- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
bir gün herkes şahit olacak buna
haklı olmayı, başbakan olmaya tercih ederim
Haklı olmak ne kadar önemli! Haksızlığa uğradığımızda, nasıl kabarıyor göğüs kafesimizin içinde bir şeyler damarlarımızda nasıl bir gerilme...Gücümüz yetiyorsa, açık bir savaşım başlatmak yetmiyorsa, kararıp içe kapanmak için gerekçe oluyor haksızlığa uğramış olmanın haklılığı. Acı bir keyif. Hep duymaz mıyız (söylemez miyiz): "her şeyi kabul edebiliyorum da, haksızlığa hiç dayanamıyorum". Neden acaba? Neden bu kadar önemli sürekli haklı olmak? Doyuramadığımız, doyuramayacağımız onca açlığımız varken, onların arasından sıyrılıp bu kadar yukarılara nasıl çıkabiliyor haklı olma tutukusu? Bir tür bağımlılık sanki... Haklı olmaktan alınan tad öyle çok ki, başka şeyler o tadı vermiyor. Hep haklı olma peşindeyiz.
Oysa, haklı olma durumunun bir gerçekliği olduğu bile kuşkulu. Haklılık "göreceli". Birinin kendini veya başkasını "haklı bulması" bir yargılamadan başka ne ki? Karşıt konumdaki iki kişinin de aynı anda kendini haklı görmesi sık rastlanan bir durum. Yukarıdan bakıldığında, ikisi de nasıl küçülüp önemsizleşiveriyorlar. Nasreddin Hoca haklıymış "ikiniz de haklısınız" derken...
Bir de, haklı olmak ile mutlu olmak arasında seçim yapmak zorunda kalıp, haklı olmayı seçenler var. Canlarım benim!
Dünyada bu kadar çok haklıya yer yok ben hakkımdan vaz geçiyorum. Duyuruyorum...
Zevk alırım
'nitekim'in açılımı...
bazen haksız çıkmayı umuyor insan
' Ben sana demedim mi 'cümlesi vazgeçilmezidir....
Hiç tercih etmediğim bir durum'u vaziyet. Ne zaman ki haklı çıktım o zaman kaybeden hep ben oldum.
insana bazen zevk bazen acı veren durum.
zevk verdiğinde: 'ehe he ben sana demiştim demi?
))) '
acı verdiğinde: 'boşver...'
Kaynak:Antropoloji
bir gün herkes şahit olacak buna
haklı olmayı, başbakan olmaya tercih ederim
Haklı olmak ne kadar önemli! Haksızlığa uğradığımızda, nasıl kabarıyor göğüs kafesimizin içinde bir şeyler damarlarımızda nasıl bir gerilme...Gücümüz yetiyorsa, açık bir savaşım başlatmak yetmiyorsa, kararıp içe kapanmak için gerekçe oluyor haksızlığa uğramış olmanın haklılığı. Acı bir keyif. Hep duymaz mıyız (söylemez miyiz): "her şeyi kabul edebiliyorum da, haksızlığa hiç dayanamıyorum". Neden acaba? Neden bu kadar önemli sürekli haklı olmak? Doyuramadığımız, doyuramayacağımız onca açlığımız varken, onların arasından sıyrılıp bu kadar yukarılara nasıl çıkabiliyor haklı olma tutukusu? Bir tür bağımlılık sanki... Haklı olmaktan alınan tad öyle çok ki, başka şeyler o tadı vermiyor. Hep haklı olma peşindeyiz.
Oysa, haklı olma durumunun bir gerçekliği olduğu bile kuşkulu. Haklılık "göreceli". Birinin kendini veya başkasını "haklı bulması" bir yargılamadan başka ne ki? Karşıt konumdaki iki kişinin de aynı anda kendini haklı görmesi sık rastlanan bir durum. Yukarıdan bakıldığında, ikisi de nasıl küçülüp önemsizleşiveriyorlar. Nasreddin Hoca haklıymış "ikiniz de haklısınız" derken...
Bir de, haklı olmak ile mutlu olmak arasında seçim yapmak zorunda kalıp, haklı olmayı seçenler var. Canlarım benim!
Dünyada bu kadar çok haklıya yer yok ben hakkımdan vaz geçiyorum. Duyuruyorum...
Zevk alırım
'nitekim'in açılımı...
bazen haksız çıkmayı umuyor insan
' Ben sana demedim mi 'cümlesi vazgeçilmezidir....
Hiç tercih etmediğim bir durum'u vaziyet. Ne zaman ki haklı çıktım o zaman kaybeden hep ben oldum.
insana bazen zevk bazen acı veren durum.
zevk verdiğinde: 'ehe he ben sana demiştim demi?
acı verdiğinde: 'boşver...'
Kaynak:Antropoloji