- Katılım
- 17 Mayıs 2008
- Mesajlar
- 996
- Reaksiyon puanı
- 7
- Puanları
- 0
konuyu doğru yere mi açtım bilmiyorum umarım öyledir..
telkinler ve buradaki arkadaşların desteği sayesinde epey yol katettim..ancak malum herkes gibi her sorunumu daha çözebilmiş değilim..
ailem bana çok küçük yaştan beri büyüklerime karşı sürekli saygılı olmamı tembihlerlerdi...ama onların saygı anlayışı normal bir saygıdan ziyade ezilmek büzülmek kibarlıktan kırılmak ve yerlerde sürünmek şeklindeydi...
bu yüzden hayatım boyunca yaşca büyüklere saygı göstermek en büyük fobim olmuştur..böyle insanlar karşıma çıkınca sanki onların beni ezmek haklarıymış gibi hissediyorum..bunun kaynağı da ailemin dayatmaları..hatta bugün bile abi yerine koyduğum enişteme "sen" yerine "siz" diye hitap etmem gerektiğini söyledi ailem ki..aslında eniştem benimle senli benli olmayı tercih eden bir insan..durumu ona anlattığımda ona "sen" dememi tercih ettiğini söyledi...neyse konumuz bu değil zaten örnek vermek istedim..
yaşca büyük insanlarla hatta yaşıtım olup da evli ve çocuklu olan insanlarla karşılaşmak istemiyorum..karşılaştıysam bile "inşallah bir daha görmem" diye geçiriyorum içimden ve bunun için elimden geleni yapıyorum..saygıda kusur etmiyorum ama onların yanında çok eziliyorum..hatta bir de yanımda aynı anda ailem varsa ve hareketlerimi konuşmalarımı gözetliyosa bittim yani...aslında devir baya rahatlık devri oldu ama ben hala yaşı benden az büyük de olsa birinin yanında bacak bacak üstüne bile oturamıyorum..hatta birşeyler bile yiyemiyorum..hatta ikram edilmiş olsa bile..
hep de şansıma ne zaman dışarı çıksam yani şu dominant dedikleri baskın kişilikli çok bilmiş ve karşısındakinin yaşını küçük görünce hadleri olmayan konularda bile akıl vermeye kalkan ve çok konuşan hanım teyzelerle karşılaşıyorum..hatta karşılaşmak ne kelime..onlar bana bulaşıyor...ve ben bu durumdan çok sıkıldım..neden bu tür insanlar beni buluyor...bu durumlar için çözüm önerileri olanlar var mı ?
kendimden büyük birisi bana yanaştığında "aha büyük biri geldi eyvah" falan diyorum içimden..resmen alarm konumuna geçiyorum..
telkinler ve buradaki arkadaşların desteği sayesinde epey yol katettim..ancak malum herkes gibi her sorunumu daha çözebilmiş değilim..
ailem bana çok küçük yaştan beri büyüklerime karşı sürekli saygılı olmamı tembihlerlerdi...ama onların saygı anlayışı normal bir saygıdan ziyade ezilmek büzülmek kibarlıktan kırılmak ve yerlerde sürünmek şeklindeydi...
bu yüzden hayatım boyunca yaşca büyüklere saygı göstermek en büyük fobim olmuştur..böyle insanlar karşıma çıkınca sanki onların beni ezmek haklarıymış gibi hissediyorum..bunun kaynağı da ailemin dayatmaları..hatta bugün bile abi yerine koyduğum enişteme "sen" yerine "siz" diye hitap etmem gerektiğini söyledi ailem ki..aslında eniştem benimle senli benli olmayı tercih eden bir insan..durumu ona anlattığımda ona "sen" dememi tercih ettiğini söyledi...neyse konumuz bu değil zaten örnek vermek istedim..
yaşca büyük insanlarla hatta yaşıtım olup da evli ve çocuklu olan insanlarla karşılaşmak istemiyorum..karşılaştıysam bile "inşallah bir daha görmem" diye geçiriyorum içimden ve bunun için elimden geleni yapıyorum..saygıda kusur etmiyorum ama onların yanında çok eziliyorum..hatta bir de yanımda aynı anda ailem varsa ve hareketlerimi konuşmalarımı gözetliyosa bittim yani...aslında devir baya rahatlık devri oldu ama ben hala yaşı benden az büyük de olsa birinin yanında bacak bacak üstüne bile oturamıyorum..hatta birşeyler bile yiyemiyorum..hatta ikram edilmiş olsa bile..
hep de şansıma ne zaman dışarı çıksam yani şu dominant dedikleri baskın kişilikli çok bilmiş ve karşısındakinin yaşını küçük görünce hadleri olmayan konularda bile akıl vermeye kalkan ve çok konuşan hanım teyzelerle karşılaşıyorum..hatta karşılaşmak ne kelime..onlar bana bulaşıyor...ve ben bu durumdan çok sıkıldım..neden bu tür insanlar beni buluyor...bu durumlar için çözüm önerileri olanlar var mı ?
kendimden büyük birisi bana yanaştığında "aha büyük biri geldi eyvah" falan diyorum içimden..resmen alarm konumuna geçiyorum..
