- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
* Osmanlı ailesinin yaşayan en büyük ferdi Ertuğrul Osman Efendi şimdi 93 yaşındadır ve New York'da yaşamaktadır.
Milliyet gazetesi yazarı Güneri Cıvaoğlu ile yaptığı söyleşiden bazı alıntılar:
"Büyükbabam Sultan Abdülhamit, babama ve diğerlerine birer kutu dolusu pırlanta vermişti. Babam bu serveti çarçur etmedi. iyi kullandı. Biz hiç sıkıntı çekmedik. Ben de daha sonraki yıllarımda Güney Amerika'da maden işlettim. Güzel bir hayatım oldu. Şimdi artık çalışmıyorum. New York'ta bu evde yaşıyorum."
Osmanlı devleti sürseydi, Padişah tahtında oturacak ve hilafeti sürdürecek olan Ertuğrul Osman Efendi'nin şu sözleri de önemlidir:
"Padişahlar, hukuku modernleştirdiler. Şeriat hukukunu yetersiz bulurlardı ve o sebeple karşıydılar. Şeriat hukukunu tatbik etmek isteyen ulema ile saray karşı karşıya gelirdi. Birbirlerini sevmezlerdi.
Ben dahil bütün Türkler, Atatürk'e borçluyuz. Vatanı o kurtardı. Cumhuriyeti kurmakla iyi etti. O gelmeseydi, Allah bilir ne olurdu...
Gençler, laikliğe ve vatanın bütünlüğüne sahip çıksınlar.
Padişahlık, monarşi, hilafet, şeriat geride kalmıştır. Artık olmaz.
Zaten ben de böyle bir şeyi aklımdan geçirmem."
http://www.milliyet.com.t...09/23/yazar/civaoglu.html
kraldan çok kralcı olanlara ve onun bunun kulu olmaya meraklı olanlara duyurulur.
* kendisinin görmediği hatta, babasının çocukken yaşadığı saray ortamı hakkında bu denli geniş ve sağlıklı bilgilere sahip olması, daha dün gözü ile görmüş gibi anlatması, arada bir türkiye'ye gelme hakkına sahip olması, acaba kendisne sağlanan bu küçük zuhurun etkisiyle mi konuşuyor diye düşündüren, hele hele bu işi de güneri cıvaoğlu gibi kalemi kaygan, kendi kaygan, fikri kaygan ama osmanlı ve şürekasına karşı durup dimdik kalabilen bir insan aracılığı ile yapması da enteresan olan kişidir.
osmanoğulları sülalesi dolmabahçe sarayındaki toplantıya katılan pırlanta kaplama kadınlardan, sarışın yarım prensciklerden ibaret sananlar yanılmaktadır.
bu insanlara en kısa zamanda kadir mısırlıoğlu'na ait "osmanoğulları'nın dramı" adlı kitabı okumaları salık verilir. okusunlar ki hiç değilse ekmeksizlikten ecnebi memlektelerinde açlıktan ölen, merdiven ve çamaşır yıkayarak hayatını idame ettirebilen şehzade ve sultanları da tanıyabilsinler. hatta bu sefalet halindeki ölümlerden sonra bizzat ulu önder atatürk tarafından yurt dışındaki bu aile mensuplarına bağlanan altından aylıkları da okusunlar. böylece atatürk'ü sevmenin ilk şartının onun da bir dönem subayı olduğu osmanlı devletine ve unsurlarına sövmek olmadığını anlasınlar. hayatlarında aynı anda iki unsuru sevememiş, saygı duyamamış insanların ise bu kitabı almamaları tavsiye olunur. zira bu kitap onlardaki vicdan ve tahammül duygularını zorlayacak ve nihayetinde bugüne kadar ki yaşama nedenleri ve enerjileri olan atasına sövmekten vazgeçecektir.
geçmişinden utanan, polemik unsurunu hayatının vazgeçilmezleri arasına sokan, istese de istemese de eğer azınlık kökenli değilse basbayağı osmanlı'nın torunu olan kaos tiryakilerine önemle duyurulur.
zorunlu edit: bu entry ne birinci entrye cevap niteliğindedir, ne de aşağısında yazılabileceklere kaynak niteliğindedir. şahsi fikirdir. alıntı falan değil ciddi ciddi yorumdur.
* osmanlı sülalesine bir de 40 sene boyunca ölüm korkusuyla zindanda yaşayıp sonra tahta oturan yarım akıllılarla, afrika'dan getirilip hadım edildikten sonra imparatorluk yönetimine karışan zencileri, ukrayna veya moldova asıllı kadınları, yemek yedikten sonra tekrar muhteşem yemeklerinden yiyebilmek için kusanları, üsküdar' daki yüzlerce bekar evinde vebadan ölüp odalarında kokuşmuş insanlarını unutanları ve daha nicelerini ekleyebiliriz.
Şüphesiz cıvaoglu kaygan olabilir veya olmayabilir. Ancak burada verilen bir alintidır. Yorum değildir. Ayrıca bir insanın, özellikle hanedan soyundan gelen birinin dedesinin ve akrabalarının hayatını bilmesi kadar doğal bir şey yoktur.
Özellikle osmanlı tarihini malkoçoğlu filmleri gibi zannedenlere ve kılıçla zaptedilen karamanoğlu, menteşoğlu, dulkadiroğlu ve diğer beyliklerden gelip de dedesini padişah zannedenlere duyurulur.
* bir avşar türkü olarak soyundan geldiğim boyun bugüne kadar hiç bir anadolu topluluğunun yaptığı gibi anadolu'da siyasi birliği sağlayan devlete boyun eğmemiş olduğunu bilmeme rağmen atalarımın kayı boyundan olmamasına rağmen osmanlıyı dedem falan da zannetmememe rağmen vazgeçmediğim tarihimdir. hun da benim, göktürk de benim, selçuklu da benim, osmanlı da benim, kıbrıs da benim. tarihim iyisiyle kötüsüyle şerefiyle benim şerefim.
kılıçtan geçenler varmış, geçecek o kılıçtan benim dedem gibi, kelleleri vurulan 80 lik ihtiyarlardan, rahminde el bombası patlatılan bacılardan, erkeklik organları karısının gözü önünde kesilen erkeklerden, çırıl çıplak soyularak üzerlerine yağ dökülerek ateşe verilen yiğitlerden, makamında kafasına kalaşnikoflarla mermi boşaltılanlardan bahsederken ortalıkta görünmeyip de, abdülhamit'ten klavyenin ve internetin verdiği özgürlükle dem vururken zerre kadar huylanmamak, kişinin ataları kimdir sorusunu akla getirir. leyleklerin bir eylemi midir?
Milliyet gazetesi yazarı Güneri Cıvaoğlu ile yaptığı söyleşiden bazı alıntılar:
"Büyükbabam Sultan Abdülhamit, babama ve diğerlerine birer kutu dolusu pırlanta vermişti. Babam bu serveti çarçur etmedi. iyi kullandı. Biz hiç sıkıntı çekmedik. Ben de daha sonraki yıllarımda Güney Amerika'da maden işlettim. Güzel bir hayatım oldu. Şimdi artık çalışmıyorum. New York'ta bu evde yaşıyorum."
Osmanlı devleti sürseydi, Padişah tahtında oturacak ve hilafeti sürdürecek olan Ertuğrul Osman Efendi'nin şu sözleri de önemlidir:
"Padişahlar, hukuku modernleştirdiler. Şeriat hukukunu yetersiz bulurlardı ve o sebeple karşıydılar. Şeriat hukukunu tatbik etmek isteyen ulema ile saray karşı karşıya gelirdi. Birbirlerini sevmezlerdi.
Ben dahil bütün Türkler, Atatürk'e borçluyuz. Vatanı o kurtardı. Cumhuriyeti kurmakla iyi etti. O gelmeseydi, Allah bilir ne olurdu...
Gençler, laikliğe ve vatanın bütünlüğüne sahip çıksınlar.
Padişahlık, monarşi, hilafet, şeriat geride kalmıştır. Artık olmaz.
Zaten ben de böyle bir şeyi aklımdan geçirmem."
http://www.milliyet.com.t...09/23/yazar/civaoglu.html
kraldan çok kralcı olanlara ve onun bunun kulu olmaya meraklı olanlara duyurulur.
* kendisinin görmediği hatta, babasının çocukken yaşadığı saray ortamı hakkında bu denli geniş ve sağlıklı bilgilere sahip olması, daha dün gözü ile görmüş gibi anlatması, arada bir türkiye'ye gelme hakkına sahip olması, acaba kendisne sağlanan bu küçük zuhurun etkisiyle mi konuşuyor diye düşündüren, hele hele bu işi de güneri cıvaoğlu gibi kalemi kaygan, kendi kaygan, fikri kaygan ama osmanlı ve şürekasına karşı durup dimdik kalabilen bir insan aracılığı ile yapması da enteresan olan kişidir.
osmanoğulları sülalesi dolmabahçe sarayındaki toplantıya katılan pırlanta kaplama kadınlardan, sarışın yarım prensciklerden ibaret sananlar yanılmaktadır.
bu insanlara en kısa zamanda kadir mısırlıoğlu'na ait "osmanoğulları'nın dramı" adlı kitabı okumaları salık verilir. okusunlar ki hiç değilse ekmeksizlikten ecnebi memlektelerinde açlıktan ölen, merdiven ve çamaşır yıkayarak hayatını idame ettirebilen şehzade ve sultanları da tanıyabilsinler. hatta bu sefalet halindeki ölümlerden sonra bizzat ulu önder atatürk tarafından yurt dışındaki bu aile mensuplarına bağlanan altından aylıkları da okusunlar. böylece atatürk'ü sevmenin ilk şartının onun da bir dönem subayı olduğu osmanlı devletine ve unsurlarına sövmek olmadığını anlasınlar. hayatlarında aynı anda iki unsuru sevememiş, saygı duyamamış insanların ise bu kitabı almamaları tavsiye olunur. zira bu kitap onlardaki vicdan ve tahammül duygularını zorlayacak ve nihayetinde bugüne kadar ki yaşama nedenleri ve enerjileri olan atasına sövmekten vazgeçecektir.
geçmişinden utanan, polemik unsurunu hayatının vazgeçilmezleri arasına sokan, istese de istemese de eğer azınlık kökenli değilse basbayağı osmanlı'nın torunu olan kaos tiryakilerine önemle duyurulur.
zorunlu edit: bu entry ne birinci entrye cevap niteliğindedir, ne de aşağısında yazılabileceklere kaynak niteliğindedir. şahsi fikirdir. alıntı falan değil ciddi ciddi yorumdur.
* osmanlı sülalesine bir de 40 sene boyunca ölüm korkusuyla zindanda yaşayıp sonra tahta oturan yarım akıllılarla, afrika'dan getirilip hadım edildikten sonra imparatorluk yönetimine karışan zencileri, ukrayna veya moldova asıllı kadınları, yemek yedikten sonra tekrar muhteşem yemeklerinden yiyebilmek için kusanları, üsküdar' daki yüzlerce bekar evinde vebadan ölüp odalarında kokuşmuş insanlarını unutanları ve daha nicelerini ekleyebiliriz.
Şüphesiz cıvaoglu kaygan olabilir veya olmayabilir. Ancak burada verilen bir alintidır. Yorum değildir. Ayrıca bir insanın, özellikle hanedan soyundan gelen birinin dedesinin ve akrabalarının hayatını bilmesi kadar doğal bir şey yoktur.
Özellikle osmanlı tarihini malkoçoğlu filmleri gibi zannedenlere ve kılıçla zaptedilen karamanoğlu, menteşoğlu, dulkadiroğlu ve diğer beyliklerden gelip de dedesini padişah zannedenlere duyurulur.
* bir avşar türkü olarak soyundan geldiğim boyun bugüne kadar hiç bir anadolu topluluğunun yaptığı gibi anadolu'da siyasi birliği sağlayan devlete boyun eğmemiş olduğunu bilmeme rağmen atalarımın kayı boyundan olmamasına rağmen osmanlıyı dedem falan da zannetmememe rağmen vazgeçmediğim tarihimdir. hun da benim, göktürk de benim, selçuklu da benim, osmanlı da benim, kıbrıs da benim. tarihim iyisiyle kötüsüyle şerefiyle benim şerefim.
kılıçtan geçenler varmış, geçecek o kılıçtan benim dedem gibi, kelleleri vurulan 80 lik ihtiyarlardan, rahminde el bombası patlatılan bacılardan, erkeklik organları karısının gözü önünde kesilen erkeklerden, çırıl çıplak soyularak üzerlerine yağ dökülerek ateşe verilen yiğitlerden, makamında kafasına kalaşnikoflarla mermi boşaltılanlardan bahsederken ortalıkta görünmeyip de, abdülhamit'ten klavyenin ve internetin verdiği özgürlükle dem vururken zerre kadar huylanmamak, kişinin ataları kimdir sorusunu akla getirir. leyleklerin bir eylemi midir?