CENNETİN KAPISI YA DA PARMAKLIKLARI
Kendinde isen, yaptığının bilincindeysen cennettesin demektir. Uyanık kal; dingin ol! ...
Bir kez daha her şey senin elinde!... Karar senin, seçenek senin elinde.
Hakuin’e bir Samuray gelip sormuş: “Cennet, cehennem var mı? Cennetle cehennem gerçekten varsa, onlara hangi kapıdan geçip, nereden, nasıl girilir? Parmaklıkları var mı bu kapıların?
Cengâverler basit kişilerdir. Formel mantıklıdırlar. Akılları iki şeye erer: hayat ve ölüm. Söz konusu Samuray’da bir doktrin özümlemek için gelmemiştir. Yalnızca kapıların yerini öğrenmek istemektedir. Cehennemi ıskalayıp cennete varabilmektir tek isteği. Hakuin, bir savaşçının anlayacağı, sert bir tonda: “Sen kimsin?” diye sormuş. Japonya’da Samuray olmak önemlidir; bir payedir. Samuray hem cesurdur, hem de saygı görür. Dolayısıyla adam kasılarak yanıtlamış: “Ben bir Samuray’ım, İmparatorlar bile benden çekinirler.”
Hakuin gülmüş ve “Oysa ben seni bir dilenci sanmıştım” deyivermiş. Samuray kendini kaybedip derhal kılıcını çekmiş; tam Hakuin’i öldüreceği sırada… “İşte”demiş Hakuin, “bu cehennemin kapısıdır. Bu davranış seni cehenneme sokar.” Samuray toparlanıp kılıcını kınına yerleştirince, “İşte bu da cennetin kapısıdır” diye sürdürmüş Hakuin. “Böyle davrandığında cennetin kapıları sana açılır.”
Cennet de cehennem de içindedir. Her ikisinin kapısı da erişebileceğin denli yakınındadır. Kontrolsuz davrandığında cehennemin önünde; uyanık, dingin, düzgün davrandığında ise cennetin önünde olursun. Beyin hem cennet hem de cehennemdir. Üstelik beyin, her ikisi birden olabilecek kadar yeteneklidir. Oysa insanlar cennetle cehennemi nedense, kendi dışlarında, uzaklarda bir yerlerde varsayarlar. Cennet ile cehennem öldükten sonra gidilecek yerler değildir. Burada ve şimdi vardırlar. Kapıları ise her an , ardına kadar açıktır. Girişte ayrıcalık, icazet yoktur. Ve kısacık bir süre içinde cennetten cehenneme geçilebilir.
Kendinde isen, yaptığının bilincindeysen cennettesin demektir. Uyanık kal; dingin ol! ...
Bir kez daha her şey senin elinde!... Karar senin, seçenek senin elinde.
Hakuin’e bir Samuray gelip sormuş: “Cennet, cehennem var mı? Cennetle cehennem gerçekten varsa, onlara hangi kapıdan geçip, nereden, nasıl girilir? Parmaklıkları var mı bu kapıların?
Cengâverler basit kişilerdir. Formel mantıklıdırlar. Akılları iki şeye erer: hayat ve ölüm. Söz konusu Samuray’da bir doktrin özümlemek için gelmemiştir. Yalnızca kapıların yerini öğrenmek istemektedir. Cehennemi ıskalayıp cennete varabilmektir tek isteği. Hakuin, bir savaşçının anlayacağı, sert bir tonda: “Sen kimsin?” diye sormuş. Japonya’da Samuray olmak önemlidir; bir payedir. Samuray hem cesurdur, hem de saygı görür. Dolayısıyla adam kasılarak yanıtlamış: “Ben bir Samuray’ım, İmparatorlar bile benden çekinirler.”
Hakuin gülmüş ve “Oysa ben seni bir dilenci sanmıştım” deyivermiş. Samuray kendini kaybedip derhal kılıcını çekmiş; tam Hakuin’i öldüreceği sırada… “İşte”demiş Hakuin, “bu cehennemin kapısıdır. Bu davranış seni cehenneme sokar.” Samuray toparlanıp kılıcını kınına yerleştirince, “İşte bu da cennetin kapısıdır” diye sürdürmüş Hakuin. “Böyle davrandığında cennetin kapıları sana açılır.”
Cennet de cehennem de içindedir. Her ikisinin kapısı da erişebileceğin denli yakınındadır. Kontrolsuz davrandığında cehennemin önünde; uyanık, dingin, düzgün davrandığında ise cennetin önünde olursun. Beyin hem cennet hem de cehennemdir. Üstelik beyin, her ikisi birden olabilecek kadar yeteneklidir. Oysa insanlar cennetle cehennemi nedense, kendi dışlarında, uzaklarda bir yerlerde varsayarlar. Cennet ile cehennem öldükten sonra gidilecek yerler değildir. Burada ve şimdi vardırlar. Kapıları ise her an , ardına kadar açıktır. Girişte ayrıcalık, icazet yoktur. Ve kısacık bir süre içinde cennetten cehenneme geçilebilir.