- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Nedense nedir lan! diye okunuyordu haberlerde Hollanda..
O yüzden olsa gerek
Nedense iyi geceler öpücüğü hep bir vampirellanın ölümsüzlük aşılayan ılık kanlı dudaklarından enseme doğruca batırılan bir çift diş tadındadır aklımda..
Sadece iyi geceler için değil de,iyi günler için de kondurulması gerektiği kanaatindeyim...
gözaltındaki morluklardan öpüyorum...iyi geceler sevgili......
Aaaaahhhh ah! !
bi de bunun uzunu var, film olan, ama mod kızar onu şöyle yazarsak: uzun iyi geceler öpücüğü (film) . sonra o terimi şöyle değiştirir: uzun iyi geceler öpücüğü (the long kiss goodnight) )
yazımı da silebilir...
yada terim ekleyici sayın üye, parantez içinde açıklama yazmasın ki sözlük sözlük olsun...
anneler-babalar-çoluk,çocuklar-dedeler-nineler-
sefgililer
TEŞIYÊN MIJÊ
Li balefirxaneya demê,
dema ku hişê demê
di çavên bendemana min de dem digirt...
Li ser sînorên wê velerzîna ku
ji rewrewkê dipijiqî,
min tu hembêz dikirî,
min destên xwe
li ser milên te ji bîr dikirin
Û min asoyên bagera paytextên nenas,
di bişirîna te de vedişartin.
Ez nêzî birîna te dibûm,
nêzî sira bayê felekê
û semageriya gulgenimên matmayîna te dibûm,
nêzî ferhenga taristana dilê te
û barana peyvên mirî yên li ser lêvên te dibûm.
Min gazinên te vedixwarin
û min tiliyên sibehê yên ji xunava pirsan,
di hinarkên te de radiçikandin.
Min qîrîna xwe,
rivîn
û
şîn
û
rûpelên nalîna xwe,
xewn
û
xwezî û bendergehên birîna xwe,
mirin û talan
û ji hevketina rex û alî û kevî
û kenarên zemîna xwe, li ber destên te radixistin.
Min nehwirîna xwe,
ji gewriya zuha ya dîroka te didizî
û dîsa, bi dizî
min xwe davêt agirdanka bend
û şîretên te.
Kêlên bêzar ên hişê min û te
û
barana bêrîkirinê li hev dibaniyan.
Hêlîn bi hêlîn,
kevir bi kevir,
Axîn bi axîn,
Gav bi gav,
em ber bi rakêşana sermedî
ya jen û jana paytextan ve dihatin
û em li şinşopa demê,
li xwe
li lezegavên rêvingên bêhûdeyiyê temaşa dikin.
Gula ku di koşeya dilê min de
hînî xatirxwestina heval û destbirakan, yar
û hogiran bûbû,
gula ku di goristana
çavlirêmanê de, kêlîkên vegera şehîd
û xoşewîstan dixwîne, gula ku di destê mirinê de
hînî jiyanê dibe,
aniha, wek
nimebarana paytextan
û xwekuştina sirûdan
û reşgirêdana dayikên
serdemên çiyan û pesar û gundan,
mişextiya min û te radipêçe,
navên me di avjîna mirina xwe de
dinivîsîne.
De hil be ey şînîgiriya dayika min!
De di nav dermanên gizingê de
blgevize,
ey hişê ku ji gihayê qonaxan hatiye ristin!
De teşiyên xwe yên ji mijê birêse,
ey paytexta ku
bi xwîna cigareyên penaberan diçûrise!
Li balefirxaneya demê,
dema ku dem di navbera min
û te de dilikumî,
min bi destê êşa xwe digirt
û min dida pey tîrêjên maça te.
Min mirina xwe haş dikir,
min stranên xwe yên şewitî,
pêşkêşî awirvedana qederê dikirin,
min kajên sînga te,
ji ber bagerê didane alî
û min kurtepista xwe di guhén te de dikuşt:
Destê sibehê, beriya bango dîkê taxê,
ez ê pasvanên bajarekî ji toz û xweliyê,
bi qîrîna xwe veciniqînim
û asoyên Ii xwemikurhatinê,
bi kulîlkên xemgîn ên balefirxaneyan bixemilînim.
Ez dê berê xwe bidim duryana bêdengiyê,
qehweyekê vexwim
û çigareyek e jehrewî bikişînim
û li PAGANINI guhdarî bikim,
tembînameya xwe
bi ximava paytextên xwelîreng binivîsînim
û ez ê xwe dahêjim bîra serbir a bîhokên kenê te,
da ku hemû
pencereyên dilê xwe di rûyê mirinê de bigirim
û hevalbendiya giriyê sermedî
di giyanê xwe de biparêzim.
Ez dê ji te re,
ji xwe re,
ji pinpinîkên oxirê re,
ji dengvedona oqyanosan re
û ji qederê re jî
'Lêlê lê dayê, de bila porê serê me herem
û xatûnan kur be, li ser dewrana
a darê vê dunyayê.,'
bibilînim.
EHMED HUSEYNÎ
bahce kapısından sızdılar
aralık kalmış neresi varsa hayatımın
bünye de bastırılmamış ne kadar isyan varsa ordan
daha asitli bir yanlızlık için dilek tutuyorum şarkılara
sıradaki benim şansıma diyorum
haberler başliyor birden
benden hazin biçimde bahseden
kumsalların istenmeyen kaç kum tanesi varsa
önde gideniyim
her tazikli alkışta
zayi makamında bestelenmiş yazılar kaldı avluda
gitme diye yalan bile söylerim
yerimi söylerim ne saklamışsam kal diye
bu yazı serin tutalım diye çıplak tenlerde
geceyarısı tatlı bir soğukluk olsun diye her sevişme
aramızdaki her üryan gelişme
hem gidenedir bu şiir
hem gelecek olana
o da biraz oyalanıp gider nasılsa
hep haberler başlayacak biliyorum
hangi şarkıyı seçsem şansıma
şimdi şifa niyetine giriyorum sulara
mavisine değil denizin sade tuzuna
yılmaz erdoğan
Şimdi Sevişme Vakti
Çıplak heykeller yapmalıyım.
Çırılçıplak heykeller
Nefis rüyalarınız için
Ey önümden geçen ak sakallı kasketli,
Yırtık mintanından adaleleri gözüken
Dilenci
Sana önce
Şiirlerin tadını
Aşkların tadını
Kitaplardan tattırmalıyım
Resimlerden duyurmalıyım, resimlerden...
Şu oğlan çocuğuna bak
Fırça sallıyor
Kokmuş manifaturacının ayağına
Dörtyüzbin tekliğinden
On kuruş verecek.
Seni satmam çocuğum
Dörtyüzbin tekliğe,
Ne güzel kaşların var
Ne güzel bileklerin
Hele ne ellerin var, ne ellerin.
Söylemeliyim,
Yok
Yok... meydanlarda bağırmalıyım.
Bu küçük
Güllerin buram buram tüttüğü
Anadolu şehri kahvesinde
Kiraz mevsiminin
Sevişme vakti olduğunu.
Resimler seyrettirmeli, şiirler okutturmalıyım
Baygınlık getiren şiirler
Kiraz mevsimi, kiraz
Küfelerle dolu Pazar.
Zambaklar geçiriyor bir kadın.
Bir kadın bir bakraç yoğurt götürüyor
Sallıyor boyacı çocuğu fırçasını
Belediye kahvesinde hâlâ o eski, o yalancı
O biçimsiz bizans şarkısı.
Sana nasıl bulsam, nasıl bilsem,
Nasıl etsem nasıl yapsam da
Meydanlarda bağırsam
Sokakbaşlarında sazımı çalsam
Anlatsam şu kiraz mevsiminin
Para kazanmak mevsimi değil
Sevişme vakti olduğunu...
Bir kere duyursam hele güzelliğini, tadını,
Sonra oturup hüngür hüngür ağlasam
Boşa geçirdiğim, bağırmadığım sustuğum günlere
Mezarımda bu güzel, uzun kaşlı boyacı çocuğunun
Oğlu bir şiir okusa
Karacaoğlandan
Orhan Veliden
Yunustan, Yunustan...
Sait Faik Abasıyanık
GECE VAKTİ
Erkekler evlere çekildi çoktan,
Katran gibi camlara yapıştı perde.
Göreyim sıkıntıyı sav başından,
Gel de dolaşma caddelerde.
Kale her zamankinden korkunç:
Gece vakti, karlar altında, kışın.
Üzüyor mu seni delikanlı,
Yollar gibi sokaklarda kalışın?
Yine yarın benimlesin bekleyiş,
Gelmedi posta treni!
Bu berbat düşünceler saatinde
Tanrım, başıboş bırakma beni!
BEHÇET NECATİGİL
Kaynak:Antropoloji
Nedense nedir lan! diye okunuyordu haberlerde Hollanda..
O yüzden olsa gerek
Nedense iyi geceler öpücüğü hep bir vampirellanın ölümsüzlük aşılayan ılık kanlı dudaklarından enseme doğruca batırılan bir çift diş tadındadır aklımda..
Sadece iyi geceler için değil de,iyi günler için de kondurulması gerektiği kanaatindeyim...
gözaltındaki morluklardan öpüyorum...iyi geceler sevgili......
Aaaaahhhh ah! !
bi de bunun uzunu var, film olan, ama mod kızar onu şöyle yazarsak: uzun iyi geceler öpücüğü (film) . sonra o terimi şöyle değiştirir: uzun iyi geceler öpücüğü (the long kiss goodnight) )
yazımı da silebilir...
yada terim ekleyici sayın üye, parantez içinde açıklama yazmasın ki sözlük sözlük olsun...
anneler-babalar-çoluk,çocuklar-dedeler-nineler-
sefgililer
TEŞIYÊN MIJÊ
Li balefirxaneya demê,
dema ku hişê demê
di çavên bendemana min de dem digirt...
Li ser sînorên wê velerzîna ku
ji rewrewkê dipijiqî,
min tu hembêz dikirî,
min destên xwe
li ser milên te ji bîr dikirin
Û min asoyên bagera paytextên nenas,
di bişirîna te de vedişartin.
Ez nêzî birîna te dibûm,
nêzî sira bayê felekê
û semageriya gulgenimên matmayîna te dibûm,
nêzî ferhenga taristana dilê te
û barana peyvên mirî yên li ser lêvên te dibûm.
Min gazinên te vedixwarin
û min tiliyên sibehê yên ji xunava pirsan,
di hinarkên te de radiçikandin.
Min qîrîna xwe,
rivîn
û
şîn
û
rûpelên nalîna xwe,
xewn
û
xwezî û bendergehên birîna xwe,
mirin û talan
û ji hevketina rex û alî û kevî
û kenarên zemîna xwe, li ber destên te radixistin.
Min nehwirîna xwe,
ji gewriya zuha ya dîroka te didizî
û dîsa, bi dizî
min xwe davêt agirdanka bend
û şîretên te.
Kêlên bêzar ên hişê min û te
û
barana bêrîkirinê li hev dibaniyan.
Hêlîn bi hêlîn,
kevir bi kevir,
Axîn bi axîn,
Gav bi gav,
em ber bi rakêşana sermedî
ya jen û jana paytextan ve dihatin
û em li şinşopa demê,
li xwe
li lezegavên rêvingên bêhûdeyiyê temaşa dikin.
Gula ku di koşeya dilê min de
hînî xatirxwestina heval û destbirakan, yar
û hogiran bûbû,
gula ku di goristana
çavlirêmanê de, kêlîkên vegera şehîd
û xoşewîstan dixwîne, gula ku di destê mirinê de
hînî jiyanê dibe,
aniha, wek
nimebarana paytextan
û xwekuştina sirûdan
û reşgirêdana dayikên
serdemên çiyan û pesar û gundan,
mişextiya min û te radipêçe,
navên me di avjîna mirina xwe de
dinivîsîne.
De hil be ey şînîgiriya dayika min!
De di nav dermanên gizingê de
blgevize,
ey hişê ku ji gihayê qonaxan hatiye ristin!
De teşiyên xwe yên ji mijê birêse,
ey paytexta ku
bi xwîna cigareyên penaberan diçûrise!
Li balefirxaneya demê,
dema ku dem di navbera min
û te de dilikumî,
min bi destê êşa xwe digirt
û min dida pey tîrêjên maça te.
Min mirina xwe haş dikir,
min stranên xwe yên şewitî,
pêşkêşî awirvedana qederê dikirin,
min kajên sînga te,
ji ber bagerê didane alî
û min kurtepista xwe di guhén te de dikuşt:
Destê sibehê, beriya bango dîkê taxê,
ez ê pasvanên bajarekî ji toz û xweliyê,
bi qîrîna xwe veciniqînim
û asoyên Ii xwemikurhatinê,
bi kulîlkên xemgîn ên balefirxaneyan bixemilînim.
Ez dê berê xwe bidim duryana bêdengiyê,
qehweyekê vexwim
û çigareyek e jehrewî bikişînim
û li PAGANINI guhdarî bikim,
tembînameya xwe
bi ximava paytextên xwelîreng binivîsînim
û ez ê xwe dahêjim bîra serbir a bîhokên kenê te,
da ku hemû
pencereyên dilê xwe di rûyê mirinê de bigirim
û hevalbendiya giriyê sermedî
di giyanê xwe de biparêzim.
Ez dê ji te re,
ji xwe re,
ji pinpinîkên oxirê re,
ji dengvedona oqyanosan re
û ji qederê re jî
'Lêlê lê dayê, de bila porê serê me herem
û xatûnan kur be, li ser dewrana
a darê vê dunyayê.,'
bibilînim.
EHMED HUSEYNÎ
bahce kapısından sızdılar
aralık kalmış neresi varsa hayatımın
bünye de bastırılmamış ne kadar isyan varsa ordan
daha asitli bir yanlızlık için dilek tutuyorum şarkılara
sıradaki benim şansıma diyorum
haberler başliyor birden
benden hazin biçimde bahseden
kumsalların istenmeyen kaç kum tanesi varsa
önde gideniyim
her tazikli alkışta
zayi makamında bestelenmiş yazılar kaldı avluda
gitme diye yalan bile söylerim
yerimi söylerim ne saklamışsam kal diye
bu yazı serin tutalım diye çıplak tenlerde
geceyarısı tatlı bir soğukluk olsun diye her sevişme
aramızdaki her üryan gelişme
hem gidenedir bu şiir
hem gelecek olana
o da biraz oyalanıp gider nasılsa
hep haberler başlayacak biliyorum
hangi şarkıyı seçsem şansıma
şimdi şifa niyetine giriyorum sulara
mavisine değil denizin sade tuzuna
yılmaz erdoğan
Şimdi Sevişme Vakti
Çıplak heykeller yapmalıyım.
Çırılçıplak heykeller
Nefis rüyalarınız için
Ey önümden geçen ak sakallı kasketli,
Yırtık mintanından adaleleri gözüken
Dilenci
Sana önce
Şiirlerin tadını
Aşkların tadını
Kitaplardan tattırmalıyım
Resimlerden duyurmalıyım, resimlerden...
Şu oğlan çocuğuna bak
Fırça sallıyor
Kokmuş manifaturacının ayağına
Dörtyüzbin tekliğinden
On kuruş verecek.
Seni satmam çocuğum
Dörtyüzbin tekliğe,
Ne güzel kaşların var
Ne güzel bileklerin
Hele ne ellerin var, ne ellerin.
Söylemeliyim,
Yok
Yok... meydanlarda bağırmalıyım.
Bu küçük
Güllerin buram buram tüttüğü
Anadolu şehri kahvesinde
Kiraz mevsiminin
Sevişme vakti olduğunu.
Resimler seyrettirmeli, şiirler okutturmalıyım
Baygınlık getiren şiirler
Kiraz mevsimi, kiraz
Küfelerle dolu Pazar.
Zambaklar geçiriyor bir kadın.
Bir kadın bir bakraç yoğurt götürüyor
Sallıyor boyacı çocuğu fırçasını
Belediye kahvesinde hâlâ o eski, o yalancı
O biçimsiz bizans şarkısı.
Sana nasıl bulsam, nasıl bilsem,
Nasıl etsem nasıl yapsam da
Meydanlarda bağırsam
Sokakbaşlarında sazımı çalsam
Anlatsam şu kiraz mevsiminin
Para kazanmak mevsimi değil
Sevişme vakti olduğunu...
Bir kere duyursam hele güzelliğini, tadını,
Sonra oturup hüngür hüngür ağlasam
Boşa geçirdiğim, bağırmadığım sustuğum günlere
Mezarımda bu güzel, uzun kaşlı boyacı çocuğunun
Oğlu bir şiir okusa
Karacaoğlandan
Orhan Veliden
Yunustan, Yunustan...
Sait Faik Abasıyanık
GECE VAKTİ
Erkekler evlere çekildi çoktan,
Katran gibi camlara yapıştı perde.
Göreyim sıkıntıyı sav başından,
Gel de dolaşma caddelerde.
Kale her zamankinden korkunç:
Gece vakti, karlar altında, kışın.
Üzüyor mu seni delikanlı,
Yollar gibi sokaklarda kalışın?
Yine yarın benimlesin bekleyiş,
Gelmedi posta treni!
Bu berbat düşünceler saatinde
Tanrım, başıboş bırakma beni!
BEHÇET NECATİGİL
Kaynak:Antropoloji