- Katılım
- 2 Eylül 2010
- Mesajlar
- 51
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Normalde uzun saatlerimi geçirmeyeceğimi tahmin ettiğim internet sitelerinden üyelik almam. Ancak bir gün içerisinde öyle şeyler oldu ki bu siteden bir üyelik almam ve bilgilerimi sizinle paylaşmam gerekti.
Ben görüp görebileceğiniz en umutsuz melankolik vakalardandım.(Ya da vakalardanım) Manevi anlamda kirli bir geçmişe sahip olmam ile birlikte yakın geçmişte yaşadığım ağır travmalar beni iyiden iyiye boşluğa sürüklüyordu ki bir kez r teşebbüsüm olmuştur.
İnancımı da kaybetmeye başlamıştım. Sahip olduğum her manevi değeri; boşlukta asılı kalmış, başlı başına bir hiçliktim doğrusu.
Günlerimi internet başında film izleyerek ya da yazı yazarak geçiriyordum. Dün bir film sitesinde bu sitenin linkini gördüm ve siteye giriş yaptım. Telkin müziklerini buldum.
Bu sırada günlerce sürmüş stresli, agresif bir hal vardı üzerimde.
Müzikleri dinlemeye başladım...
Yaklaşık 2 saat sonra forumda yazılanları okurken yüzümde bir tebessüm oluştuğunu fark ettim. Halbuki okuduklarım öyle keyif verici şeyler değildi. Uzun zaman sonra gülümsediğimi görmek şaşırttı beni.
Agresif hal git gide azalıyordu.
Annemle sürekli kavga ederiz ve ben çok fazla yanıt veririm. Yine olağan kavgalardan birini yaşarken, sustum sadece. Canım yanmadı, konuşma ihtiyacı duymadım, sadece onu dinledim.
Sonra biraz uyudum.
Uyandığımda, öyle bir enerjim vardı ki sormayın...
Sanki beni çok mutlu eden bir şey olmuş gibi davranıyordum. Şaşkındım; durmadan gülümsüyordum. Annem bile şaşırmıştı bu işe.
Bugün müzikleri dinlemeye başlamamın ikinci günü. Normalde çok üşengeç, kendini eve kapatmış bir kız idim.
Ama inanmak zor ki sabahın bir saatinde kalktım, bankadaki işlerimi hiç de üşenmeden hallettim. Sonra birkaç akraba ziyaretinde bulunup eve öyle geçtim. (Şuan yani)
Bu değişimler, hele ki yalnızca 1,5 gün içerisinde müzikler sayesinde mucize gibi gerçekleşmiş değişimler beni öylesine şaşırttı ki...
İnanın bu ben değilim...
Gülümsüyorum, eve kapanmak istemediğimi hissediyorum, üşenmiyorum, insanları görmekten kaçınmıyorum, korkmuyorum...
Fizyolojik etkiler de var tabiki.
Olumlu olarak; dik yürümem. Olumsuz olarak; mide bulantısı.
Bilinçaltımın bu kadar kolay ulaşılabilir ve hükmedilebilir olduğunu bilmiyordum ancak bir şekilde artık iyi hissediyor olmam ve değişimin ilk sinyallerini almaya başlamış olmam bilinçaltımı bu müziklere rahatlıkla teslim edebilmeme neden oluyor.
Velhasıl; dinleyin. İnanın (gerçi ben inanmak için de uğraşmadım)
Bilinçaltı muhteşem bir mekanizma zira. Keşfedildiği andan itibaren insanların beyni türlü subliminal message'lar ile yıkanmıştır. Halen de yıkanmakta aslında.
Coca-cola ya da Camel'ın aşırı tüketimindeki ana neden reklamların ve ambalajların mesaj içeriyor olması.
Bu inanmak için basit bir örnek.
Benim gibi üşengeç biri, hiç üşenmeden üyelik alıp bunları yazmışsa, bir deneyin derim. sevincli
Mucizelere inanmaya başladığım gündür bugün.
Mucizeleriniz bol olsun..
Ben görüp görebileceğiniz en umutsuz melankolik vakalardandım.(Ya da vakalardanım) Manevi anlamda kirli bir geçmişe sahip olmam ile birlikte yakın geçmişte yaşadığım ağır travmalar beni iyiden iyiye boşluğa sürüklüyordu ki bir kez r teşebbüsüm olmuştur.
İnancımı da kaybetmeye başlamıştım. Sahip olduğum her manevi değeri; boşlukta asılı kalmış, başlı başına bir hiçliktim doğrusu.
Günlerimi internet başında film izleyerek ya da yazı yazarak geçiriyordum. Dün bir film sitesinde bu sitenin linkini gördüm ve siteye giriş yaptım. Telkin müziklerini buldum.
Bu sırada günlerce sürmüş stresli, agresif bir hal vardı üzerimde.
Müzikleri dinlemeye başladım...
Yaklaşık 2 saat sonra forumda yazılanları okurken yüzümde bir tebessüm oluştuğunu fark ettim. Halbuki okuduklarım öyle keyif verici şeyler değildi. Uzun zaman sonra gülümsediğimi görmek şaşırttı beni.
Agresif hal git gide azalıyordu.
Annemle sürekli kavga ederiz ve ben çok fazla yanıt veririm. Yine olağan kavgalardan birini yaşarken, sustum sadece. Canım yanmadı, konuşma ihtiyacı duymadım, sadece onu dinledim.
Sonra biraz uyudum.
Uyandığımda, öyle bir enerjim vardı ki sormayın...
Sanki beni çok mutlu eden bir şey olmuş gibi davranıyordum. Şaşkındım; durmadan gülümsüyordum. Annem bile şaşırmıştı bu işe.
Bugün müzikleri dinlemeye başlamamın ikinci günü. Normalde çok üşengeç, kendini eve kapatmış bir kız idim.
Ama inanmak zor ki sabahın bir saatinde kalktım, bankadaki işlerimi hiç de üşenmeden hallettim. Sonra birkaç akraba ziyaretinde bulunup eve öyle geçtim. (Şuan yani)
Bu değişimler, hele ki yalnızca 1,5 gün içerisinde müzikler sayesinde mucize gibi gerçekleşmiş değişimler beni öylesine şaşırttı ki...
İnanın bu ben değilim...
Gülümsüyorum, eve kapanmak istemediğimi hissediyorum, üşenmiyorum, insanları görmekten kaçınmıyorum, korkmuyorum...
Fizyolojik etkiler de var tabiki.
Olumlu olarak; dik yürümem. Olumsuz olarak; mide bulantısı.
Bilinçaltımın bu kadar kolay ulaşılabilir ve hükmedilebilir olduğunu bilmiyordum ancak bir şekilde artık iyi hissediyor olmam ve değişimin ilk sinyallerini almaya başlamış olmam bilinçaltımı bu müziklere rahatlıkla teslim edebilmeme neden oluyor.
Velhasıl; dinleyin. İnanın (gerçi ben inanmak için de uğraşmadım)
Bilinçaltı muhteşem bir mekanizma zira. Keşfedildiği andan itibaren insanların beyni türlü subliminal message'lar ile yıkanmıştır. Halen de yıkanmakta aslında.
Coca-cola ya da Camel'ın aşırı tüketimindeki ana neden reklamların ve ambalajların mesaj içeriyor olması.
Bu inanmak için basit bir örnek.
Benim gibi üşengeç biri, hiç üşenmeden üyelik alıp bunları yazmışsa, bir deneyin derim. sevincli
Mucizelere inanmaya başladığım gündür bugün.
Mucizeleriniz bol olsun..
)
