- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
*
Allah bana ne annemin ne de babamın öldüğünü göstermez inşallah. Onlardan önce ölmek isterim. Dayanamam gibi geliyor...
akan yaşın sıcaklığını,tatlılığını bilmezmiyim..özlemini bilmezmiyim.başını koyacağın o geniş taş gibi omzu özlemezmiyim,hani arkanda koca bir dağdır ayakların yere bastığı andan sonra bilirsin ki bir güven dağım var,hani dünya sana bir başka görünür sanki iki elinin arasında tutup istediğin yöne çevirebilecekmişsin gibi gelir,sanki hayatında kayan tek yıldız olsa tutup eline verecek biri var arkanda...
ve yıldız kaydığında tutamamak,o dağa en çok ihtiyaç duyduğun anda arkanda bulamamak,hayata karşı tüm güvenini bir an da kaybetmek,sanki karanlıklara düşsen elini tutacak birinin olmadığını düşünmek bir an...özlemek, saniyelerce,dakikalarca, saatlerce,günler,aylar,yıllarca...konuşmak, sıkıtılarında kendi kendinin dahi zor duyduğu bir sesle,seni duyacakmış,anlayacakmış gibi,sığınmak bir rüyaya...
yalnızlığını bir rüyaya sığıntı kılmak..ne kadar mutlu ve kalabalık olursan ol hep yalnız hissetmek,yada, yada bir tarafın hep eksikliğini hissetmek taaa içinden..
akan iki damla yaşın tadını bilmezmiyim....şu an olduğu gibi
küçükken kafamı yastı koyunca aklıma babam'ın ölümü gelirdi. düşünürdüm ki, o ölürse hiçbir yerde olmayacak, odaya gideceğim odada yok, mutfağa gideceğim mutfakta yok, tarlaya gideceğim tarlada yok. baba hiçbir yerde yok. çocuk öksüz: ve boğazıma bir düğüm, bir ağlama duvarı yapışırdı. yüzümü gizler sessiz sessiz ağlardım.
büyüdüm gözlerimde nemden eser yok.
gözlerimi yankılandıran zaman,
ve sanırdım,
sevgi kurtaracak dünyayı...
hayattan eskisi kadar emin olamamak
(
tek kolunu kopması sakat aklmak
(((((
sizin hiç babanız öldü mü?
benim bir kere öldü kör oldum
yıkadılar aldılar götürdüler
babamdan ummazdım bunu kör oldum
siz hiç hamama gittiniz mi?
ben gittim lambanın biri söndü
gözümün biri söndü kör oldum
cemal süreya şiiri tabiî ki...
Kaynak:Antropoloji
Allah bana ne annemin ne de babamın öldüğünü göstermez inşallah. Onlardan önce ölmek isterim. Dayanamam gibi geliyor...
akan yaşın sıcaklığını,tatlılığını bilmezmiyim..özlemini bilmezmiyim.başını koyacağın o geniş taş gibi omzu özlemezmiyim,hani arkanda koca bir dağdır ayakların yere bastığı andan sonra bilirsin ki bir güven dağım var,hani dünya sana bir başka görünür sanki iki elinin arasında tutup istediğin yöne çevirebilecekmişsin gibi gelir,sanki hayatında kayan tek yıldız olsa tutup eline verecek biri var arkanda...
ve yıldız kaydığında tutamamak,o dağa en çok ihtiyaç duyduğun anda arkanda bulamamak,hayata karşı tüm güvenini bir an da kaybetmek,sanki karanlıklara düşsen elini tutacak birinin olmadığını düşünmek bir an...özlemek, saniyelerce,dakikalarca, saatlerce,günler,aylar,yıllarca...konuşmak, sıkıtılarında kendi kendinin dahi zor duyduğu bir sesle,seni duyacakmış,anlayacakmış gibi,sığınmak bir rüyaya...
yalnızlığını bir rüyaya sığıntı kılmak..ne kadar mutlu ve kalabalık olursan ol hep yalnız hissetmek,yada, yada bir tarafın hep eksikliğini hissetmek taaa içinden..
akan iki damla yaşın tadını bilmezmiyim....şu an olduğu gibi
küçükken kafamı yastı koyunca aklıma babam'ın ölümü gelirdi. düşünürdüm ki, o ölürse hiçbir yerde olmayacak, odaya gideceğim odada yok, mutfağa gideceğim mutfakta yok, tarlaya gideceğim tarlada yok. baba hiçbir yerde yok. çocuk öksüz: ve boğazıma bir düğüm, bir ağlama duvarı yapışırdı. yüzümü gizler sessiz sessiz ağlardım.
büyüdüm gözlerimde nemden eser yok.
gözlerimi yankılandıran zaman,
ve sanırdım,
sevgi kurtaracak dünyayı...
hayattan eskisi kadar emin olamamak
tek kolunu kopması sakat aklmak
sizin hiç babanız öldü mü?
benim bir kere öldü kör oldum
yıkadılar aldılar götürdüler
babamdan ummazdım bunu kör oldum
siz hiç hamama gittiniz mi?
ben gittim lambanın biri söndü
gözümün biri söndü kör oldum
cemal süreya şiiri tabiî ki...
Kaynak:Antropoloji