbret verici hikayesi Çin'e kadar dayanır, hatta kedilere kadar gider.
Kaynak:Antropoloji
Şimdi gelelim hikayenin ''ne ekersen onu biçersin'' tarafına:
Yaşanan kötü ve karnalık günler anlatarak bitmez ama bu korkunç hikayelerden biri çok önemlidir ki: Bir kesim bu vebanın şeytanın işi olduğu yalanını ortaya atar. Tabi batıl inanç yaygın olduğundan kediler şeytana benzetildiği için görüldükleri yerde öldürülürler.
İşte işin can alıcı noktası burdadır ki:
''Aslında Avrupalılar kedileri öldürerek salgına karşı en birinci savunma hatlarını kaybetmiş oluyorlardı. Çünkü veba salgını, öteki adıyla Yersinia Pesüs yaygın bir fare biti tarafından taşınıyordu. Ortaçağda her yer fare doluydu. Kanalizasyon ilkeldi. Caddeler insan dışkısı, çöp ve ölü hayvan artıklarıyla doluydu. Kara veba, hastalığı taşıyan bitlerin fareler yoluyla yayılması sonucu artmıştı.
Cenevizlileri Avrupa'ya geri getiren gemide insanlarla birlikte karaya çıkan fareler hastalığı taşımışlardı. Limanda yaşayan bir sürü kedi öldürülmemiş olsaydı fareleri yiyeceklerdi ve hastalık yayılmayacaktı. Ancak bu kemirgenler kontrolsüz kaldı ve getirdikleri hastalığı korumasız binlerce eve yaydı.
14. yüzyılda salgın hastalık Avrupa'da beş kez daha baş gösterdi. Salgın sona erdiğinde nüfusun üçte birinden fazlası ölmüştü. Kediler öldürülmemiş olsaydı ölüm oranı çok daha az olurdu.''
Panik olan Avrupa halkı, sanki olayı çözecekmiş gibi, günah keçisi ararlar.
Veba, çıkar dengeleri için büyük bir fırsat olur. Bir kaç provakatör ile yüzbinler kışkırtılınır. Teninin renginden ya da dininden dolayı insanlar öldürülür... Yani düşünün hastalık bile ırk, din, renk ayırmadan öldürürken millet intikam, ihtiras ya da güç peşinde :
'Denize düşen, yılana sarılır' gibi bu vebanın günahkarların üzerine Tanrı'nın bir laneti diye de inanılır. Olay gurur ve onur meselesi yapanlardan intihar edenler, hastalıklarını saklayanlar gibi çeşit çeşit aptallıklar ortaya çıkar... Bu durumda hastalığın ne kadar ciddi bir şekilde yayıldığı belli süre gözlerden uzak olur.
Bazı fanatikler ise tersine kendilerini kamçılarlar. Toplu halde kendini kırbaçlamalar yaşanır Avrupa dört bir yanında...
Çadılık suçlanır. Kadın-erkek-çocuk demeden gözlerin yaşına bakılmadan insanlar teker teker ya da toplu halde yakılırlar.
Bazılarını ya kendilerini üstün gödüklerinden ya da öldürülmekten korkutuklarından toplu halde kendilerini bir yerlere kapatarak hastalığın daha çabuk etki göstermesine sebep olurlar.
Artık Kara Ölüm mü yoksa Kara Cahillik mi çok insan öldürdü tartışılır ama o yüzyılda, dile bile alınamayacak işkencelere ve cinayetlere bakılırsa Kara Ölüm bile bu zülmlerin yanında masum gözükür, bari o veba ya insanlar...
Ağrılar, ateş ve bulantıyla başlayan hastalık vucutta morumsu lekelere ve sonra kabarıklara dönüşür. Sonradan yumurta kadar büyüyen bu kabarıklar patlayarak etrafa siyah mürekebimsi bir sıvı şıçratır... İnsanların çok pis bir şekilde ölümüne yol açan bu hastalık 14. yy başlarında ilk olarak Çin'de ortaya çıkmış. Bir tedavisi ya da önlemi bulunamayan bu hastalık denilene göre 80 yılda Çin nüfusunun üçte birini öldürmüş ve Orta doğuya doğru yolculuğa çıkmıştır...
1347 yılında bozkır savaşçıları, Ceneviz şehrini ele geçirmek için, mancınıkla bu hastalıktan ölmüş insanların cesetlerini atarlar. Ve şehirdekiler kuşatmadan kurtulsa bile vebadan kurtulamaz. İşin kötü yanı Cenevizliler bu hastalığı Sicilya'ya dönerlerken yanlarında getirirler ve oradan tüm Avrupa'ya yayılır...
Tabi bu hikaye daha çok din duşmanlarının ağzını sulandıracak kadar çekici olsa da esasen Kara Ölümün değil Kara Cahilliğin milyonlarca masum insanın ölmesine sebep olduğu umarım anlaşılır.
14. yy. ortalarında Avrupa nüfusunun 3/4'ünü yok etmesiyle tanınan vebanın adı. İbret verici hikayesi Çin'e kadar dayanır, hatta kedilere kadar gider.
Kaynak:Antropoloji