- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Güzel ülkemin en batı illerinden biri olmasına rağmen bir türlü hak ettiği ilgiyi görememiş olan güzel şirin bir vilayetimiz. Hak ettiği ilgiden kastettiğim, eksik o kadar çok şeyi varki, özellikle iş alanlarına, yeni yatırımlara çok ihtiyacı var. Çanakkale'yi yılda bir defa 18 Mart kutlamalarında hatırlamak yetmez. Buradaki gençler için acil yeni iş olanakları sağlanmalı.
Çanakkale Kardeşimin üniversite hayatı nedeniyle,bir çok kez gidip geldiğim bir şehirdir.Çanakkale'ye ilk gittiğimde,biraz hayal kırıklığım oldu.Boğazın iki şehri arasında bu kadar fark olabileceğini hiç tahmin etmiyordum.İstanbul'la coğrafi durumu bu kadar benzer olup,kaderi bu kadar mı ayrı düşebilir.? Ama tarihi gereği bu sessizlik ve ağır başlılık ona birazda yakışıyor.Birde Çanakkale'ye gittiğimde çok hüzünlenirim. Hani 'ÇANAKKALE GEÇİLMEZ' ruhuyla orada yüzbinlerce insanımızı toprağa verdiğimiz yerlerde,Dolmabahçe önünde demirlemiş İngiliz gemileri gelir gözümün önüne......Tarih bilgisi kıt olanlarda zannederler ki Çanakkale hiç geçilmedi....Bu biraz içimizdeki hüznü hafifletir, yaşadığımız acıları unutturur.
Çanakkale'de savaşa dair bir çok söylence vardır. Benim en çok sevdiklerim insana dair olanlardır.Hani namaz vakitleri anzakların savaşa ara vermesi, bizim siperlerimizden düşman mevzilerine ekmek, su atılması.....Bu iki kurşunun havada çarpışmasından daha mucizevi bir şey.......
Çanakkale Seferi, Türk milletinin eski kudret ve kuvvetini muhafaza ettiğini, can çekişen bir imparatorluk içinde kahraman bir milletin varlığını meydana koydu."
General Fahri BELEN.
"Türkler, Çanakkaleyi zorlayan çağının en ileri tekniğine sahip güçler karşısına adeta bir kale gibi dikilmişlerdir."
Churchill.
" BENİM GÖZLERİM GÖRECEĞİNİ GÖRDÜ"
.
.
O gün Boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan Rumeli Mecidiyesi Bataryası oldu. Sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa, tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp Çimenlik İskelesinden karşı sahile hareket etti. Cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi. İstihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış olan bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip
" Ne var evlat? " diye sordu.
Nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı. Çünkü sesi tanımıştı. Ama gözleri başka tarafa bakıyordu.
" Gözlerine bir şey mi oldu oğlum? "
O zaman nefer tok sesiyle " Üzülmeyin efendim" diye cevap verdi. " benim gözlerim göreceğini gördü" (Evet düşman gemilerine tam isabet kaydedilmiş ve "Ocean" destroyeri hareket edemez hale getirilmişti.)
Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu.
Neredesin diye haykırsam duyarmısın...
güzel,rahat,tarih kokan aklımın ucundan bile geçmezgen kendimi orda bulduğum şehir....
Vedakarlık inanç kahramanlık yurt sevgisi yani asil olan herşey.
Manevi duyguların yoğun olarak hissedildiği bir yer...Tarihteki yerini her daim en temiz sayfalarda sürdürecektir...Kalbimdeki yeri ise bambaşka...
Kaynak:Antropoloji
Güzel ülkemin en batı illerinden biri olmasına rağmen bir türlü hak ettiği ilgiyi görememiş olan güzel şirin bir vilayetimiz. Hak ettiği ilgiden kastettiğim, eksik o kadar çok şeyi varki, özellikle iş alanlarına, yeni yatırımlara çok ihtiyacı var. Çanakkale'yi yılda bir defa 18 Mart kutlamalarında hatırlamak yetmez. Buradaki gençler için acil yeni iş olanakları sağlanmalı.
Çanakkale Kardeşimin üniversite hayatı nedeniyle,bir çok kez gidip geldiğim bir şehirdir.Çanakkale'ye ilk gittiğimde,biraz hayal kırıklığım oldu.Boğazın iki şehri arasında bu kadar fark olabileceğini hiç tahmin etmiyordum.İstanbul'la coğrafi durumu bu kadar benzer olup,kaderi bu kadar mı ayrı düşebilir.? Ama tarihi gereği bu sessizlik ve ağır başlılık ona birazda yakışıyor.Birde Çanakkale'ye gittiğimde çok hüzünlenirim. Hani 'ÇANAKKALE GEÇİLMEZ' ruhuyla orada yüzbinlerce insanımızı toprağa verdiğimiz yerlerde,Dolmabahçe önünde demirlemiş İngiliz gemileri gelir gözümün önüne......Tarih bilgisi kıt olanlarda zannederler ki Çanakkale hiç geçilmedi....Bu biraz içimizdeki hüznü hafifletir, yaşadığımız acıları unutturur.
Çanakkale'de savaşa dair bir çok söylence vardır. Benim en çok sevdiklerim insana dair olanlardır.Hani namaz vakitleri anzakların savaşa ara vermesi, bizim siperlerimizden düşman mevzilerine ekmek, su atılması.....Bu iki kurşunun havada çarpışmasından daha mucizevi bir şey.......
Çanakkale Seferi, Türk milletinin eski kudret ve kuvvetini muhafaza ettiğini, can çekişen bir imparatorluk içinde kahraman bir milletin varlığını meydana koydu."
General Fahri BELEN.
"Türkler, Çanakkaleyi zorlayan çağının en ileri tekniğine sahip güçler karşısına adeta bir kale gibi dikilmişlerdir."
Churchill.
" BENİM GÖZLERİM GÖRECEĞİNİ GÖRDÜ"
.
.
O gün Boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan Rumeli Mecidiyesi Bataryası oldu. Sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan Müstahkem Mevki Komutanı Cevat Paşa, tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp Çimenlik İskelesinden karşı sahile hareket etti. Cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi. İstihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış olan bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip
" Ne var evlat? " diye sordu.
Nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı. Çünkü sesi tanımıştı. Ama gözleri başka tarafa bakıyordu.
" Gözlerine bir şey mi oldu oğlum? "
O zaman nefer tok sesiyle " Üzülmeyin efendim" diye cevap verdi. " benim gözlerim göreceğini gördü" (Evet düşman gemilerine tam isabet kaydedilmiş ve "Ocean" destroyeri hareket edemez hale getirilmişti.)
Cevat Paşa sessiz sessiz ağlıyordu.
Neredesin diye haykırsam duyarmısın...
güzel,rahat,tarih kokan aklımın ucundan bile geçmezgen kendimi orda bulduğum şehir....
Vedakarlık inanç kahramanlık yurt sevgisi yani asil olan herşey.
Manevi duyguların yoğun olarak hissedildiği bir yer...Tarihteki yerini her daim en temiz sayfalarda sürdürecektir...Kalbimdeki yeri ise bambaşka...
Kaynak:Antropoloji