- Katılım
- 16 Aralık 2008
- Mesajlar
- 145,988
- Reaksiyon puanı
- 1
- Puanları
- 0
Yaşlılarda İzole Sistolik HipertansiyonYaşlı hastalarda sistolik kan basıncının diyastolik kan basıncıyla aynı veya daha önemli olduğu bilinmektedir. İzole sistolik hipertansiyon morbidite ve mortaliteyi artırır. Bunun sonucunda konjestif kalp yetmezliği, koroner arter hastalığı ve stroke riski de artar. Aort kompliansı, atım hacmi ve jeksiyon hızı sistolik kan basıncını etkiler. Bunların her biri yaşla etkilenir. Sistolik kan basıncı 140 mm Hg veya üzerinde, diyastolik kan basıncı 90 mm Hgdan az olan yaşlı bir hastaya izole sistolik hipertansiyon tanısı konur. İzole sistolik hipertansiyon sıklıkla hedef organ hasarı ile beraberdir, retina, kalp, beyin ve böbrekleri etkiler.
Hedef organ hasarını göz önüne almadan, izole sistolik hipertansiyonlu bir hastanın değerlendirilmesi tam değildir. Hedef organ hasarının varlığı; hipertansiyonun kardiyovasküler komplikasyonlarının azaltılması için uygun antihipertansif tedavinin kuvvetli bir belirleyicisidir. İzole sistolik hipertansiyonu olan yaşlılarda, sekonder hipertansiyon sebeplerini araştırmak genellikle gerekmez. Hem sistolik hem de diyastolik kan basıncı sabahları en yüksek, uykuda ise en düşük seviyededir. Diurnal kan basıncı değişikliklerinin ana belirleyicileri yaş, cinsiyet ve sigaradır.
Çoğu yaşlı, hipertansiyonu olan hastaların yaşam tarzlarının düzenlenmesi, başlangıç ilaç tedavisine bir alternatif olarak denenmelidir. Diüretikler yeterince test edildiğinden ve yaşlılarda hipertansiyona bağlı kardiyovasküler mortalite ve morbiditeyi azalttığı ıspatlandığından primer olarak tavsiye edilmektedir. Önceden enfarktüs geçirmiş yaşlı hastalarda beta-blokerler ilk seçilecek ilaçlardır. Hipertansiyonu olan yaşlı hastalarda ca-kanal antanagonistleri kan basıncını düşürmede çok etkilidirler. Hipertansiyon, düşük bir ejeksiyon fraksiyonu ile sistolik fonksiyon bozukluğuna bağlı konjestif kalp yetersizliğiyle birlikteyse veya ejeksiyon fraksiyonu % 35-40ın altındayken enfarktüsten kısa süre sonra verilirse; ACE inhibitörleri ilk seçiecek ilaçlardır.
Doç. Dr. Cihangir UYAR
Türk Kalp Vakfı
Hedef organ hasarını göz önüne almadan, izole sistolik hipertansiyonlu bir hastanın değerlendirilmesi tam değildir. Hedef organ hasarının varlığı; hipertansiyonun kardiyovasküler komplikasyonlarının azaltılması için uygun antihipertansif tedavinin kuvvetli bir belirleyicisidir. İzole sistolik hipertansiyonu olan yaşlılarda, sekonder hipertansiyon sebeplerini araştırmak genellikle gerekmez. Hem sistolik hem de diyastolik kan basıncı sabahları en yüksek, uykuda ise en düşük seviyededir. Diurnal kan basıncı değişikliklerinin ana belirleyicileri yaş, cinsiyet ve sigaradır.
Çoğu yaşlı, hipertansiyonu olan hastaların yaşam tarzlarının düzenlenmesi, başlangıç ilaç tedavisine bir alternatif olarak denenmelidir. Diüretikler yeterince test edildiğinden ve yaşlılarda hipertansiyona bağlı kardiyovasküler mortalite ve morbiditeyi azalttığı ıspatlandığından primer olarak tavsiye edilmektedir. Önceden enfarktüs geçirmiş yaşlı hastalarda beta-blokerler ilk seçilecek ilaçlardır. Hipertansiyonu olan yaşlı hastalarda ca-kanal antanagonistleri kan basıncını düşürmede çok etkilidirler. Hipertansiyon, düşük bir ejeksiyon fraksiyonu ile sistolik fonksiyon bozukluğuna bağlı konjestif kalp yetersizliğiyle birlikteyse veya ejeksiyon fraksiyonu % 35-40ın altındayken enfarktüsten kısa süre sonra verilirse; ACE inhibitörleri ilk seçiecek ilaçlardır.
Doç. Dr. Cihangir UYAR
Türk Kalp Vakfı